IV KK 110/18

Sygn. akt IV KK 110/18
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 kwietnia 2018 r.,
sprawy
A.L.
‎
skazanego z art. 286 § 1 k.k.
‎
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
‎
z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII Ka […]17
‎
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.
‎
z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt II K […]/15
p o s t a n o w i ł
1/ oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2/ obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt II K […]/15, uznał A.L. za winnego dokonania dwóch czynów z art. 286 § 1 k.k. stanowiących ciąg przestępstw, polegających na tym, że:
I. w dniu 20 czerwca 2013 roku w C., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził M.W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20.000,00 zł w ten sposób, że w dniu 20 czerwca 2013 r. jako Prezes Spółki „S” Sp. z o.o. z/s w C. zawierając z pokrzywdzonym umowę wykonania ogrodu zimowego usytuowanego przy ul. B. w G. wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartej umowy i sytuacji finansowej Spółki, czym spowodował straty na szkodę M.W. w kwocie 20.000,00 zł;
II. w dniu 7 czerwca 2013 roku w C., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził K.G. i M.G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 71.280,00 zł w ten sposób, że w dniu 7 czerwca 2013 r. jako Prezes Spółki „S” Sp. z o.o. z/s w C. zawierając z pokrzywdzonymi umowę wykonania wiktoriańskiego ogrodu zimowego usytuowanego przy ul. […] w M., wprowadził pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartej umowy i sytuacji finansowej Spółki, czym spowodował straty na szkodę pokrzywdzonych w kwocie 71.280,00 zł,
i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a następnie na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych uiszczonych przez nich kwot oraz obciążył oskarżonego kosztami sądowymi.
Apelacje złożyli oskarżony oraz jego obrońca.
Obrońca oskarżonego zarzucił „
obrazę przepisów prawa materialnego (…)
poprzez zakwalifikowanie działania oskarżonego jako przestępstwa oszustwa, w rozumieniu art. 286 § 1 k.k., podczas gdy miały miejsce jedynie przypadki niewywiązania się z umów cywilno-prawnych, a zatem pociągające za sobą jedynie skutki cywilne, a nie odpowiedzialność prawno-karną”, a z „ostrożności procesowej” rażącą surowość kary, po czym wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego albo przez wymierzenie kary do roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Oskarżony, po zarzuceniu błędu w ustaleniach faktycznych polegających na „pominięciu faktu zamiaru wykonania zleceń”, wniósł o uniewinnienie go od obu czynów.
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII K […]/18, Sąd Okręgowy w B. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, obciążając oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego.
W kasacji ten sam obrońca zarzucił: „rażące naruszenie prawa materialnego, mającego istotny wpływ na treść wyroku poprzez zakwalifikowanie działania oskarżonego jako przestępstwa oszustwa, w rozumieniu art. 286 § 1 k.k., podczas gdy miały miejsce jedynie przypadki niewywiązania się z umów cywilno-prawnych, a zatem pociągające za sobą jedynie skutki cywilne, a nie odpowiedzialność prawno-karną”, a następnie wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
W pisemnych odpowiedziach na kasację prokurator i pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej – K.G. wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co pozwalało na oddalenie jej na posiedzeniu (art. 535 § 3 k.p.k.).
Na wstępie zauważyć należy, iż zarzut kasacyjny jest dosłownym powtórzeniem pierwszego zarzutu apelacyjnego. Jednocześnie, w kasacji nie zarzuca się Sądowi Okręgowemu nierozważenie albo nienależyte rozpoznanie tego zarzutu ani też – niepodanie, czym kierował się ten Sąd uznając ów zarzut za niezasadny. Skoro więc podmiot fachowy (adwokat) nie podniósł w kasacji zarzutu naruszenia w postępowaniu apelacyjnym art. 433 § 2 k.p.k. ani art. 457 § 3 k.p.k., oznacza to, że Sąd odwoławczy należycie wywiązał się z obowiązków nałożonych tymi przepisami. Dodać zatem tylko można, nawiązując do argumentów środków zaskarżenia i przywołując wskazane przez oba Sądy okoliczności istniejące w chwili zawierania umów z pokrzywdzonymi, to jest:

na koniec czerwca 2013 r. zobowiązania spółki „S” wynosiły ponad 780.000 zł, a jej wierzytelności 16.632 zł, co oznacza, że była ona niewypłacalna (niezdolna do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, m.in. zapłaty za projekty, materiały, wynagrodzeń pracowników itd.),

trwały uzgodnienia dotyczące sprzedaży udziałów spółki „S”, która nastąpiła dnia 2 lipca 2013 r.,

oskarżony był w toku tworzenia nowej spółki „S.”, która powstała dnia 3
lipca 2013 r.,

oskarżony wiedział w czasie zawierania umów z pokrzywdzonymi, że w ustalonym terminie nie zostaną one wykonane,

w sierpniu 2013 r. oskarżony w imieniu nowej spółki „S.” zażądał od pokrzywdzonych zrzeczenia się roszczeń wobec spółki „S” oraz znacznie wyższego wynagrodzenia za dzieło (o 42.120 zł od K.M. G. i o 10.280 zł od M.W.),

oskarżony nie zwrócił pokrzywdzonym zaliczek stanowiących znaczną część wynagrodzenia za dzieła.
Na podstawie tych okoliczności Sądy doszły do przekonania, że oskarżony w chwili zawierania umów nie miał zamiaru ich wykonania, w szczególności w przyjętych terminach, a nadto, o czym świadczą okoliczności zaistniałe po podpisaniu tych umów, w ogóle w przyszłości, i w rezultacie doprowadził pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
Oba Sądy miały również w polu uwagi argument, że oskarżony zlecił świadkowi J.Ł. sporządzenie dokumentacji wykonawczej (uzasadnienia: Sądu Rejonowego – s. 4, Sądu Okręgowego s. 6), co słusznie nie miało wpływu na ich oceny. Natomiast zupełnie poza uwagą skarżącego się pozostał fragment, o który Sąd Rejonowy uzupełnił opis czynu przypisanego oskarżonemu. Sytuacja majątkowa spółki „S” w chwili zawierania umów nie dawała szans na ich wykonanie, czego oskarżony miał świadomość. Wreszcie, co wymaga podkreślenia, pokrzywdzeni zawarli umowy o dzieło ze spółką „S” reprezentowaną przez oskarżonego, nie zaś ze spółką „S.”. Ta ostatnia nie przejęła żadnych zobowiązań poprzedniczki („S”), o czym świadczy również to, że oskarżony uzależniał wykonanie umów od zrzeczenia się przez pokrzywdzonych roszczeń wobec „S”. Zatem, działając w imieniu spółki „S” nie miał zamiaru wywiązać się z umów, jakie spółka ta zawarła z pokrzywdzonymi. I tak to zostało przyjęte w przypisanych czynach.
Z przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.
a.ł.