IV KK 12/11

Sygn. akt IV KK 12/11 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Dnia 15 lutego 2011 r.  
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący i sprawozdawca)   
SSN Krzysztof Cesarz  
SSN Roman Sądej  
                              Protokolant: Dorota Szczerbiak 
 
w sprawie S. R. i W. R.  
skazanego z art. 158 § 1 i in. k.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., 
w dniu 15 lutego 2011 r. 
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego  
od wyroku Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 9 września 2010 r.,  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 7 czerwca 2010 r.,  
 
 
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu 
w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
Prokurator Generalny, w trybie art. 521 k.p.k., wniósł na korzyść S. R. i 
W. R. kasację od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 września 2010 r., 
którym to orzeczeniem utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 7 

 
2 
czerwca 2010 r., skazujący S. R. za przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 
157 § k.k., a W. R. za czyn z art. 158 § 1 k.k. na kary po 5 miesięcy 
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 
5 lat oraz i po 40 stawek dziennych grzywny, licząc po 10 zł za stawkę. Zarzucił 
temu wyrokowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 29 § 1 
k.p.k. w zw. z art. 476 § 2 k.p.k. polegające na rozpoznaniu sprawy przez sąd 
odwoławczy w składzie jednego sędziego, podczas gdy sąd ten powinien był 
orzekać na zasadach ogólnych, tj. w składzie trzech sędziów –  co stanowi 
bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. 
Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy 
Sądowi 
Okręgowemu 
do 
ponownego 
rozpoznania 
w 
postępowaniu 
odwoławczym. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Wniesiona na korzyść  oskarżonych kasacja jest zasadna w stopniu 
oczywistym, co pozwala na jej uwzględnienie w trybie określonym w art. 535 § 
5 k.p.k.  
Sprawa S. i W. R. została skierowana do rozpoznania przez Sąd 
Rejonowy w postępowaniu uproszczonym. W takim też trybie Sąd Rejonowy 
przystąpił do rozpoznania sprawy w dniu 26 kwietnia 2010r. Jednakże – czego 
nie dostrzeżono w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym apelacją 
obrońcy oskarżonych – na kolejnej rozprawie, przeprowadzonej w dniu 18 maja 
2010 r., Sąd pierwszej instancji wydał postanowienie odwołujące się do przepisu 
art. 484 § 2 k.p.k., którym zmienił tryb postępowania na zwyczajny – z uwagi na 
niedochowanie określonego tym przepisem terminu odroczenia rozprawy, który 
przekroczył 21 dni. Dalsze postępowanie odbywało się więc w tym samym 
składzie, w postępowaniu zwyczajnym, a zatem i wyrok skazujący zapadł nie w 
postępowaniu uproszczonym, lecz w postępowaniu zwyczajnym.  
W powyższym świetle, skoro zaskarżony apelacją wyrok został wydany 
w postępowaniu zwyczajnym, to nie było podstaw do skorzystania z dyspozycji 
art. 476 § 2 k.p.k., a więc do zarządzenia rozpoznania sprawy w postępowaniu 

 
3 
odwoławczym w składzie jednego sędziego, do jakiej to sytuacji doszło w 
niniejszej sprawie. Z treści art. 476 § 1 i 2 k.p.k. jasno wynika – co Prokurator 
Generalny obszernie wywodzi w kasacji – że możliwość wydania takiego 
zarządzenia dotyczy wyłącznie spraw, w których postępowanie w pierwszej 
instancji przeprowadzono w trybie uproszczonym, a nie w trybie zwyczajnym, 
przy czym poza sporem należy pozostawić stwierdzenie, że zupełnie bez 
znaczenia pozostaje fakt samego rozpoczęcia rozpoznania sprawy w 
postępowaniu uproszczonym, o ile doszło do zmiany tego trybu i ostatecznie do 
wydania orzeczenia kończącego postępowanie pierwszoinstancyjne w trybie 
zwyczajnym. Przepisem zaś normującym skład sądu na rozprawie apelacyjnej w 
sprawach rozpoznanych w pierwszej instancji przez sąd rejonowy w 
postępowaniu zwyczajnym jest art. 29 § 1 k.p.k. Unormowanie to przewiduje 
orzekanie sądu odwoławczego w składzie trzech sędziów.  
W tym stanie rzeczy, przytoczony na wstępie zarzut kasacji, podnoszący 
uchybienie stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 
439 § 1 pkt. 2 k.p.k., należy uznać za oczywiście trafny. Sąd Okręgowy w K., 
rozpoznając apelację w składzie jednego sędziego, był bowiem nienależycie 
obsadzony, co – bez badania wpływu tego uchybienia na treść zaskarżonego 
wyroku – przesądza o konieczności jego uchylenia i przekazania sprawy do 
ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.