IV KK 123/19
Podsumowanie
Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego w B. w części dotyczącej kary za spożywanie alkoholu w miejscu publicznym, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z powodu zastosowania niewłaściwego rodzaju kary.
Sąd Rejonowy w B. skazał A. K. za spożywanie alkoholu w miejscu publicznym na karę roku ograniczenia wolności. Prokurator Generalny wniósł kasację, wskazując na rażące naruszenie prawa materialnego, ponieważ ustawa przewiduje za to wykroczenie jedynie karę grzywny, a kara ograniczenia wolności nie może przekroczyć miesiąca. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną i uchylił wyrok w części dotyczącej kary, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem nakazowym z dnia 21 maja 2018 r. Sąd Rejonowy w B. uznał A. K. za winnego popełnienia wykroczenia polegającego na spożywaniu alkoholu w miejscu publicznym objętym zakazem. Na mocy art. 43¹ ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sąd skazał go na karę roku ograniczenia wolności polegającego na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin. Wyrok uprawomocnił się bez zaskarżenia. Prokurator Generalny wniósł kasację na korzyść obwinionego, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa karnego materialnego. Wskazał, że art. 43¹ ust. 1 ustawy przewiduje jedynie karę grzywny, a kara ograniczenia wolności w postępowaniu wykroczeniowym nie może przekroczyć jednego miesiąca. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uznał kasację za zasadną w stopniu oczywistym. Potwierdził, że wykroczenie to jest zagrożone wyłącznie karą grzywny, a orzeczenie kary ograniczenia wolności w wymiarze roku stanowi rażące naruszenie prawa. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił wyrok w zaskarżonej części dotyczącej kary i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, sąd nie może orzec kary ograniczenia wolności za wykroczenie spożywania alkoholu w miejscu publicznym, jeśli ustawa przewiduje jedynie karę grzywny.
Uzasadnienie
Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w art. 43¹ ust. 1 jednoznacznie stanowi, że wykroczenie polegające na spożywaniu alkoholu w miejscu objętym zakazem jest zagrożone wyłącznie karą grzywny. Orzeczenie innej kary, w tym kary ograniczenia wolności, stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
obwiniony (w zakresie kary)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. K. | osoba_fizyczna | obwiniony |
Przepisy (2)
Główne
u.w.t.p.a. art. 43¹ § ust. 1
Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Wykroczenie polegające na spożywaniu alkoholu w miejscu objętym zakazem jest zagrożone wyłącznie karą grzywny.
Pomocnicze
k.w. art. 20 § § 1
Kodeks wykroczeń
Kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Orzeczenie kary ograniczenia wolności zamiast przewidzianej prawem kary grzywny. Orzeczenie kary ograniczenia wolności w wymiarze roku, podczas gdy maksymalny okres w postępowaniu wykroczeniowym to 1 miesiąc.
Godne uwagi sformułowania
kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym wykroczenie [...] zagrożone jest wyłącznie karą grzywny ewidentnym jest, że wymierzenie obwinionemu przez sąd meriti kary ograniczenia wolności nastąpiło z rażącym i mającym istotny wpływ na treść tego rozstrzygnięcia, naruszeniem tego przepisu prawa
Skład orzekający
Rafał Malarski
przewodniczący
Kazimierz Klugiewicz
członek
Jarosław Matras
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących kar za wykroczenia spożywania alkoholu w miejscach publicznych oraz stosowania kary ograniczenia wolności w postępowaniu wykroczeniowym."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego przepisu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz ogólnych zasad Kodeksu wykroczeń.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważny błąd proceduralny sądu niższej instancji dotyczący stosowania kar, co jest istotne dla praktyków prawa wykroczeniowego. Pokazuje również rolę Prokuratora Generalnego w postępowaniu kasacyjnym.
“Sąd Najwyższy koryguje błąd: za picie w miejscu publicznym nie grozi rok ograniczenia wolności!”
Sektor
inne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt IV KK 123/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 kwietnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz SSN Jarosław Matras (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Gierczak w sprawie A. K. ukaranego z art. 43 1 ust.1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 18 kwietnia 2019 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt II W […] , uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. w zakresie orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B. UZASADNIENIE Wyrokiem nakazowym z dnia 21 maja 2018 r. w sprawie II W […] Sąd Rejonowy w B. uznał A. K. za winnego popełnienia w dniu 13 lutego 2018 r. w B., wykroczenia polegającego na spożywaniu alkoholu w miejscu publicznym objętym zakazem i za ten czyn, na mocy art. 43 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz.U. z 2018, poz. 2137) i skazał go na karę roku ograniczenia wolności polegającego na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin. Wyrok ten uprawomocnił się bez jego zaskarżenia z dniem 6 czerwca 2018 r. Prokurator Generalny zaskarżył ten wyrok kasacją wniesioną na korzyść obwinionego, w części dotyczącej orzeczenia o karze i podniósł w niej zarzut: „rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 43 ¹ ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. z 2018 r., poz. 2137, ze zm./ oraz art. 20 § 1 k.w., polegającego na orzeczeniu wobec ukaranego A.K. za popełnienie wykroczenia, polegającego na spożywaniu alkoholu w miejscu publicznym objętym zakazem, kary 1 roku ograniczenia wolności, w sytuacji, gdy przepis art. 43 ¹ ust. 1 powołanej wyżej ustawy przewiduje w sankcji wymierzenie obwinionemu jedynie kary grzywny, a nadto kara ograniczenia wolności w postępowaniu wykroczeniowym nie może przekroczyć okresu 1 miesiąca”. W konkluzji, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, co umożliwia jej uwzględnienie w trybie z art. 535 § 5 k.p.k. Podniesiony w kasacji zarzut jest trafny, albowiem zgodnie z treścią art. 43 ¹ ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2137) wykroczenie polegające na spożywaniu alkoholu w miejscu objętym zakazem określonym w art. 14 ust. 1 i 2a - 6 cyt. ustawy zagrożone jest wyłącznie karą grzywny. Wobec tego, ewidentnym jest, że wymierzenie obwinionemu przez sąd meriti kary ograniczenia wolności nastąpiło z rażącym i mającym istotny wpływ na treść tego rozstrzygnięcia, naruszeniem tego przepisu prawa. Już niezależnie od tego stwierdzić trzeba, że nie tylko orzeczono karę, która nie jest przewidziana w sankcji przepisu, ale nadto określono jej wymiar na okres roku, podczas gdy zgodnie z treścią art. 20 § 1 k.w. kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc. Powyższe uchybienie skutkowało koniecznością uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w B. w zaskarżonej części, a więc w części orzeczenia o karze i przekazania sprawy w tym zakresie, temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z tych powodów należało orzec jak w wyroku.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę