IV KK 176/13

Sygn. akt IV KK 176/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Jarosław Matras (sprawozdawca) SSN Roman Sądej Protokolant Dorota Szczerbiak w sprawie J. G. skazanego z art. 209 § 1 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk w dniu 11 lipca 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 21 września 2011 r. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego J. G. przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C. UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w C. skierował do Sądu Rejonowego w C. akt oskarżenia przeciwko J. G. o to, że: w C. w okresie od października 2009 r. do maja 2010 r. uporczywie uchylał się od łożenia na utrzymanie swojej córki M. G. 2 przez co naraził ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o czyn z art. 209 § 1 k.k. Jednocześnie w akcie oskarżenia został zawarty wniosek o wydanie w trybie art. 335 § 1 k.p.k. wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczenie kary uzgodnionej z oskarżonym w postaci: 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 4 lata (k. 50). Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., Sąd Rejonowy uwzględniając zmodyfikowany wniosek prokuratora orzekł: 1. uznał oskarżonego J. G. za winnego popełnienia czynu opisanego powyżej tj. przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. i za to na mocy art. 209 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata; 3. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych (k. 88). Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 29 września 2011 r. Kasację od tego wyroku na korzyść skazanego złożył Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: - rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, to jest art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 394 § 1 i § 2 k.p.k. polegające na zaniechaniu przez przewodniczącego składu orzekającego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, poprzez nieujawnienie w toku rozprawy głównej danych o uprzedniej karalności J. G. i w następstwie tego nieuwzględnienie całokształtu okoliczności mających znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w wyniku czego doszło do wadliwego określenia granic czasowych czynu przypisanego oskarżonemu, co doprowadziło do skazania go za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione na szkodę małoletniej córki M. G. w okresie od października 2009 r. do maja 2010 r., mimo, iż uprzednio wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 04 marca 2010 r., J. G. został skazany za popełnienie takiego samego przestępstwa w okresie od dnia 1 października 2008 r. do dnia 4 3 marca 2010 r. na szkodę tej samej pokrzywdzonej. Podnosząc taki zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, co umożliwia jej uwzględnienie w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k. Rację ma skarżący, że przewodniczący składu orzekającego dopuścił się w niniejszej sprawie rażącego naruszenia przepisów postępowania karnego, tj. art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 394 § 1 k.p.k., a uchybienia te miały oczywisty wpływ na treść wydanego wyroku. W akcie oskarżenia zawarto wniosek o ujawnienie odpisu wyroku Sądu Rejonowego w C. w sprawie IX K …/10 (k. 56), a sam wyrok został znajdował się w aktach sprawy na k. 49 akt wraz z adnotacją o jego prawomocności. Z treści tego wyroku wynikało, że oskarżony został już skazany za popełnione wobec swojej córki M. G. – w okresach: od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. oraz od 1 kwietnia 2008 r. do 30 września 2008 r, a także od 1 października 2008 r. do 4 marca 2010 r. – przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. Rozpoznając niniejszą sprawę na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. przewodnicząca składu orzekającego nie ujawniła treści wyroku wydanego w sprawie IX K …/10, chociaż zgodnie z treścią art. 343 § 4 k.p.k. powinna to uczynić. Brak postanowienia o ujawnieniu odpisu tego wyroku dowodzi także rażącego naruszenia art. 366 § 1 k.p.k., albowiem gdyby przewodnicząca składu właściwie wykonywała swoje obowiązki, przy założeniu, że zapoznała się z aktami sprawy oraz z treścią aktu oskarżenia, to winna zaliczyć w poczet dowodów we właściwej formule (art. 394 § 1 k.p.k.) odpis wyroku wydanego w sprawie IX K …/10 Sądu Rejonowego w C., jak i dane o karalności, a to dlatego, iż te właśnie dokumenty miały zasadniczy wpływ na prawidłowe wyrokowanie w sprawie wówczas rozpoznawanej. Nie trzeba przekonywać, że ujawnienie jako dowodu odpisu wyroku wydanego w sprawie IX K …/10 skutkowałoby, w przypadku zaakceptowania wniosku prokuratora, co najmniej koniecznością zmiany czasokresu przypisanego oskarżonemu przestępstwa na okres od 5 marca 2010 r. do maja 2010 r. i zapewne miałoby wpływ na ocenę zasadności wniosku w zakresie proponowanej kary. Na zakończenie wskazać trzeba, że z uwagi na fakt, iż czasokresy przestępstwa niealimentacji w obu sprawach nie pokrywają się, brak 4 jest podstaw do twierdzenia co do istnienia uchybienia określonego w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w C. rozstrzygając wniosek prokuratora, w dotychczasowej formule lub jeśli jego treść zostanie zmieniona, weźmie pod uwagę treść wyroku wydanego w sprawie IX K …/10 i rozważy wnikliwie całokształt okoliczności sprawy. Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w wyroku.