IV Ka 749/25

Sygn. akt IV Ka 749/25 UZASADNIENIE Skarga apelacyjna obrońcy obwinionego X. V. nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu, przed odniesieniem się do konkretnych zarzutów apelacyjnych Sąd Okręgowy będąc do tego ustawowo zobligowany, zbadał, czy w sprawie nie wystąpiły uchybienia, o których mowa w art. 104 § 1 i 2 k.p.w. i 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. , powodujące konieczność ingerencji w zaskarżony wyrok niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, po czym stwierdził, że w sprawie nie ujawniły się żadne bezwzględne przyczyny odwoławcze ani nie wystąpiła rażąca niesprawiedliwość wyroku. Kontynuując, zważywszy na kierunek i zakres podniesionych zarzutów w apelacji wywiedzionej przez obrońcę obwinionego podkreślić należy, iż Sąd Rejonowy w sposób rzetelny i syntetyczny dokonał wartościowania zarówno osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych zebranych na gruncie analizowanej sprawy, a następnie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w tym zakresie. Dokonane zaś przez Sąd Rejonowy ustalenia w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej ich analizy. Zważyć trzeba, iż przekonanie Sądu meriti o możliwości przypisania obwinionemu, zrealizowania znamion czynu określonego w art. 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 Prawo o ruchu drogowym , pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażone w treści art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu Rejonowego stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności, a nade wszystko zostały rzeczowo – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Tym samym, Sąd I instancji prawidłowo i w sposób zwięzły odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego, zaś przy wydaniu zaskarżonego wyroku miał na względzie wszystkie zebrane w sprawie dowody, które wnikliwie rozważył zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego ( art. 4 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. ), a w uzasadnieniu przedstawił w sposób przekonywujący, argumenty na poparcie swojego stanowiska, dokonując jednocześnie prawidłowej subsumpcji prawnokarnej czynów inkryminowanych obwinionym. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. , które – zdaniem skarżącego – miały polegać na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, a następnie dokonał oceny dowodów zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jasno wskazując, którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił jej i z jakich przyczyn. Ocena ta ma charakter wszechstronny, wewnętrznie spójny i osadzony w realiach zdarzenia, a sposób jej przeprowadzenia nie narusza granic wyznaczonych zasadą swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji szczegółowo odniósł się zarówno do wyjaśnień obwinionego X. V. , jak i zeznań świadków – funkcjonariuszy Policji L. N. , U. U. , C. V. , dokonujących zatrzymania obwinionego. Komentując zarzut wadliwej oceny zeznań świadków, należy zważyć, że świadkowie zgodnie i kategorycznie twierdzili, że obwiniony korzystał podczas jazdy z telefonu i podali dokładnie, że trzymał go w lewej ręce. W tym kontekście zauważenia wymaga, że zdarzenie miało miejsce w terenie zabudowanym na rondzie, gdzie oba pojazdy miały minimalną prędkość, przez co bez problemu można było naocznie stwierdzić fakt trzymania w ręku telefonu, a przy tym panowała pora dzienna, przez co widoczność nie ograniczała możliwości postrzegania świadków. W dodatku policjanci poruszali się radiowozem marki C. , w którym otoczenie obserwuje się z wyższej wysokości niż w przeciętnym samochodzie osobowym. Konieczne jest również podkreślenie, że świadkowie – funkcjonariusze Policji są osobami obcymi dla obwinionego i nie mieli żadnego interesu w tym, by celowo składać zeznania o treści obciążającej wymienionego. Ponadto, jako funkcjonariusze Policji z pewnością mieli świadomość odpowiedzialności zarówno karnej, jak i służbowej grożącej im za złożenie nieprawdziwych zeznań. Co więcej funkcjonariusz dokonujący kontroli po zatrzymaniu obwinionego zarzucił mu tylko korzystanie z telefonu podczas jazdy, nie formułował jakichkolwiek innych zarzutów ani też nie doszukiwał się jakichkolwiek innych przewinień. Wykonywał tylko czynności w zakresie tego czego był pewien i co było powodem do zatrzymania wymienionego. Mało tego nieprawdopodobnym jest, że funkcjonariusze Policji pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym, usilnie szukaliby kierowcy, aby przypisać mu odpowiedzialność za niepopełnione wykroczenie i tym samym narazić się na poważne konsekwencje w sferze służbowej i prawnokarnej. Odnosząc się do rozbieżności w zeznaniach świadków dotyczącej usytuowania funkcjonariusza policji C. V. w radiowozie, stwierdzić należy jednoznacznie, że nie dyskredytowała ona wiarygodności ich relacji. Należy bowiem zauważyć, że odmiennie w tej kwestii wypowiedział się tylko L. N. , który to był kierowcą w związku z czym, skupiając się na prowadzeniu radiowozu mógł nie skoncentrować swojej uwagi na usytuowaniu świadka, co też przekładało się na jego odmienne spostrzeżenia co do zajmowanego przez niego miejsca w radiowozie. Również i depozycje świadków dotyczące trasy przejazdu obwinionego, pozostające w opozycji do dokumentacji z wydruków z (...) nie świadczą o złej woli funkcjonariuszy Policji, kierowaniu się uprzedzeniami, czy braku obiektywizmu, usprawiedliwiających podejrzenie, że Policjanci zamierzali bezpodstawnie ukarać obwinionego, a ostatecznie przysłużyć się jego ukaraniu w postępowaniu przed Sądem. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że funkcjonariusze Policji dokonujący zatrzymania obwinionego byli z V Kompani Prewencji (...) w A. , w związku z czym mogli nie być dobrze zorientowani w usytuowaniu ulic w W. i tym samym odmiennie, jak to wynikało z zapisów (...) , określili trasę przejazdu obwinionego. Nie sposób też zdyskredytować trafności spostrzeżeń dokonanych przez funkcjonariusza policji L. N. , wywodząc, że skoro kierował on radiowozem, a więc koncentrował się na jeździe, nie miał możliwości dokonania rzetelnych obserwacji. Stanowczość tego świadka w zakresie w jakim wskazywał na trzymanie przez obwinionego podczas jazdy telefonu przy uchu oraz zakomunikowanie tego kolegom z radiowozu czynią z jego depozycji pełnowartościowe źródło dowodowe. Poza tym Policjanci wykonujący czynności w ramach patrolu zmotoryzowanego zwyczajowo za stały punkt kontrolny podczas patrolowania obierają kwestię korzystania przez kierowców z pasów bezpieczeństwa, jak i telefonu. Posiadają w związku z tym swoisty nawyk zawodowy sprowadzający się do obserwowania przemieszczających się pojazdów. Wbrew odmiennym wywodom apelującego funkcjonariusze Policji zatrzymujący obwinionego nie byli zobligowani do podjęcia dodatkowych czynności mających na celu ustalenie, czy obwiniony w chwili poprzedzającej zatrzymanie, korzystał podczas jazdy z telefonu komórkowego czy zestawu głośnomówiącego, uwzględniwszy fakt, iż nie mieli oni w tej kwestii żadnych wątpliwości. Weryfikacja taka następuje wyłącznie w przypadku pojawienia się w tym zakresie jakichś zastrzeżeń, a takowych Policjanci nie mieli. Poza tym gdyby obwiniony korzystał z zestawu głośnomówiącego, przyznałby się w pierwszym odruchu tuż po zatrzymaniu do korzystania z takiego zestawu, natomiast wymieniony – jak wynika z notatki urzędowej (vide k. 1), nie był w stanie stwierdzić, czy rozmawiał przez taki zestaw. Mało tego gdyby rzeczywiście używał rzeczonego zestawu, powinien tego dowieść, uruchamiając zestaw, co niewątpliwie skutkowałoby odstąpieniem przez interweniujących Policjantów od próby ukarania obwinionego mandatem, czy skierowania wobec niego wniosku o ukaranie do Sądu. Prawidłowo uznał Sąd meriti, iż obwinionego nie może ekskulpować okoliczność posiadania w kierowanym pojeździe wbudowanego systemu głośnomówiącego, automatycznie łączącego się z telefonem komórkowym. Jakkolwiek wydaje się dość oczywistym, iż w takiej sytuacji kierowcy winni prowadzić rozmowy za pomocą wspomnianego zestawu, to jednak jego posiadanie nie wyklucza możliwości korzystania w trakcie jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki. Dodatkowo zauważyć należy, iż jakkolwiek o trzymaniu przez obwinionego telefonu w ręku podczas policyjnej interwencji wspomniał tylko świadek C. V. , niemniej jednak okoliczność ta w świetle powyższych rozważań nie była w stanie podważyć wiarygodności jego relacji. Zważyć należy, iż wymieniony z uwagi na wykonywany zawód przeprowadza wiele interwencji, w związku z czym mógł pomylić takowy szczegół z innym podobnym zdarzeniem. Nie sposób również podzielić zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Zasada in dubio pro reo znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu pełnego i prawidłowego postępowania dowodowego pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do okoliczności faktycznych. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w sposób jednoznaczny ustalił przebieg zdarzenia, opierając się na spójnym materiale dowodowym, w szczególności na logicznych zeznaniach funkcjonariuszy Policji, potwierdzonych zapisami w notatnikach służbowych. Wątpliwości podnoszone w apelacji mają charakter wyłącznie postulatywny i wynikają z przyjętej linii obrony, a nie z rzeczywistych luk dowodowych lub sprzeczności, których nie dałoby się usunąć w drodze prawidłowej oceny materiału dowodowego. Brak jest zatem w sprawie takich wątpliwości, które należałoby rozstrzygać na korzyść obwinionego. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, co wprost wynika z obszernego i szczegółowego uzasadnienia wyroku. Sąd Rejonowy odniósł się do wszystkich istotnych dowodów, w tym również do tych, które przemawiały na korzyść obwinionego, wyjaśniając jednak przekonująco, dlaczego nie zasługiwały one na uwzględnienie. Nie sposób zatem mówić o selektywnym traktowaniu materiału dowodowego czy pominięciu dowodów istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego, Sąd Okręgowy podziela również ocenę prawną czynu dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie przypisania obwinionemu odpowiedzialności z art. 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym . Przepis art. 97 k.w. typizuje zachowania polegające na wykroczeniu przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie przez uczestnika ruchu lub inną osobę znajdującą się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu. Z kolei norma art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym , zabrania kierującemu pojazdem korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Zachowanie obwinionego polegające na rozmawianiu przez aparat trzymany w ręku stanowiło niewątpliwie korzystanie z telefonu, a zatem wypełniło znamiona powyższego wykroczenia. Sąd Rejonowy uwzględnił też w sposób należyty wszystkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe rzutujące na wymiar kary zasadniczej orzeczonej wobec obwinionego X. V. . Orzeczona kara grzywny w kwocie 100 złotych nie przekracza stopnia winy obwinionego i jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, a także jego wieku i możliwości zarobkowych. Ponadto, wzmoże w nim przekonanie o konieczności przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, w szczególności zaś zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, jako słuszny i odpowiadający prawu. W oparciu o przepisy art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w. w zw. z art. 119 § 1 k.p.w. i art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami), Sąd Okręgowy obciążył obwinionego opłatą za drugą instancję w kwocie 30 złotych oraz kwotą 50 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania odwoławczego, uznając, że obciążenie go nimi, nie będzie nadmiernie dolegliwe. Zdaniem sądu odwoławczego nie ma żadnych argumentów przemawiających za zwolnieniem obwinionego od konieczności uiszczenia poniesionych w sprawie wydatków oraz od opłat. Oczywiście Sąd Okręgowy miał na uwadze w tym przypadku te okoliczności, które zostały wskazane powyżej i stanowiły asumpt do uznania, że obwiniony winien i ma ku temu możliwość, ponieść w całości należności fiskalne związane z przedmiotowym postępowaniem.