IV KK 147/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika J.K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, który zmieniał wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach w sprawie o odszkodowanie i zadośćuczynienie. Wnioskodawca domagał się odszkodowania za utracone korzyści (185.362 zł) i zadośćuczynienia (ponad 280.000 zł) w związku z tymczasowym aresztowaniem. Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa materialnego (art. 361 § 1 i 2 k.c., art. 6 k.c., art. 445 § 1 k.c.) oraz przepisów postępowania (art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k.). Głównym argumentem było istnienie bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między tymczasowym aresztowaniem a utratą pracy i doznaną krzywdą. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Stwierdził, że Sąd Apelacyjny prawidłowo przeprowadził kontrolę instancyjną i podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji, że wnioskodawca nie pracował, gdy został tymczasowo aresztowany, a przyczyną utraty pracy nie było samo zatrzymanie. Sąd odwoławczy słusznie uznał, że zaświadczenie o możliwości kontynuacji zatrudnienia nie stanowiło promesy dalszej pracy i że wnioskodawca udokumentował wynagrodzenie tylko do wcześniejszego okresu. Sąd Najwyższy podkreślił, że rolą Sądu Najwyższego nie jest wkraczanie w pole sędziowskiego uznania co do wysokości zadośćuczynienia, jeśli nie jest ono rażąco niewspółmierne. Wnioskodawca został obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający