IV Ka 904/15

Sygn. akt IV Ka 904/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Adam Pietrzak Protokolant: Marta Synowiec przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2016 r. sprawy M. M. syna J. i J. z domu N. urodzonego (...) w K. oskarżonego z art. 278 § 1 kk , art. 279 § 1 kk , art. 292 § 1 kk , i D. N. syna Z. i K. z domu W. urodzonego (...) w K. oskarżonego z art. 279 § 1 kk , art. 278 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygnatura akt III K 188/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla zawarte w punkcie X części dyspozytywnej oparte na przepisie art. 46 § 1 kk orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody; II. w pozostałym zakresie tenże wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. K. po 1500 złotych tytułem kosztów udziału pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn.akt IV Ka 904/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2015 r. (sygn.akt III K 188/14 Sąd Rejonowy w Wałbrzychu) po rozpoznaniu sprawy D. N. oskarżonego o to, że : I. w dniu 5 marca 2012r w W. woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. , po pokonaniu zabezpieczeń fabrycznych, dostał się do wnętrza samochodu marki B. (...) , nr rej. (...) o wartości 19500 zł., po czym dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodę M. K. (1) , tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. , II. w okresie od 30 do 31 marca 2012 r. w W. , woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. , z samochodu marki M. , nr rej. (...) , zabrał w celu przywłaszczenia cztery felgi aluminiowe marki M. z czterema oponami marki U. , czym spowodował straty o łącznej wartości 1800 zł., na szkodę G. R. , tj. o czyn z art. 278 § l k.k. , i M. M. oskarżonego o to, że: III. w okresie od 30 do 31 marca 2012 r. w W. , woj. (...) , z samochodu marki M. , nr rej. (...) , zabrał w celu przywłaszczenia cztery felgi aluminiowe marki M. wraz z oponami marki U. , czym spowodował straty o łącznej wartości 1800 zł. na szkodę G. R. , tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. , IV. w dniu 5 marca 2012 r. w W. , woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z D. N. , po pokonaniu zabezpieczeń fabrycznych dostał się do wnętrza samochodu marki B. (...) , nr rej. (...) o wartości 19500 zł., po czym dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodę M. K. (1) , tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. , V. w marcu 2012 r. w W. , woj. (...) , nabył telefon komórkowy marki S. (...) o wartości 2500 zł., o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym działał na szkodę B. S. , tj. o czyn z art. 292 § l k.k. , D. N. i M. M. uznał za winnych tego, że w dniu 5 marca 2012 r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu, po pokonaniu zabezpieczeń fabrycznych uprzednio zabranym użytkownikowi samochodu kluczem, dostali się do wnętrza cudzego samochodu osobowego marki B. (...) ( nr rej. (...) ) o wartości 19 500 złotych, po czym dokonali jego zaboru w celu przywłaszczenia na szkodę M. K. , to jest za winnych popełnienia występku z art. 279 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 279 § 1 k.k. , wymierza im kary po 1 (jednym) roku pozbawienia wolności, D. N. i M. M. uznał za winnych tego, że nocy z 30 na 31 marca 2012 r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu, przywłaszczyli sobie znalezione, cudze rzeczy ruchome: cztery felgi aluminiowe marki M. wraz z oponami marki U. o łącznej wartości 1800 złotych, stanowiące własność G. R. , to jest za winnych popełnienia występku z art. 284 § 1 i § 3 k.k. i za to, na podstawie art. 284 § 3 k.k. , wymierzył im kary po 3 (trzy) miesiące pozbawienia wolności. M. M. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, to jest za winnego popełnienia występku z art. 292 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 292 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności wymierzone D. N. i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności wymierzone M. M. i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. zawiesił warunkowo wykonanie orzeczonej wobec D. N. kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby lat 2 (dwóch). Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 2 k.k. zawiesił warunkowo wykonanie orzeczonej wobec M. M. kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby lat 2 (dwóch. Na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał M. M. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Na podstawie art. 72 § 2 k.k. zobowiązał D. N. i M. M. do naprawienia części szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie I części dyspozytywnej wyroku poprzez zapłatę na rzecz M. K. , przez każdego z nich, po 4500 (cztery tysiące pięćset) złotych, w terminie jednego roku licząc od dnia uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od D. N. i M. M. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt II części dyspozytywnej wyroku, poprzez zapłatę przez każdego z nich na rzecz G. R. 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych. Apelacje od wyżej opisanego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych D. N. i M. M. . Obrońca oskarżonego D. N. na podstawie art. 438 pkt 2 kpk zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: 1) Art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 5§1 i §2 kpk w zw. z art. 424§2 kpk polegające na wewnętrznie sprzecznym przyjęciu, że zaboru pojazdu dokonał D. N. , w sytuacji gdy Sąd ocenił, że to M. M. został uwieczniony na zapisie monitoringu jako osoba dokonująca zaboru pojazdu z parkingu przed szkołą, 2) Art. 410 kpk poprzez pominięcie materiału dowodowego sprawy w postaci wyjaśnień oskarżonych D. N. i M. M. , z których wynika, że wbrew treści notatki urzędowej policji D. N. żadnych informacji o rzekomym przekazaniu mu kluczyka do pojazdu przez M. M. funkcjonariuszom policji nie udzielał, a M. M. wyjaśnił, że żadnego kluczyka nie zabierał ze schowka pojazdu użytkowanego przez M. K. (1) i nie przekazywał D. N. , 3) Art. 4 kpk i art. 9 kpk poprzez zaniechanie zwrócenia się do Ministerstwa Sprawiedliwości o informację o przepisach i wykładni prawa niemieckiego na okoliczność ustalenia, że handel używanymi pojazdami na terenie Niemiec odbywa się bez sporządzania umów, a przeniesienie własności jest czynnością realną i abstrakcyjną, 4) Art. 174 kpk poprzez zastąpienie treści wyjaśnień oskarżonych treścią notatki urzędowej policji poprzez przyjęcie, za treścią notatki, że D. N. powiedział funkcjonariuszom, że kluczyk do pojazdu B. otrzymał od M. M. w sytuacji gdy oskarżony jednoznacznie zeznał, że takowych informacji funkcjonariuszom nie udzielał, a M. M. wyjaśnił, że żadnego kluczyka do pojazdu B. nie przekazywał D. N. , ani też, że nie zabrał tego pojazdu, 5) 7 kpk w zw. z art. 424§2 kpk poprzez nie wyjaśnienie z jakich przyczyn sąd uznał, że D. N. miał udział w przywłaszczeniu kół na szkodę G. R. , 6) Naruszenie art. 46§1 kk poprzez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na rzecz G. R. , w sytuacji gdy G. R. wszystkie koła odzyskał, a zniszczenia jego pojazdu, stanowić podstawę żądania kwoty 18000 zł nie pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z zachowaniem przypisanym oskarżonemu. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego D. N. od obu postawionych mu zarzutów. Obrońca oskarżonego M. M. na podstawie art. 438 pkt 2 kpk zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: - art.174 kpk poprzez czynienie ustaleń faktycznych co do tego, że oskarżony D. N. miał przekazać funkcjonariuszowi policji R. B. , informację, że to oskarżony M. M. pozyskał klucz od samochodu m-ki B. , którego można było użyć do kradzieży pojazdu i poprzez to obaj oskarżeni weszli w porozumienie aby takiego czynu dokonał i „zarobić parę groszy”, w sytuacji gdy, poczynienie tych ustaleń na podstawie notatki urzędowej policji jak i zeznań przesłuchanego w sprawie funkcjonariusza policji R. B. jest sprzeczne z wyjaśnieniami jaki złożyli oskarżeni na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r., a tym samym z uwagi na złożenie wyjaśnień przez oskarżonych co do okoliczności jakich miała dotyczyć przedmiotowa notatka urzędowa jak i zeznania w/w świadka nie mogą stanowić dowodu w sprawie, - art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolna ocenę dowodów polegającą na przyjęciu, że oskarżony M. M. wszedł w posiadanie zapasowego kluczyka do auta pokrzywdzonego M. K. przed dokonaniem kradzieży z dnia 5 marca 2012 r. czemu przeczy zachowanie sprawcy przestępstwa wskazującego na trudność i długotrwałość w sforsowaniu zabezpieczeń pojazdu w postaci drzwi wejściowych, a z uwagi na nie ustalenie, czy oskarżeni są osobami prawo, czy lewo ręcznymi nie można uznać, że tylko z uwagi na „nie wygodną” pozycje sprawcy włamania do pojazdu, czynność ta trwała dużo dłużej niż powinna w sytuacji, gdy faktycznie sprawca kradzieży z włamaniem do pojazdu pokrzywdzonego dysponował kluczem umożliwiającym jego niezwłoczne uruchomienie, - art.7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną ocenę dowodów polegającą na przyjęciu, że oskarżony M. M. mógł dokonać otwarcia zabezpieczeń pojazdu i następnie jego kradzieży w sytuacji gdy, był on osoba znaną w szkole jak i znany był pojazd pokrzywdzonego, a w szczególności to, że pojazdem tym poruszał się M. K. co powodowałoby, że oskarżony M. M. narażał się na przypadkowe rozpoznanie przez przypadkowych uczniów, nauczycieli, woźnego, sprzątaczki itp., w szczególności uwzględniając długość pozostawania sprawcy bezpośrednio na miejscu jeszcze przed dokonaniem kradzieży auta, - art. 5§2 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez dowolne ustalenie, że M. M. wszedł w posiadanie kluczyka zapasowego do pojazdu pokrzywdzonego na kilka dni przed kradzieżą w dniu 5 marca 2012 r. po pozostawieniu go samego w aucie należącym do pokrzywdzonego przez jego syna M. K. (1) podczas dokonywania opłat w Urzędzie Skarbowym przy jednoczesnym niemożliwym do ustalenia czasookresu jaki minął od tego kiedy pokrzywdzony lub jego syn, ostatni raz przed kradzieżą widzieli, czy w schowku pojazdu znajduje się zapasowy kluczyk do auta, - art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolna ocenę zeznań świadka M. K. (1) i pominięcie, że po postawieniu zarzutów oskarżonemu M. M. chcąc przedstawić oskarżonego w negatywnym świetle twierdził, iż tylko i wyłącznie oskarżony M. M. jeździł skradzionym pojazdem marki B. (...) o nr rej. (...) jako jego pasażer, czemu przeczą zeznania świadka P. W. , który na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. zeznał, że autem tym jako pasażerowie jeździło bardzo dużo osób zarówno z klasy M. K. (1) jak i z poza niej, w tej sytuacji przyjęcie przez Sąd , że tylko M. M. cieszył się szczególnymi względami M. K. (1) i sam pozostawał w jego samochodzie jest nieuzasadnione, a dodatkowo Sąd nie uwzględnił, że oskarżony M. M. zerwał kontakty towarzyskie z M. K. nie po kradzieży auta, a dopiero po upływie ok. 1 m-ca od kradzieży, tj. od czasu kiedy M. K. zaczął wskazywać oskarżonego M. M. jako sprawcę kradzieży, - art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną ocenę dowodów dokonaną z pominięciem ustalenia istotnej okoliczności wskazującej na brak prawnie relewantnego motywu jakim miałby kierować się oskarżony M. M. przy dokonaniu zarzuconego mu czynu z art. 279§1 kk w sytuacji gdy, postępowanie przygotowawcze jak i sądowe nie wykazało, aby miał on uzyskać jakąkolwiek korzyść majątkową z popełniania zarzuconego mu czynu, a niezbędną w celu realizacji znamienia przywłaszczenia, - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 46§1 kk poprzez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego M. M. na rzecz G. R. poprzez zapłatę kwoty 750 xł w sytuacji, gdy Sąd uznał, że oskarżony może odpowiadać za czyn spenalizowany w treści art. 284§3 kk , a tym samym wobec odebrania od funkcjonariuszy policji przez pokrzywdzonego kół od jego pojazdu szkoda jaką swoim czynem miał wyrządzić oskarżony został w całości naprawiona. Mając na uwadze powyższe obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego M. M. od zarzuconych mu czynów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacje nie są zasadne ( z wyjątkiem zarzutu apelacji obrońcy oskarżonego M. M. dotyczącego orzeczenia na podstawie art. 46§1 kk obowiązku naprawienia szkody rzecz G. R. poprzez zapłatę kwoty 750 zł). Sąd I instancji zgromadził obszerny materiał dowodowy, prawidłowo go ocenił, a wyprowadzone wnioski przekonująco uzasadnił. Ocena materiału dowodowego zgodna jest z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Obszerny wywód, w którym sąd rejonowy poddał zgromadzone dowody ocenie pod kątem ich wiarygodności czyni zadość wspomnianym zarzutom i wskazaniom. Wnioski, do których doszedł tenże sąd mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można zarzucić im dowolności. Sąd okręgowy w pełni przychyla się do wywodów sądu I instancji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie znajdując podstaw do ich kwestionowania. Obie apelacje sprowadzają się do polemiki z ustaleniami sądu rejonowego, nie zawierają argumentów mogących skutecznie podważyć trafność toku rozumowania tegoż sądu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jedyne uchybienie sadu I instancji dotyczy orzeczenia zawartego w punkcie X części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku – opartego na przepisie art. 46§1 kk obowiązku naprawieni a szkody na rzecz G. R. w sytuacji gdy G. R. odzyskał w całości koła stanowiące przedmiot przestępstwa dokonanego na jego szkodę, co wynika z jego zeznań; powyższa okoliczność skutkowała uchyleniem wspomnianego orzeczenia. Kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonym czynów nie budzi zastrzeżeń. W świetle okoliczności sprawy i dyrektyw art. 53 kk brak jest podstaw do uznania kary wymierzonych oskarżonym za poszczególne czyny jak i orzeczonych kar łącznych za rażąco niewspółmiernie surowe w rozumieniu przepisu art. 438 pkt 4) kpk . Mając na względzie powyższe sąd okręgowy orzekł jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach oparte jest na przepisie art. 624§1 kpk i art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( z uwagi na sytuację materianą oskarżonych).