IV Ka 997/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Szczecinie, w składzie Przewodniczący SSO Maciej Strączyński, rozpoznał sprawę J. M. oskarżonego z art. 300 § 2 kk, w której obrońca wniósł apelację od wyroku Sądu Rejonowego S. z dnia 21 lutego 2020 r. (sygn. akt IV K 471/19). Sąd odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego i wymierzając opłatę. W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty apelacji, dotyczące m.in. naruszenia prawa do obrony (art. 6 kpk w zw. z art. 84 kpk), nierozważenia wszystkich okoliczności sprawy (art. 4 i 410 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk), oparcia wyroku o dowody nieprzeprowadzone na rozprawie (art. 410 kpk i art. 392 § 1 kpk), niedozwolonego zastąpienia wyjaśnień oskarżonego (art. 174 kpk i art. 393 § 1 kpk), naruszenia uprawnień apelującego (art. 53 kpk), przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk) oraz obrazy prawa materialnego (art. 300 § 2 kk), okazały się niezasadne. Sąd Okręgowy szczegółowo odniósł się do każdego z zarzutów, wyjaśniając, dlaczego nie znalazły one potwierdzenia. Szczególną uwagę poświęcono kwestii prawa do obrony, wskazując, że oskarżony miał wystarczający czas na ustanowienie obrońcy, a późne jego ustanowienie było jego własną decyzją. Sąd uznał, że oskarżony swoim działaniem (darowizna majątku na rzecz żony po wcześniejszym akcie oskarżenia o podobny czyn) wypełnił znamiona przestępstwa z art. 300 § 2 kk, działając w celu pokrzywdzenia wierzycieli. Apelacja została uznana za bezzasadną, a wyrok sądu pierwszej instancji za prawidłowy.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących prawa do obrony w kontekście późnego ustanowienia obrońcy oraz dopuszczalności dowodów z akt innych spraw.
Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i faktycznej; nie stanowi przełomu w orzecznictwie.
Zagadnienia prawne (3)
Czy naruszono prawo oskarżonego do obrony poprzez nieodroczenie rozprawy, mimo późnego ustanowienia obrońcy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, prawo do obrony nie zostało naruszone, gdyż oskarżony miał wystarczający czas na ustanowienie obrońcy, a późne działanie było jego decyzją.
Uzasadnienie
Oskarżony został zawiadomiony o terminie rozprawy z miesięcznym wyprzedzeniem, co dawało mu czas na ustanowienie obrońcy. Ustanowienie obrońcy na cztery dni przed rozprawą było decyzją oskarżonego, a nie podstawą do obligatoryjnego odroczenia.
Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody i ustalił stan faktyczny w sprawie dotyczącej wyzbycia się majątku w celu pokrzywdzenia wierzycieli?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody i ustalił stan faktyczny, a zarzuty apelacji dotyczące błędów w tym zakresie są niezasadne.
Uzasadnienie
Oskarżony nie zaprzeczył posiadaniu długów i wyzbyciu się majątku poprzez darowiznę. Sąd ocenił jego wyjaśnienia jako próbę usprawiedliwienia działań, które wypełniają znamiona przestępstwa z art. 300 § 2 kk, a nie jako dowód niewinności.
Czy oparcie wyroku na dowodach z akt innej sprawy (IV K 105/18) stanowi naruszenie przepisów postępowania?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, oparcie wyroku na protokołach wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków z akt innej sprawy, zgodnie z art. 392 § 1 kpk, jest dopuszczalne i nie stanowi naruszenia art. 174 kpk.
Uzasadnienie
Art. 392 § 1 kpk zezwala na przeprowadzanie dowodów z wyjaśnień oskarżonego złożonych w innym postępowaniu. Ujawnione protokoły nie są pismami, zapiskami czy notatkami urzędowymi, których zastępowanie jest zakazane przez art. 174 kpk.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (14)
Główne
k.k. art. 300 § § 2
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 6
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 84
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 392 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 174
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 393 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 53
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
u.o.w.s.k. art. 3 § § 1
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
u.o.w.s.k. art. 8
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie prawa do obrony poprzez nieodroczenie rozprawy. • Obraza przepisów postępowania (art. 4, 410, 5 § 2 kpk) poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności i wyjaśnień oskarżonego. • Oparcie wyroku o dowody nieprzeprowadzone na rozprawie głównej (art. 410, 392 § 1 kpk). • Niedozwolone zastąpienie wyjaśnień oskarżonego treścią wyjaśnień z innej sprawy (art. 174, 393 § 1 kpk). • Naruszenie art. 174 kpk poprzez oparcie rozstrzygnięcia na protokole z akt innej sprawy. • Naruszenie art. 392 § 1 kpk poprzez nieprzesłuchanie oskarżyciela subsydiarnego. • Naruszenie art. 53 kpk poprzez przeprowadzenie postępowania bez udziału apelującego. • Przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk). • Obraza prawa materialnego (art. 300 § 2 kk) poprzez błędne przyjęcie popełnienia czynu.
Godne uwagi sformułowania
To nie oznacza jednak, że prawo oskarżonego do obrony naruszono, gdyż Sąd dał mu możliwość ustanowienie obrońcy na wiele dni przed rozprawą. • Nie można natomiast pozwolić na uznanie, że fakt podpisania pełnomocnictwa dla obrońcy tuż przed rozprawą skutkuje obligatoryjnym odroczeniem rozprawy, pod rygorem przyjęcia, że naruszono prawo oskarżonego do obrony. • Racjonalny ustawodawca nie tworzy przepisów, które rozpoznanie sprawy karnej uzależniałyby od uzyskania zgody potencjalnego sprawcy przestępstwa na rozpoczęcie procesu przeciwko niemu. • Oskarżony i jego obrońca stanowią jedną stronę procesową, a strona ta, w osobie oskarżonego, była zawiadomiona o rozprawie z dużo większym niż wymaga ustawa, miesięcznym wyprzedzeniem. • Oskarżony tak właśnie postępował – całego majątku się wyzbył. Chciał, by egzekucja długu była niemożliwa, a ewentualne spłaty następowały, jeśli w ogóle, to tylko na takich warunkach, które on narzuci wierzycielom. • niektóre z nich były wręcz nielogiczne, świadczące o niefachowości prawnej apelującej.
Skład orzekający
Maciej Strączyński
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących prawa do obrony w kontekście późnego ustanowienia obrońcy oraz dopuszczalności dowodów z akt innych spraw."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i faktycznej; nie stanowi przełomu w orzecznictwie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje typowe zarzuty apelacyjne w sprawach karnych, w szczególności dotyczące prawa do obrony i oceny dowodów. Pokazuje, jak sąd odwoławczy analizuje te kwestie.
“Czy późne ustanowienie obrońcy zawsze oznacza naruszenie prawa do obrony? Sąd Okręgowy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.