IV Ka 80/17

Sygn. akt IV Ka 80/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Połyniak Protokolant: Magdalena Telesz po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. sprawy J. W. syna Z. i M. z domu S. urodzonego (...) w J. obwinionego z art. 92 § 2 kw, art. 95 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 9 grudnia 2016 r. sygnatura akt VI W 60/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza 30 zł opłaty za to postępowanie. Sygnatura akt IV Ka 80/17 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2016r. Sąd Rejonowy w Świdnicy, w sprawie o sygn. akt VI W 60/16 uznał J. W. za winnego tego, że: 1. w dniu 29 października 2015 roku w miejscowości S. na drodze (...) (woj. (...) ) kierując samochodem osobowym marki V. o nr rej. (...) w celu uniknięcia kontroli nie zastosował się do sygnałów nakazujących zatrzymanie pojazdu podawanych przez funkcjonariusza policji, tj. czynu z art. 92 § 2 kw, 2. w tym samym miejscu i czasie kierował samochodem marki V. o nr rej. (...) nie mając przy sobie wymaganych dokumentów podczas kontroli w postaci prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego, potwierdzenia opłacenia polisy OC, tj. czynu z art. 95 kw i za to na podstawie art. 92§2 kw w związku z art. 9 § 2 kw wymierzył mu karę 15 (piętnastu) dni aresztu. Na podstawie art. 92§3 kw w związku z art. 29§1 i 2 kw orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku. Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe wraz z opłatą w łącznej kwocie 130 złotych. Z rozstrzygnięciem tym nie pogodził się obwiniony, który za pośrednictwem swego obrońcy zaskarżył wyrok w całości na swoją korzyść, zarzucając: 1. naruszenie przepisu postępowania, a to art. 5 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art 8 kp .o.w. i art. 82 § 1 kp .o.w. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść obwinionego niedających się usunąć - w związku z brakiem możliwości przesłuchania na rozprawie A. B. -wątpliwości w zakresie tego, kto w dniu 29 października 2015 r. rzeczywiście kierował pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) ; 2. naruszenie przepisu postępowania, a to art. 410 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p. o.w. poprzez dokonanie fragmentarycznej oceny zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności pominięcie treści wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadka - L. M. , który wskazywał, że obwiniony w istotnej dacie pojawił się na terenie jego posesji wraz z drugą osobą, kierującą samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) co skutkowało błędnym ustaleniem, iż w/w pojazdem w dniu 29 października 2015 r. kierował obwiniony J. W. oraz, że zobowiązany był on - jako kierowca pojazdu - do posiadania przy sobie dokumentów prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz potwierdzenia opłacenia polisy OC; 3. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na niezasadnym uznaniu, iż osoba kierująca pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) w dniu 29 października 2015 r. dążyła do uniknięcia kontroli drogowej mimo prawidłowego wezwania jej przez funkcjonariuszy Policji do zatrzymania pojazdu podczas gdy sygnały dawane przez w/w nie wskazywały jednoznacznie na intencję nakazania kierującemu zaniechania kontynuowania jazdy co skutkowało niezasadnym uznaniem J. W. za winnego przypisanego mu wykroczenia, a ewentualnie także odstąpieniem od rozważenia możliwości zakwalifikowania zachowania kierującego pojazdem w oparciu o przepis prawa materialnego - art. 90 k.w. w zw. z art. 9 ustawy - prawo o ruchu drogowym ; 4. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż osoba kierująca pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) w dniu 29 października 2015 r, nie posiadała przy sobie wymaganych dokumentów tj. prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego pojazdu i potwierdzenia opłacenia polisy podczas gdy w/w dokumenty znajdowały się w schowku pojazdu; ewentualnie 5. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie dotyczącym wymiaru kary dla obwinionego, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż w szczególności stopień społecznej szkodliwości czynu, rodzaj, stopień winy, pobudki, sposób działania, jak również właściwości, warunki osobiste obwinionego, jego sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia przemawiają za wymierzeniem mu kary aresztu oraz orzeczeniem zakazu powadzenia pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, jawiących się jako sankcja rażąco surowa. Na zasadzie powyższego skarżący wniósł o: 1. uniewinnienie obwinionego od zarzutu popełnienia przypisanych mu wykroczeń ewentualnie 2. zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenie obwinionemu kary łagodniejszej rodzajowo oraz odstąpienie od stosowania zakazu, przewidzianego przez przepis art. 92 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w; 3. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego kosztów postępowania przed Sądami 1 i II instancji, w tym kosztów świadczonego na jego rzecz zastępstwa adwokackiego - wg norm przepisanych. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom apelującego sąd orzekający w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, respektując zasady związane z rzetelnym procesem, gwarantującym obwinionemu realizację prawa do obrony. Zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy został wnikliwie i wszechstronnie oceniony, o czym przekonuje m.in. lektura uzasadnienia wyroku, jak też wyprowadzone na tej podstawie wnioski uznać należy za jedynie słuszne, bo stanowiące wynik logicznej i respektującej zasady wiedzy i doświadczenia oceny poszczególnych dowodów, w tym we wzajemnym ich powiązaniu. Nietrafnie podnosi skarżący, że sąd I instancji nie przeprowadzając dowodu z przesłuchania A. B. , pozbawił się nader istotnego dowodu, który miałby świadczyć o niewinności obwinionego. Zarzuty te poczynione zostały bowiem w oderwaniu od wymowy tego materiału dowodowego, którym sąd meriti dysponował i którego ocena – także w przekonaniu sądu odwoławczego – nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że to J. W. był kierującym pojazdem marki V. (...) o nr (...) i to on, nie chcąc zatrzymać się do kontroli, uciekał przed radiowozem, a nadto nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów. I tak abstrahując już do tego, że dowodu z przesłuchania A. B. nie można było przeprowadzić z uwagi na stan zdrowia mężczyzny (potwierdzony opinią psychiatryczną i informacjami z karty informacyjnej leczenia szpitalnego (k. 75 – 79), to nie sposób pominąć zeznań funkcjonariuszy Policji A. K. i P. O. , którzy podjęli decyzję o zatrzymaniu do kontroli drogowej samochodu V. (...) i następnie usiłowali zatrzymać ów pojazd, jadąc za nim z włączonymi sygnałami świetlnymi i dźwiękowymi, by w końcu, po zatrzymaniu się kierującego, podjąć za nim pościg. Obaj bowiem zgodnie stwierdzili, że „w żadnej chwili nie stracili go z pola widzenia” (k. 25 i 26), widzieli moment, kiedy kierujący wybiegł z samochodu (do strony kierowcy) i podjął próbę ucieczki pieszo. Skoro ścigany przez nich pojazd przez cały czas był w ruchu, do momentu, kiedy po zatrzymaniu się, wybiegła od strony jedna osoba i był nią właśnie J. W. , to w żadnym razie nie można przyjąć za wiarygodną linii obrony obwinionego, iż to nie on, lecz inna osoba kierowała pojazdem. W ujawnionych okolicznościach bez odpowiedzi pozostało bowiem jedno zasadnicze pytanie, skoro w pojeździe nie było nikogo innego, J. W. wybiegł, otwierając drzwi, od strony kierowcy, to gdzie podziałby się ów drugi z jadących samochodem? Zarzut, iż ustalenia faktyczne są wynikiem fragmentarycznej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, bo pominięte miałby być zeznania L. M. także nie może się ostać. Wbrew bowiem twierdzeniom obrońcy dowód ten został poddany ocenie przez sąd meriti, o czym przekonuje wprost uzasadnienie wyroku (vide k. 97). Natomiast to, że dowód ten nie został uznany przez sąd za potwierdzający linię obrony obwinionego, jest wyrazem oceny całokształtu materiału dowodowego, z którą sąd ad quem w pełni się zgadza. Chybiony przy tym jest ten zarzut, w którym obrońca podnosi, że kierujący nie dążył do uniknięcia kontroli drogowej pomimo prawidłowego wezwania ze strony funkcjonariuszy Policji poprzez odwoływanie się do znamion art. 90 kw. Z relacji P. O. i A. K. jednoznacznie wynika, że nie tylko sygnalizowali kierującemu, by zatrzymał się kontroli, ale także podejmowali próby wyprzedzenia uciekającego przed nimi pojazdu i wówczas kierujący zajeżdżał im drogę, co skutkowało tym, że wezwali na pomoc inne jednostki Policji. Nie podobna uznać, że było to ze strony J. W. tamowanie ruchu czy utrudnianie tego ruchu. Cel i intencja kierującego była tu nad wyraz czytelna i jednoznaczna. Także próba wykazania, że błędnie ustalił sąd a quo, że obwiniony nie posiadał przy sobie dokumentów wymaganych w przypadku jazdy pojazdem mechanicznym, jest nieskuteczna. Tu również jedynie miarodajne są depozycje funkcjonariuszy Policji, którzy kategorycznie stwierdzili, że mężczyzna nie posiadał przy sobie żadnych dokumentów, w tym prawa jazdy i dokumentów pojazdu oraz odmówił podania jakichkolwiek informacji w tym zakresie. To, że gdzieś jakieś dokumenty posiadał może być prawdą, ale z całą pewnością nie miał ich w momencie zatrzymania ani tym bardziej wtedy, kiedy kierował samochodem, a przede wszystkim nie okazał ich mimo żądania uprawnionego funkcjonariusza. Biorąc pod uwagę ustalenia sądu meriti oraz powyższe uwagi, w ocenie sądu ad quem, sprawstwo i wina obwinionego co do obu przypisanych mu wykroczeń nie budzi żadnych wątpliwości. Także niezasadnie kwestionuje obrońca rodzaj i wymiar orzeczonej kary aresztu jak też zastosowanego środka karnego. Argumenty sądu a quo, w powiązaniu z okolicznościami w jakich doszło do popełniania przez J. W. obu wykroczeń w pełni uzasadniają tezę, że jedynie kara aresztu będzie stanowiła sprawiedliwą odpłatę, która może osiągnąć swoje cele na przyszłość. Pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi obwinionego jest oczywiście słuszne. Jest on osobą, która stwarza realne i poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, a jego postawa, którą prezentował także w toku całego procesu, świadczy o tym, że jest dla siebie całkowicie bezkrytyczny. Z tych też względów orzeczono, jak na wstępie. Z uwagi na wynik postępowania odwoławczego, brzmienie art. 119 kpsw w zw. z art. 636§1 k.p.k. orzeczono o kosztach sądowych związanych z tym postępowaniem i obciążono nimi obwinionego.