IV KK 169/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego W. J., który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego na karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za dwa przestępstwa kradzieży. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy. Obrońca w kasacji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, w tym art. 5 § 1 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 434 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 452 k.p.k. i art. 143 § 1 pkt 7 k.p.k. Główne zarzuty dotyczyły błędów w ustaleniach faktycznych, sprzeczności ustaleń z dowodami (w szczególności nagraniem z monitoringu) oraz wadliwej oceny dowodów przez sądy niższych instancji. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu, uznał kasację za oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu wskazano, że sądy niższych instancji prawidłowo oceniły dowody, a zarzuty naruszenia przepisów procesowych są chybione. Sąd Najwyższy podkreślił, że ustalenia faktyczne są logicznym wnioskiem z całokształtu dowodów, a nie muszą bezpośrednio wynikać z treści poszczególnych dokumentów. W konsekwencji, kasacja została oddalona, a skazany obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: NiskaPotwierdzenie, że ustalenia faktyczne są logicznym wnioskiem z całokształtu dowodów i nie muszą bezpośrednio wynikać z treści poszczególnych dokumentów. Wskazanie na brak znaczenia drobnych uchybień proceduralnych sądu I instancji dla prawidłowości ustaleń, jeśli nie wpływają one na ich treść.
Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i oceny dowodów w sprawie karnej.
Zagadnienia prawne (5)
Czy sąd odwoławczy naruszył art. 5 § 1 k.p.k. poprzez przyjęcie, że zachowanie skazanego w dniu 16 października 2012 r. było podobne do czynu popełnionego w dniu 11 lipca 2013 r.?
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie naruszył art. 5 § 1 k.p.k. Wywód sądu II instancji dotyczył ogólnej akceptacji wnioskowania sądu I instancji, opartego na treści nagrania z monitoringu i zeznaniach pokrzywdzonego, a przywołanie 'podobieństwa zachowania' nie dowodzi naruszenia tego przepisu.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że sąd odwoławczy jedynie akceptował wnioskowanie sądu pierwszej instancji, które opierało się na dowodach, a przywołanie podobieństwa zachowań nie stanowi naruszenia art. 5 § 1 k.p.k.
Czy sąd odwoławczy naruszył art. 7 k.p.k. poprzez akceptację oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy ustalenia faktyczne były sprzeczne z protokołem oględzin nagrania?
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut jest formalnie chybiony, ponieważ sąd odwoławczy nie przeprowadzał dowodów, a jedynie kontrolował trafność ich oceny przez sąd pierwszej instancji. Skarżący nie wykazał wadliwości lub nielogiczności stanowiska sądu II instancji.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy nie przeprowadzał dowodów, a jedynie kontrolował ocenę dowodów przez sąd pierwszej instancji. Brak wykazania wadliwości tej kontroli czyni zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. chybionym.
Czy sąd odwoławczy naruszył art. 434 § 1 k.p.k. poprzez przyjęcie, że pokrzywdzony E. S. zeznał, iż nie mógł utracić pieniędzy w innym miejscu, mimo braku takiego zapisu w jego zeznaniach?
Odpowiedź sądu
Nie, stwierdzenie sądu odwoławczego, że z zeznań pokrzywdzonego wynika, iż mógł on utracić pieniądze tylko w restauracji, jest logicznym wnioskiem z jego zeznań.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że stwierdzenie sądu odwoławczego o możliwości utraty pieniędzy tylko w restauracji jest logicznym wnioskiem z zeznań pokrzywdzonego, który wskazał to miejsce jako jedyne odwiedzone w danym dniu.
Czy sąd odwoławczy naruszył art. 410 k.p.k. w zw. z art. 452 k.p.k. w zw. z art. 143 § 1 pkt 7 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń wykraczających poza ustalenia Sądu I instancji, opartych o nagranie z płyty CD bez jej dopuszczenia i odtworzenia?
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie przeprowadzał czynności odtworzenia nagrania, a bazował na zapisie z protokołu oględzin. Uchybienie sądu I instancji w protokole rozprawy nie miało znaczenia dla prawidłowości ustaleń.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że sąd odwoławczy nie odtwarzał nagrania, a jedynie bazował na protokole oględzin. Uchybienie sądu I instancji w protokole rozprawy nie wpłynęło na prawidłowość ustaleń faktycznych.
Czy ustalenia faktyczne sądu są sprzeczne z zapisem wynikającym z protokołu oględzin nagrania z monitoringu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, ustalenia faktyczne są logicznym wnioskiem wynikającym z dowodów, a nie muszą wprost wynikać z treści poszczególnych dowodów. Sąd odwoławczy nie dokonywał czynności procesowych, a jedynie bazował na protokole oględzin.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił różnicę między treścią dowodu a wnioskiem z niego wynikającym. Ustalenia faktyczne są konsekwencją wnioskowania ze wszystkich dowodów, a jeśli nie ma luk, nielogiczności czy sprzeczności, nie mogą być skutecznie kwestionowane.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| W. J. | osoba_fizyczna | skazany |
| H. K. | osoba_fizyczna | współskazany |
| E. S. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
Przepisy (15)
Główne
k.k. art. 278 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 278 § § 5
Kodeks karny
k.k. art. 276
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.p.k. art. 535 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 5 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 434 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 452
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 143 § § 1 pkt 7
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 69
Kodeks karny
k.p.k. art. 457 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 433 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 394 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja była oczywiście bezzasadna.
Odrzucone argumenty
Zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 5 § 1 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 434 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 452 k.p.k. i art. 143 § 1 pkt 7 k.p.k.). • Błąd w ustaleniach faktycznych. • Sprzeczność ustaleń z dowodami (nagranie z monitoringu). • Wadliwa ocena dowodów.
Godne uwagi sformułowania
kasacja jako oczywiście bezzasadna • nie można nie dostrzec, że uzasadnienie wyroku sądu II instancji nie daje jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, aby sąd ten dopuścił się naruszenia tego przepisu • zarzut ten jest formalnie chybiony • nie stanowi naruszenia przepisu art. 434 § 1 k.p.k. stwierdzenie sądu odwoławczego • To, że w protokole rozprawy nie opisano treści zawartych na nośniku (...) stanowi bez wątpienia naruszenie przez sąd I instancji przepisu art. 143 § 1 pkt 7 k.p.k., ale uchybienie to nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowości ustaleń • ustalenia faktyczne nie muszą zatem wprost wynikać z poszczególnych dowodów; mogą być przecież konsekwencją wnioskowania ze wszystkich lub poszczególnych dowodów obdarzonych wiarą.
Skład orzekający
Jarosław Matras
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie, że ustalenia faktyczne są logicznym wnioskiem z całokształtu dowodów i nie muszą bezpośrednio wynikać z treści poszczególnych dokumentów. Wskazanie na brak znaczenia drobnych uchybień proceduralnych sądu I instancji dla prawidłowości ustaleń, jeśli nie wpływają one na ich treść."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i oceny dowodów w sprawie karnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa dotyczy rutynowego oddalenia kasacji z powodu oczywistej bezzasadności, z powtarzalnymi zarzutami procesowymi. Nie zawiera nietypowych faktów ani zaskakujących rozstrzygnięć.
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.