IV Ka 760/25

Sygn. akt IV Ka 760/25 UZASADNIENIE Skarga apelacyjna obrońcy obwinionego G. L. nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu, przed odniesieniem się do konkretnych zarzutów apelacyjnych Sąd Okręgowy będąc do tego ustawowo zobligowany, zbadał, czy w sprawie nie wystąpiły uchybienia, o których mowa w art. 104 § 1 i 2 k.p.w. i 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. , powodujące konieczność ingerencji w zaskarżony wyrok niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, po czym stwierdził, że w sprawie nie ujawniły się żadne bezwzględne przyczyny odwoławcze ani nie wystąpiła rażąca niesprawiedliwość wyroku. Kontynuując, zważywszy na kierunek i zakres podniesionych zarzutów w apelacji wywiedzionej przez obrońcę obwinionego podkreślić należy, iż Sąd Rejonowy w sposób rzetelny i syntetyczny dokonał wartościowania zarówno osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych zebranych na gruncie analizowanej sprawy, a następnie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w tym zakresie. Dokonane zaś przez Sąd Rejonowy ustalenia w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej ich analizy. Zważyć trzeba, iż przekonanie Sądu meriti o możliwości przypisania obwinionemu, zrealizowania znamion czynu określonego w art. 86 § 1 k.w., pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażone w treści art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu Rejonowego stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności, a nade wszystko zostały rzeczowo – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Tym samym, Sąd I instancji prawidłowo i w sposób zwięzły odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego, zaś przy wydaniu zaskarżonego wyroku miał na względzie wszystkie zebrane w sprawie dowody, które wnikliwie rozważył zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego ( art. 4 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. ), a w uzasadnieniu przedstawił w sposób przekonywujący, argumenty na poparcie swojego stanowiska, dokonując jednocześnie prawidłowej subsumpcji prawnokarnej czynów inkryminowanych obwinionym. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 k.p.k. , które – zdaniem skarżącego – miały polegać na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, a następnie dokonał oceny dowodów zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jasno wskazując, którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił jej i z jakich przyczyn. Ocena ta ma charakter wszechstronny, wewnętrznie spójny i osadzony w realiach zdarzenia, a sposób jej przeprowadzenia nie narusza granic wyznaczonych zasadą swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji szczegółowo odniósł się zarówno do wyjaśnień obwinionego, jak i do zeznań pokrzywdzonej oraz świadków, w tym F. F. i C. O. , a także do opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. Ocena ta nie nosi cech dowolności, lecz stanowi klasyczny przykład realizacji zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd Rejonowy nie poprzestał na prostym przeciwstawieniu sobie relacji uczestników zdarzenia, lecz przeanalizował ich treść w zestawieniu z obiektywnymi dowodami rzeczowymi oraz wnioskami wynikającymi z wiadomości specjalnych, co w sposób naturalny doprowadziło do uznania jednej z wersji za bardziej prawdopodobną. Sam fakt, że obrońca prezentuje odmienną ocenę materiału dowodowego i wyprowadza z niego inne wnioski, nie oznacza jeszcze naruszenia art. 7 k.p.k. Apelacja w tym zakresie sprowadza się w istocie do polemiki z prawidłowo uzasadnionymi ustaleniami Sądu Rejonowego, co nie może odnieść zamierzonego skutku. Nie sposób również podzielić zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Zasada in dubio pro reo znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu pełnego i prawidłowego postępowania dowodowego pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do okoliczności faktycznych. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w sposób jednoznaczny ustalił przebieg zdarzenia, opierając się na spójnym materiale dowodowym, w szczególności na konsekwentnych i logicznych zeznaniach pokrzywdzonej, potwierdzonych przez świadków obecnych na miejscu zdarzenia bezpośrednio po kolizji, jak również przez wnioski wynikające z opinii biegłego. Wątpliwości podnoszone w apelacji mają charakter wyłącznie postulatywny i wynikają z przyjętej linii obrony, a nie z rzeczywistych luk dowodowych lub sprzeczności, których nie dałoby się usunąć w drodze prawidłowej oceny materiału dowodowego. Brak jest zatem w sprawie takich wątpliwości, które należałoby rozstrzygać na korzyść obwinionego. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, co wprost wynika z obszernego i szczegółowego uzasadnienia wyroku. Sąd Rejonowy odniósł się do wszystkich istotnych dowodów, w tym również do tych, które przemawiały na korzyść obwinionego, wyjaśniając jednak przekonująco, dlaczego nie zasługiwały one na uwzględnienie. Nie sposób zatem mówić o selektywnym traktowaniu materiału dowodowego czy pominięciu dowodów istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Niezasadny pozostaje również zarzut obrazy art. 424 § 1 k.p.k. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie ustawowe wymogi – zawiera dokładne ustalenia faktyczne, wskazanie dowodów, na których zostały one oparte, omówienie dowodów przeciwnych oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sposób sporządzenia uzasadnienia pozwala w pełni odtworzyć tok rozumowania Sądu Rejonowego i prześledzić proces dochodzenia do końcowych wniosków, co umożliwia pełną kontrolę instancyjną orzeczenia, z czego Sąd Okręgowy skorzystał, nie znajdując uchybień mogących skutkować ingerencją w treść wyroku. Konsekwencją bezzasadności powyższych zarzutów jest również niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Sąd Rejonowy w sposób uprawniony przyjął, że obwiniony wykonywał manewr skrętu w lewo z ulicy (...) (drogi z pierwszeństwem przejazdu) w ulicę (...) o charakterze drogi wewnętrznej i podczas tego manewru nie zachował bezpiecznego odstępu od stojącego pojazdu marki K. (...) , doprowadzając do kolizji. Ustalenie to nie stanowi wyniku dowolnego wyboru jednej z konkurencyjnych wersji zdarzenia, lecz jest logicznym następstwem analizy miejsca kolizji, położenia pojazdów po zdarzeniu oraz charakteru uszkodzeń, co zostało szczegółowo wyjaśnione w opinii biegłego. Twierdzenia obrońcy, jakoby to pokrzywdzona miała uderzyć w bok pojazdu obwinionego, pozostają gołosłowne i stoją w sprzeczności z obiektywnymi ustaleniami wynikającymi z opinii specjalistycznej oraz zeznań świadków. Niezależnie od powyższego, Sąd Okręgowy podziela również ocenę prawną czynu dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie przypisania obwinionemu odpowiedzialności z art. 86 § 1 k.w. Przepis ten penalizuje każde zachowanie uczestnika ruchu drogowego, które poprzez naruszenie zasad bezpieczeństwa powoduje realne, a nie jedynie hipotetyczne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla bytu wykroczenia nie jest wymagane powstanie szkody ani obrażeń, lecz wystarczające jest stworzenie konkretnego niebezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu, co w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce. Sąd Rejonowy zasadnie przyjął, że obwiniony, wykonując manewr skrętu w lewo na skrzyżowaniu drogi z pierwszeństwem przejazdu z drogą wewnętrzną, był zobowiązany do zachowania szczególnej ostrożności, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy – Prawo o ruchu drogowym , obejmującej zwiększoną uwagę, właściwą ocenę sytuacji drogowej oraz dostosowanie toru jazdy do położenia innych pojazdów. Niedochowanie bezpiecznego odstępu od pojazdu stojącego na drodze podporządkowanej stanowiło naruszenie elementarnych zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podkreślić należy, że standard staranności wymagany od kierującego pojazdem mechanicznym w sytuacji wykonywania manewru skrętu w lewo jest podwyższony, albowiem manewr ten należy do szczególnie kolizyjnych i potencjalnie niebezpiecznych. Obwiniony, jako doświadczony kierowca pojazdu o znacznych gabarytach, winien był przewidzieć możliwość zagrożenia i tak dobrać tor jazdy oraz prędkość, aby do kontaktu z innym pojazdem nie doszło. W realiach niniejszej sprawy zachowanie obwinionego doprowadziło do faktycznego zderzenia pojazdów, a tym samym do stworzenia realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa kierującej pojazdem marki K. (...) . Okoliczność ta jednoznacznie wypełnia znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w., niezależnie od przyjmowanej przez obrońcę odmiennej interpretacji przebiegu zdarzenia. Nie sposób również pominąć, że przypisane obwinionemu naruszenie zasad bezpieczeństwa pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z zaistniałym zdarzeniem drogowym, co zostało jednoznacznie wykazane w opinii biegłego i trafnie ocenione przez Sąd Rejonowy. Tym samym brak jest podstaw do kwestionowania zarówno strony przedmiotowej, jak i podmiotowej przypisanego wykroczenia. Prawidłowość ustaleń faktycznych w sposób bezpośredni przekłada się na trafność przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej czynu obwinionego z art. 86 § 1 k.w., albowiem opisane zachowanie w pełni odpowiada znamionom tego wykroczenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 39 § 2 k.p.w. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z wydruku historii doręczeń paczek, Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko zarówno Sądu Rejonowego, jak i własne rozstrzygnięcie podjęte na rozprawie odwoławczej. Dowód ten był już zgłaszany w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i został oddalony jako nieprzydatny. Ponadto fakt doręczenia paczki w dniu zdarzenia o godzinie 9:27 nie pozwala na ustalenie kierunku jazdy obwinionego ani jego zamiarów w chwili kolizji, do której doszło około godziny 9:00. Dowód ten ma wyłącznie charakter pośredni i nie odnosi się do kluczowego momentu zdarzenia, wobec czego nie może podważać ustaleń opartych na dowodach bezpośrednich oraz opinii biegłego. Jego ponowne zgłoszenie w postępowaniu odwoławczym zmierzało jedynie do przedłużenia postępowania. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.w. poprzez nierozpoznanie wniosku obrońcy o wydanie opinii w zakresie wskazania sprawcy kolizji. W sprawie została już przeprowadzona pełna i wyczerpująca opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, obejmująca również analizę przyczyn zdarzenia i naruszeń przepisów ruchu drogowego. Brak było jakichkolwiek przesłanek wskazujących na niejasność, niepełność lub sprzeczność tej opinii, które uzasadniałyby konieczność jej uzupełnienia lub dopuszczenia nowej opinii. Wniosek obrońcy zmierzał w istocie do uzyskania opinii potwierdzającej przyjętą przez niego wersję zdarzenia, a nie do uzupełnienia rzeczywistych braków dowodowych. Sąd Rejonowy uwzględnił też w sposób należyty wszystkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe rzutujące na wymiar kary zasadniczej orzeczonej wobec obwinionego G. L. . Bowiem wymierzając mu karę należy wziąć pod uwagę okoliczności takie jak dotychczasowy tryb życia obwinionego, a w tym również fakt, że w chwili czynu figurował w informacji o wpisach do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Tym samym, wymierzona obwinionemu kara grzywny w kwocie 2000 złotych, na pewno nie jest rażąco surowa. Zważyć w tym miejscu należy, iż każde zachowanie uczestnika ruchu drogowego wyrażające się w nienależytym respektowaniu zasad bezpieczeństwa niesie ze sobą duży ładunek zagrożenie dla innych uczestników tego ruchu i winno zostać właściwie napiętnowane w celu realnego wzmożenia bezpieczeństwa na drogach. Tym samym, również kierowcy poruszający się po drogach i nie zachowujący należytej ostrożności przy wykonywaniu manewrów na drodze, nie mogą być w żadnej mierze traktowani w sposób pobłażliwy. Zatem, powyższa kara będzie adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu oraz stopnia jego zawinienia, a także wzmoże w nim przekonanie o konieczności przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, w szczególności zaś zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, jako słuszny i odpowiadający prawu. W oparciu o przepisy art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w. w zw. z art. 119 § 1 k.p.w. i art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami), Sąd Okręgowy obciążył obwinionego opłatą za drugą instancję w kwocie 200 złotych oraz kwotą 50 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania odwoławczego, uznając, że obciążenie go nimi, nie będzie nadmiernie dolegliwe. Zdaniem sądu odwoławczego nie ma żadnych argumentów przemawiających za zwolnieniem obwinionego od konieczności uiszczenia poniesionych w sprawie wydatków oraz od opłat. Oczywiście Sąd Okręgowy miał na uwadze w tym przypadku te okoliczności, które zostały wskazane powyżej i stanowiły asumpt do uznania, że obwiniony winien i ma ku temu możliwość, ponieść w całości należności fiskalne związane z przedmiotowym postępowaniem.