IV KK 199/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację skazanego Z. P. od wyroku utrzymującego w mocy wyrok skazujący za przestępstwo skarbowe, uznając zarzuty o przedawnieniu i tożsamości czynu za oczywiście bezzasadne.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego Z. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie, który utrzymał w mocy wyrok skazujący za przestępstwo z art. 62 § 2 k.k.s. Obrońca zarzucał uchybienia formalne dotyczące prawomocnego zakończenia postępowania w tej samej sprawie oraz przedawnienia karalności czynu. Sąd Najwyższy, po analizie argumentów, uznał kasację za oczywiście bezzasadną, odsyłając do uzasadnień sądów niższych instancji w kwestii przedawnienia i tożsamości czynu.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2016 r. oddalił kasację wniesioną przez obrońcę skazanego Z. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 19 listopada 2015 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 3 czerwca 2015 r. skazujący skazanego z art. 62 § 2 k.k.s. Kasacja opierała się na zarzutach uchybienia o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. (postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone) oraz art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. (nastąpiło przedawnienie karalności). Sąd Najwyższy uznał oba zarzuty za oczywiście bezzasadne. W odniesieniu do zarzutu przedawnienia, Sąd Najwyższy podkreślił, że postanowienie o przedstawieniu zarzutów zostało sporządzone w dniu 14 października 2011 r., co miało miejsce przed upływem karalności czynu, a działania skazanego były nakierowane na uniemożliwienie ogłoszenia tego postanowienia. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że zdarzenie istotne dla biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu 14 października 2011 r. Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do podzielenia poglądu o tożsamości czynu przypisanego Z. P. z czynami, za które został skazany prawomocnym wyrokiem w innej sprawie, odsyłając w tym zakresie do pisemnej odpowiedzi na kasację Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnowie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do podzielenia poglądu o tożsamości czynu przypisanego skazanemu z czynami, za które został skazany prawomocnym wyrokiem w innej sprawie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Prokuratura Okręgowa w Tarnowie, Inspektor Kontroli Skarbowej
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Z. P. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (5)
Główne
k.k.s. art. 62 § § 2
Kodeks karny skarbowy
Podstawa skazania.
Pomocnicze
k.p.k. art. 439 § § 1 pkt. 8
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy wydania orzeczenia pomimo prawomocnego zakończenia postępowania w tej samej sprawie.
k.p.k. art. 439 § § 1 pkt. 9
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy wydania orzeczenia pomimo przedawnienia karalności.
k.p.k. art. 17 § § 1 pkt. 7
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy umorzenia postępowania z powodu przedawnienia.
k.p.k. art. 535 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Podstawa prawna rozstrzygnięcia o oddaleniu kasacji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przedawnienie karalności nie nastąpiło, ponieważ postanowienie o przedstawieniu zarzutów zostało wydane przed upływem terminu karalności, a działania skazanego miały na celu uniemożliwienie jego ogłoszenia. Czyn przypisany skazanemu nie jest tożsamy z czynami, za które został skazany prawomocnym wyrokiem w innej sprawie.
Odrzucone argumenty
Zarzut uchybienia o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. (postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone). Zarzut uchybienia o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. (nastąpiło przedawnienie karalności).
Godne uwagi sformułowania
kasacja jako oczywiście bezzasadna nie można przyjąć, iż czyn przypisany jest tożsamy z czynami za które Z. P. został skazany prawomocnym wyrokiem nie można podzielić poglądu Autora kasacji, że doszło do przedawnienia karalności czynu przypisanego Z. P. do zdarzenia istotnego z punktu widzenia liczenia biegu terminu przedawnienia doszło w realiach sprawy w dniu 14 października 2011 r., a nie w dniu 5 stycznia 2012 r.
Skład orzekający
Wiesław Kozielewicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących przedawnienia karalności w sprawach karnych skarbowych oraz kwestii tożsamości czynu."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznych okoliczności faktycznych i proceduralnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z przedawnieniem i tożsamością czynu, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Czy przedawnienie karalności zawsze oznacza koniec postępowania? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KK 199/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy Z. P. skazanego z art. 62 § 2 k.k.s. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II Ka 450/15 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II K 1302/12 oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIE W kasacji obrońcy skazanego Z. P. zarzucono: - uchybienie o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k., gdyż orzeczenie zostało wydane pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone, - uchybienie ujęte w art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k., gdyż orzeczenie zostało wydane pomimo, że zachodziła okoliczność wyłączająca postępowanie, tj. nastąpiło przedawnienie karalności. W pisemnych odpowiedziach na kasację, zarówno Prokurator Prokuratury Okręgowej w Tarnowie, jak i Inspektor Kontroli Skarbowej, wnieśli o oddalenie tej kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadne. Przypomnieć trzeba, że obrońca Z. P. w apelacji złożonej od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II K 1302/12, wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania wobec przedawnienia karalności czynu lub na podstawie art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. W uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II Ka 450/15, znajdujemy szerokie odniesienia się do tych kwestii (por. s. 4 – 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W realiach przedmiotowej sprawy nie można przyjąć, iż czyn przypisany jest tożsamy z czynami za które Z. P. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie III K 340/10. Na niezasadność zarzutu kasacji w tym zakresie trafnie wskazuje Prokurator Prokuratury Okręgowej w Tarnowie w pisemnej odpowiedzi na kasację (por. s. 3 odpowiedzi na kasację) i do niej Sąd Najwyższy odsyła. Również oczywiście bezzasadny jest zarzut drugi z kasacji. Nie można bowiem podzielić poglądu Autora kasacji, że doszło do przedawnienia karalności czynu przypisanego Z. P.. Poza sporem jest, iż finansowy organ dochodzenia sporządził postanowienie o przedstawieniu zarzutów w dniu 14 października 2011 r., czyli przed datą upływu karalności czynu. Podejmowane przez Z. P. działania, jak to trafnie ustalono, były nakierowane na uniemożliwienie finansowemu organowi dochodzenia ogłoszenia tego postanowienia. Sąd Okręgowy w Tarnowie słusznie więc wywiódł, że do zdarzenia istotnego z punktu widzenia liczenia biegu terminu przedawnienia doszło w realiach sprawy w dniu 14 października 2011 r., a nie w dniu 5 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy nie widząc potrzeby powtarzania szczegółowej argumentacji odnośnie tej kwestii Sądu Okręgowego w Tarnowie, odsyła do lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku (por. s. 4–6 tego uzasadnienia). Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak w postanowieniu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI