IV KK 109/14

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną na korzyść R. W., skazanego za kradzież z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k. Wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 19 czerwca 2013 r., który skazał R. W. na karę dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności i orzekł obowiązek naprawienia szkody, został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 października 2013 r. Kasacja zarzucała m.in. rażącą obrazę przepisów postępowania karnego przez nienależyte rozważenie zarzutów apelacji, w tym brak analizy kluczowych kwestii dotyczących współdziałania oskarżonego i jego świadomości co do pochodzenia karty bankomatowej. Sąd Najwyższy uznał kasację za częściowo zasadną, wskazując na rażące naruszenie przez Sąd Okręgowy art. 433 § 2 kpk, który nakazuje rozważenie wszystkich zarzutów apelacji. Sąd odwoławczy pominął istotną część skargi apelacyjnej dotyczącą zakwestionowania współdziałania R. W. we wszystkich transakcjach. Sąd Najwyższy podkreślił, że brak ustaleń co do momentu włączenia się R. W. do przestępnego współdziałania i okoliczności spotkania z innymi współoskarżonymi budzi wątpliwości co do przypisania mu udziału w kradzieży całej kwoty. Dodatkowo, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na zmianę przepisów dotyczącą granicy między przestępstwem a wykroczeniem kradzieży. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 119 § 1 k.w., wartość skradzionego mienia musi przekraczać 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę, co w 2014 r. wynosiło 420 zł. Ponieważ łączna kwota kradzieży (406,05 zł) nie przekraczała tej kwoty, czyn ten stanowił wykroczenie. Zgodnie z art. 4 § 1 k.k., zastosowano ustawę względniejszą. Ponadto, karalność czynu jako wykroczenia ustała z dniem 2 czerwca 2014 r. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok oraz wyrok Sądu Rejonowego i umorzył postępowanie wobec R. W. na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający