IV KK 100/23

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego Ł. M., który został skazany za spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu ze skutkiem śmiertelnym (art. 156 § 3 k.k.) oraz za czyn z art. 157 § 1 k.k., w warunkach recydywy. Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach, utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny w Katowicach, wymierzył skazanemu karę łączną sześciu lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Obrońca w kasacji zarzucał rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w tym art. 4 i 5 § 2 k.p.k. (dowolna ocena dowodów, sprzeczności), art. 172 w zw. z art. 458 k.p.k. (nieustosunkowanie się do zarzutów apelacji) oraz art. 172 k.p.k. (nieprzeprowadzenie konfrontacji). Sąd Najwyższy, działając w trybie art. 535 § 3 k.p.k., oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu podkreślono, że celem postępowania kasacyjnego jest eliminowanie orzeczeń dotkniętych rażącymi wadami, a nie ponowna kontrola odwoławcza czy weryfikacja ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy wskazał, że zarzuty kasacyjne powinny być kierowane przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, a nie sądu pierwszej instancji, chyba że sąd odwoławczy nienależycie rozpoznał apelację. Stwierdzono, że autor kasacji zignorował te zasady, polemizując głównie ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji i nie powiązując formalnie zarzutów z przepisami dotyczącymi kontroli odwoławczej. Sąd Najwyższy odniósł się również do poszczególnych zarzutów, uznając je za chybione, w tym zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. w połączeniu z obrazą art. 7 k.p.k. oraz zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji. Na koniec orzeczono o obciążeniu skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający