IV KK 137/24

SN
IV KK 137/24
POSTANOWIENIE
Dnia 25 listopada 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2024 r.
sprawy
T. N.
i
T. V.
,
skazanych za popełnienie przestępstw z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanych,
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach,
‎
z dnia 9 czerwca 2023 r., sygn. akt II AKa 81/23,
‎
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie,
‎
z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt II K 115/21
postanowił
1. oddalić obie kasacje jako oczywiście bezzasadne;
2. obciążyć skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt II K 115/21, uznał oskarżonego T. V. za winnego tego, że:
„w okresie od co najmniej czerwca 2017 r. do października 2017 r. w miejscowości S. woj. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym członkiem zorganizowanej grupy przestępczej Q. (imię) N. (nazwisko) oraz z kierownikami tej grupy T.1. (imię) N. (nazwisko) i ustaloną osobą w zakresie której prowadzone jest odrębne postępowanie, która to grupa miała na celu popełnianie przestępstw, polegających na wytwarzaniu i wprowadzaniu do obrotu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz uprawie ziela konopi innych niż włókniste wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w procesie wytwarzania wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wbrew rozporządzeniu nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci metamfetaminy (grupy II-P) przy wykorzystaniu prekursorów kategorii 1 w postaci pseudoefedryny uzyskiwanej z tabletek o nazwie «C.», BMK (benzylornetyloketonu) oraz jodu i czerwonego fosforu oraz prekursorów kategorii 3 w postaci toluenu i acetonu, a ponadto wytworzył ujawnioną w dniu 22 stycznia 2018 r. znaczną ilość prekursora narkotykowego w postaci pseudoefedryny w ilości 2283,34 g (2 kg 283,34 g) z której możliwe było wytworzenie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci chlorowodorku metamfetaminy w ilości 1484,17 g (1 kg 484,17 g), zaś łącznie z zabezpieczonymi 890 sztukami blistrów po tabletkach «C.» (12 460 tabletek) możliwe było wytworzenie znacznej ilości substancji psychotropowej chlorowodorku metamfetaminy w ilości 2456,05g (2 kg 456,05 g) przy wykorzystaniu ujawnionego w ilości co najmniej 20 litrów prekursora narkotykowego o nazwie BMK (benzylometyloketon), uzyskując nieustaloną korzyść majątkową, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu”,
tj. przestępstwa z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 12 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 złotych każda (pkt 8 wyroku). Sąd orzekł wobec oskarżonego T. V. nawiązkę w wysokości 3000 złotych (pkt 22 wyroku).
Tym samym wyrokiem Sąd uznał za winnych popełnienia przestępstw także oskarżonych: T.1. N. , Q. N. , R. N. oraz M. N. .
Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obrońca oskarżonego T. V. , zaskarżając go w całości, zarzucając:
„1.
naruszenie art. 4 w związku z art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających reguły dowodzenia winy i tym samym naruszając zasadę obiektywizmu sędziowskiego poprzez:
a.
błędne, bo sprzeczne zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, ustalenia w zakresie znaczenia śladu biologicznego ujawnionego na masce znalezionej w miejscu prowadzenia produkcji metamfetaminy w S. i w konsekwencji bezkrytycznego przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. biorąc udział w procesie produkcji narkotyku, w sytuacji gdy ślad ten może co najwyżej świadczyć o tym, iż oskarżony miał kontakt z maską w sposób pośredni lub bezpośredni a nie o jego przestępczej działalności;
b.
błędne, bo sprzeczne ze wskazaniami wiedzy — opinią biegłej, ustalenia co do daty naniesienia śladu biologicznego ujawnionego na masce znalezionej w miejscu prowadzenia produkcji metamfetaminy w S. i w konsekwencji przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. w czasie kiedy trwała tam produkcja narkotyków, w sytuacji gdy niekwestionowana przez Sąd meriti opinia biegłej wskazuje wprost, że badania genetyczne nie pozwalają na ustalenie czasu naniesienia materiału genetycznego na badany przedmiot;
c.
błędne, bo sprzeczne ze wskazaniami wiedzy — opinią biegłej, ustalenia iż ślady oskarżonego T. V. zostały pozostawione na masce wprost przez samego oskarżonego i w konsekwencji przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. w czasie kiedy trwała tam produkcja narkotyków, w sytuacji gdy niekwestionowana przez Sąd meriti opinia biegłej wskazuje wprost, iż biegła nie jest w stanie powiedzieć w sposób kategoryczny, w jaki sposób materiał genetyczny mógł znaleźć się na badanej masce konkludując, że ślady mogą być nanoszone poprzez kontakt bezpośredni, pośredni ale także przez przeniesienie przez osobę trzecią;
d.
błędne, bo sprzeczne ze wskazaniami wiedzy - opinią biegłej, ustalenia, iż fakt pozostawienia przez oskarżonego T. V. śladu we wnętrzu maski świadczy jednoznacznie o tym, że używał on tej maski w pomieszczeniach hali w S. w sytuacji, gdy niekwestionowana przez Sąd meriti opinia biegłej wskazuje wprost, że badania genetyczne nie pozwalają na ustalenie w jakim miejscu, czyli w jakiej miejscowości, w jakim budynku, doszło do naniesienia materiału genetycznego na dany przedmiot;
e.
błędne, bo sprzeczne zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, ustalenie roli oskarżonego w grupie przestępczej, poprzez wskazani, iż oskarżony T. V. zajmował się produkcją metamfetaminy na podstawie pkt 1.1.2. uzasadnienia skarżonego wyroku, to jest na podstawie ustaleń w zakresie ujawnionego śladu DNA na przedmiotowej masce i jego znaczenia, w sytuacji gdy ślad ten może co najwyżej świadczyć o tym, iż oskarżony miał kontakt z maską w sposób pośredni lub bezpośredni a nie o jego roli w grupie przestępczej;
f.
dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny treści listów oskarżonego T. V. do swojej partnerki, jakoby miały one wskazywać na jego związek z nielegalna produkcją metamfetaminy w S. , w sytuacji, gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że oskarżony nie był nawet w województwie śląskim, jest niewinny i obawia się, że zostanie niesłusznie posądzony;
g.
błędne, bo sprzeczne zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, ustalenia w zakresie znaczenia oświadczenia oskarżonej R. N. , złożonego na rozprawie w dniu 19 stycznia 2022 roku o tym, że rozpoznaje wszystkich oskarżonych, i w konsekwencji bezkrytycznego przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. biorąc udział w procesie produkcji narkotyku, w sytuacji, gdy me ustalono z czego owo rozpoznanie miałoby wynikać, w szczególności czy oskarżeni znani są oskarżonej z uwagi na to, że wspólnie zasiadają na ławie oskarżonych, czy z poprzednich czynności procesowych (konfrontacji) czy z jakichś innych okoliczności;
h.
błędne, bo sprzeczne zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, ustalenia w zakresie znaczenia oświadczenia oskarżonej R. N.  złożonego na rozprawie w dniu 19 stycznia 2022 roku o tym, że rozpoznaje wszystkich oskarżonych, i w konsekwencji bezkrytycznego przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. biorąc udział w procesie produkcji narkotyku, w sytuacji gdy oświadczenie to jest sprzeczne z poprzednimi wyjaśnianiami oskarżonej podczas okazania wizerunku oskarżonego T. V. oraz podczas konfrontacji, gdzie stwierdziła wprost, że nie zna osoby, z którą jest konfrontowana;
i.
błędne, bo sprzeczne zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, ustalenia w zakresie oceny oświadczenia oskarżonej R. N.  złożonego na rozprawie w dniu 19 stycznia 2022 roku o tym, że rozpoznaje wszystkich oskarżonych, i w konsekwencji bezkrytycznego przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. biorąc udział w procesie produkcji narkotyku, w sytuacji, gdy:
—
była zainteresowana poprawą swojej sytuacji procesowej mającej związek z tym postępowaniem jak i postępowaniem w sprawie uprawy konopi w Ż.;
—
była wielokrotnie karana, w tym dwukrotnie za przestępstwo oszustwa;
—
ze szczegółami opowiadała o wyglądzie innych współoskarżonych, zaś oskarżonego T. V. nie rozpoznaje podczas konfrontacji, a lakoniczne stwierdzenie, że rozpoznaje wszystkich oskarżonych ma miejsce po kilku latach postępowania, po uzgodnieniu z prokuratorem zastosowania wobec niej dobrodziejstwa art. 60 § 3 k.k.;
j.
dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonej R. N. , polegające na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te są spójne, logiczne, brak w nich sprzeczności, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy, w sytuacji gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te nie są konsekwentne, i zawierają wewnętrzne sprzeczności z poprzednimi wyjaśnianiami oskarżonej podczas okazania wizerunku oskarżonego T. V. oraz podczas konfrontacji i tym samym nie zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności;
2.
naruszenie art. 7 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśniania sposobu uzyskania, podstawienia i porównania śladu w postaci materiału genetycznego zabezpieczonego na masce znalezionej w hali w S. z DNA oskarżonego T. V. i czy w związku z tym pozyskano dane w sposób legalny, w sytuacji, gdy, zgodnie z aktem oskarżenia, typowanie oskarżonego T. V. nastąpiło na postawie bazy AFIS, a więc rejestru śladów daktyloskopijnych, a nie DNA;
3.
naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 6 ust. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 73 § 2 k.p.k. poprzez niedoręczenie oskarżonemu, niewładającemu językiem polskim, tłumaczeń pism mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, mianowicie postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów, czym pozbawiono oskarżonego prawa do rzetelnego procesu;
a w konsekwencji powyższego
na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a polegający na przyjęciu, że oskarżony T. V. , przebywał na terenie hal w miejscowości S. i brał udział w produkcji narkotyku i w konsekwencji uznanie oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu”,
oraz wnosząc o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł również obrońca oskarżonego T.1. N.  oraz obrońca Q. N. .
Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 9 czerwca 2023 r., sygn. akt II AKa 81/23, odnośnie do oskarżonego T. V. oraz oskarżonego Q. N.  zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt II wyroku), zmieniając go odnośnie do oskarżonego T.1. N.  (pkt I wyroku).
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego T. V. , zaskarżając go w całości, zarzucając:
„rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 458 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5§2 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegające na nierzetelnym merytorycznie rozważeniu oraz pobieżnym lub wymijającym, niedotykającym istoty postawionych zarzutów, ustosunkowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku do podniesionych w apelacji zarzutów, co świadczy o pobieżnym przeprowadzeniu przez Sąd Apelacyjny kontroli instancyjnej w toku postępowania apelacyjnego, przejawiającej się w:
l.
Nieodniesieniu się do istoty zarzutu podniesionego w pkt II.1.a-d petitum apelacji poprzez pełne i bezkrytyczne zaakceptowanie przez Sąd II instancji wadliwej ewaluacji zgromadzonego materiału dowodowego jaką przeprowadził Sąd I instancji, tj.:
a.
ustalenia w zakresie znaczenia śladu biologicznego ujawnionego na masce znalezionej w miejscu prowadzenia produkcji metamfetaminy w S. i w konsekwencji bezkrytycznego przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. biorąc udział w procesie produkcji narkotyku, w sytuacji, gdy ślad ten może co najwyżej świadczyć o tym, iż oskarżony miał kontakt z maską w sposób pośredni lub bezpośredni a nie o jego przestępczej działalności;
b.
sprzeczne ze wskazaniami wiedzy — opinią biegłej, ustalenia co do daty naniesienia śladu biologicznego ujawnionego na masce znalezionej w miejscu prowadzenia produkcji metamfetaminy w S. i w konsekwencji przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. w czasie kiedy trwała tam produkcja narkotyków, w sytuacji gdy niekwestionowana przez Sąd meriti opinia biegłej wskazuje wprost, że badania genetyczne nie pozwalają na ustalenie czasu naniesienia materiału genetycznego na badany przedmiot;
c.
sprzeczne ze wskazaniami wiedzy - opinią biegłej, ustalenia iż ślady oskarżonego T. V. zostały pozostawione na masce wprost przez samego oskarżonego i w konsekwencji przyjęcia, iż oskarżony T. V. przebywał wewnątrz hali w S. w czasie kiedy trwała tam produkcja narkotyków, w sytuacji gdy niekwestionowana przez Sąd meriti opinia biegłej wskazuje wprost, iż biegła nie jest w stanie powiedzieć w sposób kategoryczny, w jaki sposób materiał genetyczny mógł znaleźć się na badanej masce konkludując, że ślady mogą być nanoszone poprzez kontakt bezpośredni, pośredni ale także przez przeniesienie przez osobę trzecią;
d.
sprzeczne ze wskazaniami wiedzy - opinią biegłej, ustalenia, iż fakt pozostawienia przez oskarżonego T. V. śladu we wnętrzu maski świadczy jednoznacznie o tym, że używał on tej maski w pomieszczeniach hali w S. , w sytuacji, gdy niekwestionowana przez Sąd meriti opinia biegłej wskazuje wprost, że badania genetyczne me pozwalają na ustalenie w jakim miejscu, czyli w jakiej miejscowości, w jakim budynku, doszło do naniesienia materiału genetycznego na dany przedmiot;
podczas gdy rzetelne rozważenie argumentacji dla wsparcia powyższych zarzutów winno było skłonić Sąd II instancji do uznania, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji wyłącznie w oparciu o dowody pośrednie, oparte na analizie ujawnionych śladów kryminalistycznych na miejscu zdarzenia i sformułowanych na ich podstawie opinii biegłych nie dawały podstawy do przyjęcia, że zebrane dowody pozwalały na odtworzenie spójnego i nierozerwalnego ciągu poszlak, świadczącego o prawidłowości całokształtu ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd a quo w zakresie, a jakim miały one dotyczyć sposobu w jakim znalazła się maska z DNA skazanego w miejscu produkcji narkotyku, a jednocześnie nie wykluczały jako nieprawdopodobnej i niewiarygodnej wersji wydarzeń przedstawianych w wyjaśnieniach przez skazanego zgodnie, z którymi przedmiotowa maska wraz z innym sprzętem została przywieziona do S. z miejsca, gdzie wcześniej skazany produkował narkotyk i za co został prawomocnie skazany przez Sąd Okręgowy w Warszawie. W konsekwencji naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k.
2.
Nieodniesieniu się do zarzutu podniesionego w pkt 1.1.e petitum apelacji, zgodnie z którym sprzeczne zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, było ustalenie roli skazanego w grupie przestępczej, na podstawie ustaleń w zakresie ujawnionego śladu DNA, w sytuacji, gdy ślad ten może co najwyżej świadczyć o tym, iż skazany miał kontakt z maską w sposób pośredni lub bezpośredni a nie o jego roli w grupie przestępczej co mogło mieć wpływ na wysokość kary. W konsekwencji naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.;
3.
Nieodniesieniu się do istoty zarzutu podniesionego w pkt II.2 petitum apelacji poprzez pełne i bezkrytyczne zaakceptowanie przez Sąd II instancji wadliwej ewaluacji zgromadzonego materiału dowodowego jaką przeprowadził Sąd I instancji, poprzez uznanie , iż «Ujawniony w masce ślad DNA postał przypisany w systemie AFIS oskarżanemu T. V. , który jest notowany w N.  w związku z rozbojem, nie może zatem budzić wątpliwości procedura pozyskania i wykorzystania śladów DNA w niniejszej sprawie» (pkt 3.3 uzasadnienia), podczas gdy rzetelne rozważenie argumentacji dla wsparcia tego zarzutu winno było skłonić Sąd II instancji do uznania, że system AFIS nie gromadzi śladów DNA, zatem nie mam możliwości ustalenia na jego podstawie tożsamości osoby która pozostawiła ślad DNA. W konsekwencji naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
4.
Nierozpoznanie zarzutów apelacji wskazujących na niezrealizowanie przez Sąd Okręgowy dyrektyw oceny dowodów i poszlak w sprawie wybitnie poszlakowej, w której brak jest choćby jednego bezpośredniego dowodu wskazującego na udział skazanego w przestępczym procederze wytwarzania narkotyku. W konsekwencji naruszenie art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.”.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczemu wniósł ponadto obrońca skazanego T.1. N. .
W odpowiedziach na obie kasacje prokurator del. do Podkarpackiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Rzeszowie wniosła o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Obie kasacje: obrońcy skazanego T. V. oraz obrońcy skazanego T.1. N. , uznano na posiedzeniu za oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej nie wymaga pisemnego uzasadnienia. Gdy postanowienie zostaje wydane na posiedzeniu, uzasadnienie sporządza się na wniosek strony (art. 535 § 3 k.p.k.). Skoro zatem rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zapadło na posiedzeniu, a wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożył wyłącznie obrońca skazanego T. V. , Sąd Najwyższy ograniczy uzasadnienie do wskazania powodów oddalenia kasacji złożonej na rzecz tego skazanego.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zarzuty skarżącego sformułowane są całkowicie nieprawidłowo, co musi budzić zdziwienie w kontekście faktu, że kasacja sporządzona jest przez profesjonalnego obrońcę. Twierdzi on bowiem, że doszło do naruszenia „art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 458 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k.”. Tymczasem w dalszej części treści zarzutów próbuje on dowieść, że o nieprawidłowości kontroli instancyjnej można twierdzić ze względu na „nieodniesienie się do istoty zarzutu” (pkt 1) i – jeszcze bardziej fundamentalnie – „nieodniesienie się do zarzutu” (pkt 2 i 3) oraz „nierozpoznanie zarzutów apelacji” (pkt 4). Warto w tym kontekście przypomnieć, że wówczas, gdy Sąd odwoławczy w ogóle nie ustosunkuje się do określonego zarzutu wskazanego w apelacji, mowa o naruszeniu wyłącznie art. 433 § 2 k.p.k. (zob. np. wyrok SN z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II KK 127/12). Gdy zarzuty staną się przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny, naruszony zostaje art. 457 § 3 k.p.k. Skoro skarżący twierdzi, że Sąd odwoławczy wcale nie rozpoznał zarzutów, powinien przywołać wyłącznie art. 433 § 2 k.p.k. W tym kontekście niezrozumiałe jest również wskazanie art. 5 § 2 k.p.k., który może być naruszony jedynie wówczas, gdy Sąd odwoławczy powziąłby jakiekolwiek wątpliwości i nie rozstrzygnąłby ich na korzyść oskarżonego. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała jednak miejsca.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że skarżący jedynie pozornie podnosi zarzuty braku kontroli instancyjnej. W rzeczywistości kasacja stanowi próbę przeprowadzenia ponownej kontroli wyroku Sądu I instancji. Świadczy o tym fakt, że treść praktycznie wszystkich zarzutów kasacyjnych to niemal powtórzenie treści zarzutów apelacyjnych, które zostały uzupełnione o sformułowanie „nierozpoznanie zarzutu apelacyjnego” itd. Uzasadnienie zresztą koncentruje się wyłącznie na uwagach polemicznych względem stanowiska Sądu odwoławczego. Notabene treść uzasadnienia dowodzi, że nawet skarżący uznaje, iż Sąd odwoławczy do treści zarzutów apelacyjnych odniósł się, choć nie „z należytą wnikliwością” (s. 6 kasacji), przez co popada w sprzeczność. Brak „należytej wnikliwości” uzasadniany jest jednak przez obrońcę poprzez kolejne uwagi polemiczne względem ustaleń faktycznych Sądu I instancji, które zostały zaakceptowane przez Sąd odwoławczy. W ten sposób jednak nie można skutecznie wykazać rażącego naruszenia prawa dokonanego przez Sąd odwoławczy w ramach kontroli instancyjnej. Pod pozorem kontroli instancyjnej kryje się zaś próba wzruszenia ustaleń faktycznych, co jest oczywiście niedopuszczalne w kasacji. Tym samym dowodem na naruszenie prawa przez Sąd odwoławczy nie może być wskazanie różnorakich hipotez co do przebiegu zdarzeń. Jednocześnie – twierdząc, że Sąd II instancji nie odniósł się do zarzutu apelacyjnego I.1.e – obrońca nie wykazał, by kwestia ta mogła mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (zob. np. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II KK 625/22).  Powyższe uwagi świadczą o tym, że kasacja nie mogła być uwzględniona.
Jedynie na marginesie należy dodać, że całkowicie niezrozumiałe jest postawienie zarzutu 4. dotyczącego „nierozpoznania” zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. co do prawidłowej „oceny dowodów i poszlak w sprawie wybitnie poszlakowej”, skoro w apelacji taki zarzut nie został sformułowany. Jego uzasadnienie dowodzi, że w rzeczywistości nie chodziło o nierozpoznanie określonego zarzutu apelacyjnego, ale o to, że Sąd odwoławczy nie przyjął wizji skarżącego wyrażonej w pozostałych zarzutach. Nie jest to jednak w żadnym wypadku dowód na obrazę art. 433 § 2 k.p.k. Dodać trzeba, że stopień szczegółowości uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, w szczególności w kontekście wymogów stawianych kontroli instancyjnej w art. 433 § 2 k.p.k., w sytuacji, gdy orzeczenie sądu pierwszej instancji utrzymane zostaje w mocy, kształtuje się w sposób zróżnicowany, zależny od racjonalnie pojętych potrzeb (zob. wyrok SN z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt IV KK 60/20). Przy oczywistej bezzasadności zarzutów apelacyjnych, Sąd odwoławczy może - podzielając w pełni dokonaną przez Sąd meriti ocenę dowodów - uchylić się od wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu swojego wyroku do tych zarzutów, gdyż byłoby to jedynie zbędnym powtórzeniem zasadnej argumentacji sądu I instancji. W takiej sytuacji Sąd odwoławczy może ograniczyć się do wskazania głównych powodów niepodzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłania do szczegółów uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji (zob. np. postanowienie SN z dnia 2 sierpnia 2006 r., sygn. akt II KK 238/05; wyrok SN z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt III KK 381/08).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie
.
[J.J.]
[a.ł]
‎