IV KA 723/13

Sygn. akt. IV Ka 723/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka SR del. SO Daria Kamińska-Grzelak - sprawozdawca Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska przy udziale Gizeli Kubickiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 roku sprawy A. W. oskarżonego z art.271§1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 18 kwietnia 2013 roku sygn. akt II K 360/12 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustala, że zarzucany oskarżonemu czyn stanowi wypadek mniejszej wagi określony w art. 271 § 2 kk i na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie warunkowo umarza na roczny okres próby; wymierza oskarżonemu 100 (sto) złotych opłaty za obie instancje i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postepowaniu odwoławczym. sygn. akt IV Ka 723/13 UZASADNIENIE A. W. został oskarżony o to, że : W dniu 31 stycznia 2008 roku w I. będąc kierownikiem budowy budynku wielorodzinnego w I. przy ul. (...) poświadczył nieprawdę w wystawionym oświadczeniu co do okoliczności mającej znaczenie prawne co do zakresu wykonania kanalizacji deszczowej, która nie została wykonana zgodnie z decyzją Starosty (...) nr (...) z dnia 16.10.2007r. to jest o czyn z art. 271 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. wydanym w sprawie II K 360/12 Sąd Rejonowy w Inowrocławiu: 1. uznał oskarżonego A. W. za winnego tego, że w dniu 31 stycznia 2008 roku, będąc kierownikiem robót instalacji kanalizacjo deszczowej do budynku mieszkalnego położonego w I. na ul.(...) ( działka (...) ) poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne o zrealizowaniu tych robót zgodnie z decyzja Starosty (...) z dnia 16.10.2007r. i bez wprowadzenia zmian odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu i warunków pozwolenia na budowę podczas gdy roboty te nie zostały zrealizowane w całości, a wykonana część w sposób istotny odbiegała od zatwierdzonego projektu tj. przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. i za to ma nocy tego przepisu przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych; 2. na podstawie art. 627 k.p.k. wymierzył oskarżonemu opłatę w wysokości 200 (dwieście) złotych i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego A. W. który zarzucił wyrokowi sądu I instancji: 1. obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia – art. 14 k.p.k. polegającego na wydaniu orzeczenia, w którym opis czynu jest całkowicie odmienny od zarzutu zawartego w akcie oskarżenia, co narusza zasadę skargowości, 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż treść oświadczeń złożonych przez oskarżonego poświadcza nieprawdę, w sytuacji gdy są one całkowicie zgodne ze stanem w zakresie którego oskarżony wyrażał swoje stanowisko, Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji w przypadku uznania, iż zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, bądź uzasadnienie nie spełnia prawem określonych wymogów przez co uniemożliwia kontrolę instancyjną. Apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie. Przechodząc do pierwszego z zarzutów podniesionych w apelacji wskazać należy, iż przepis art. 14 § 1 k.p.k. statuuje zasadę skargowości, w oparciu o którą zbudowane jest postępowanie karne przed sądem. Zasada skargowości oznacza, że żądanie uprawnionego podmiotu winno zakreślać granice postępowania sądowego, sąd zaś z zasady nie może wykraczać poza te granice, chyba że ustawa wyjątkowo na to zezwala (np. w postępowaniu odwoławczym - art. 433 § 1 k.p.k. ) bądź zezwala na poszerzenie granic skargi przez żądającego w toku postępowania (w postępowaniu w I instancji, tak np. w art. 398 k.p.k. ). Zgodnie z zasadą skargowości ( art. 14 § 1 k.p.k. ), ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu. Zatem, zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach wszystkich cech faktycznych tego zdarzenia oraz w zakresie oceny prawnej rozpoznawanego czynu. W konsekwencji, sąd nie jest związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela. Nie jest wyjściem poza ramy oskarżenia takie postąpienie, w którym sąd w wyniku przeprowadzonego przewodu sądowego i weryfikacji ujawnionego materiału dowodowego: - ustali, że rozpoznawane przez niego zdarzenie miało miejsce w innym czasie, niż to przyjął prokurator w akcie oskarżenia; - dokona w wyroku pewnych ustaleń faktycznych odmiennie, niż to zostało przyjęte w akcie oskarżenia, popieranym przez prokuratora; przy czym ustalenia te mogą dotyczyć nie tylko strony przedmiotowej, ale także (co nawet występuje częściej) strony podmiotowej czynu; - przyjmie odmienne, co do szczegółów, zachowanie się i sposób działania poszczególnych sprawców; - powiąże zachowanie oskarżonego, zarzucane mu w akcie oskarżenia, z odmiennym skutkiem niż to stwierdza prokurator. Warunkiem wprowadzenia jednej, czy też nawet wszystkich zmian jest jedynie to, aby w realiach dowodowych konkretnej sprawy oczywistym było, iż sąd dokonywał oceny tego samego zachowania oskarżonego, które stanowiło przedmiot oskarżenia (tzw. tożsamość czynu zarzucanego i przypisywanego). ( wyrok SN 2012-10-30, II KK 9/12, LEX nr 1226693) . Istotna jest zatem tożsamość czynu wyznaczana ramami faktycznymi tego czynu wskazanymi w akcie oskarżenia, a nie jego opis i kwalifikacja ( wyrok SN z 20 stycznia 1983 r., II KR 347/83, OSPiKA 9/1983, poz. 203 ). W ocenie Sądu Okręgowego sąd pierwszej instancji dokonując zmiany opisu czynu zawartego w akcie oskarżenia nie przekroczył zasady skargowości. Z treści zarzutu wynika bowiem, iż przedmiotem zarzutu było poświadczenie przez oskarżonego nieprawdy w oświadczeniu z dnia 31 stycznia 2008 roku co do zakresu wykonania kanalizacji deszczowej na podstawie decyzji Starosty (...) z dnia 16.10.2007 roku nr (...) . I tego też pomimo pewnych zmian zawartych w opisie czynu, bez przekroczenia zasady skargowości dotyczyła sentencja wyroku sądu pierwszej instancji. W żaden sposób nie można podzielić stanowiska obrońcy wyrażonego w uzasadnieniu apelacji, iż inwestor nie powierzył oskarżonemu obowiązków kierownika robót, a tym bardziej kierownika budowy poza terenem działek (...) , oskarżony takiego obowiązku nie przyjął, zaś składane oświadczenie odnosiło się wyłącznie do prac wykonanych na przedmiotowych działkach. Z treści oświadczenia A. W. z dnia 14.12.2007 roku (k. 402 akt) wynika, iż z dniem 19.12.2007 roku przyjął do wykonania powierzone mu obowiązki kierownika robót przy realizacji robót budowlanych obejmujących instalację kanalizacji deszczowej do budynku mieszkalnego wielorodzinnego zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę nr (...)- (...) z dnia 16.10.2007 roku. Decyzja ta została wydana w oparciu o projekt sporządzony przez T. O. , który stanowił integralną część tej decyzji. Z kolei projekt nie dotyczył jedynie wykonania przyłączy na terenie działek (...) a wykonania całości kanalizacji deszczowej łącznie z jej podłączeniem do kanału deszczowego przy ul. (...) (k. 152). Na marginesie zaznaczyć należy, iż istotnie przywołana wyżej decyzja Starosty zawierała błąd polegający na wskazaniu, iż dotyczy działek (...) zamiast (...) . W ocenie Sądu błąd ten w żaden sposób nie usprawiedliwia działań oskarżonego ani go nie ekskulpuje, a rzeczą inwestora było wystąpienie o ewentualną korektę omyłki. Nie trafiony jest również zarzut w zakresie nieprzydatności opinii biegłego M. Ś. . Podkreślić należy, iż biegły był uzupełniający przesłuchiwany na rozprawie w dniu 7 marca 2013 roku i z treści jego zeznań jednoznacznie wynika wbrew temu co podnosi obrońca, iż zapoznał się z dokumentacją powykonawczą i nie wpływa to w żaden sposób na wnioski opinii. Podkreślić należy, iż oświadczenie z dnia 31 stycznia 2008 roku stanowiło odrębny dokument składany w trybie art. 57 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane . Zgodnie z treścią tegoż oświadczenia oskarżony A. W. wskazał, iż kanalizacja deszczowa została wykonana zgodnie z pozwoleniem na budowę nr (...)- (...) z dnia 16.10.2007 roku, co nie było zgodne z prawdą, i czemu de facto oskarżony nie zaprzecza. Słusznie Sąd meriti zauważył, iż nie można podzielić poglądu, że oświadczenie oskarżonego winno być rozpatrywane łącznie z innymi dokumentami składanymi w procesie budowy. Argumentację sądu zawartą w uzasadnieniu należy w pełni podzielić i nie ma potrzeby jej ponownego przywoływania. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego Sąd owdowławczy doszedł jednak do przekonania, iż czyn oskarżonego A. W. stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 271 § 2 k.k. i w oparciu o przepisy art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec oskarżonego warunkowo umorzył na okres próby roku. Oskarżony nie był dotychczas karany za przestępstwa, zarówno wina jak i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Ponadto w ocenie Sądu dotychczasowa postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste i dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Wyznaczony roczny okres próby pozwoli zdaniem Sądu na ewentualną weryfikację podjętej decyzji w przypadku, gdyby oskarżony ponownie naruszył porządek prawny. O kosztach orzeczono w myśl art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 ze zm. )