IV KK 13/17

Sygn. akt IV KK 13/17
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2017 r.
sprawy
R. J.
skazanego z art. 56 § 3 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. i inne
‎
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
‎
z dnia 30 września 216 r., sygn. akt IV Ka
[…]
‎
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt VIII K […],
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
W przedmiotowej sprawie R. J. skazano za przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności z warunkowym zamierzeniem jej wykonania. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść skazanego można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zamierzenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).
Obrońca skazanego R. J. w kasacji wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt IV Ka […], m.in. podniósł zaistnienie uchybienia z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., poprzez skazanie R. J. za inne zachowanie niż było mu zarzucone aktem oskarżenia, a w konsekwencji naruszenie zasady skargowości.
W pisemnej odpowiedzi na tę kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w K.  wniósł o oddalenie kasacji wobec jej oczywistej bezzasadności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Z uwagi na treść powołanych przepisów art. 523 § 2 k.p.k. i art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., w realiach przedmiotowej sprawy można jedynie rozważać podniesiony w kasacji zarzut zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., czyli brak skargi uprawnionego oskarżyciela.
Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, co trafnie wskazał oskarżyciel publiczny w pisemnej odpowiedzi na kasację. Podkreślić należy, że kwestia zachowania granic oskarżenia była przedmiotem szerokich rozważań Sądu Okręgowego w K. (por. s.11 – 16 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K.). Sąd Najwyższy w pełni akceptując stanowisko prezentowane odnośnie granic oskarżenia w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt IV Ka […], nie widzi potrzeby jego przytaczania w
uzasadnieniu niniejszego postanowienia. Ubocznie wskazać tylko należy, że nie dochodzi też do wyjścia przez sąd poza granice skargi oskarżyciela, jeśli w czynie przypisanym oskarżonemu w wyroku skazującym zamieszczono, choćby w innej formule jurydycznej, opis tej samej czynności wykonawczej, skierowanej do tego samego przedmiotu, a więc podstawowe elementy określające fakt główny, który uzasadniał wystąpienie z oskarżeniem. W takim wypadku nawet odmienne ustalenie sądu co do własności przedmiotu czynności wykonawczej, prowadzące w rezultacie do innej, niż w akcie oskarżenia, kwalifikacji prawnej przestępstwa, charakteryzującego się innym także przedmiotem ochrony, nie narusza tożsamości czynu zarzuconego i przypisanego, stanowiącego warunek orzekania w granicach skargi uprawnionego oskarżyciela (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt V KK 281/02, OSNKW 2003, z. 5 – 6, poz. 59).
Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy, na mocy art. 535 § 3 k.p.k., orzekł jak w postanowieniu.
l.n