IV Ka 68/17

Sygn. akt IV Ka 68/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Majka Protokolant: Ewa Ślemp po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. sprawy D. Z. syna A. i A. z domu L. (...) roku w W. z art. 97 k.w. w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym DzU z 2012 r. poz. 1137 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 19 grudnia 2016 r. sygnatura akt III W 675/16 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia obwinionego D. Z. od zarzutu popełnienia przypisanego mu wykroczenia z art. 97 k.w.; II. stwierdza, iż koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa. Sygnatura akt IV Ka 68/17 UZASADNIENIE Wobec D. Z. skierowany został przez Komendę Miejską Policji w W. wniosek o ukaranie w którym obwiniony został o to, że: w dniu 27 lutego 2016 r. w miejscowości W. woj. (...) około godziny 12:55, na ul. (...) kierując samochodem marki T. nr rej. (...) wyprzedzał inny pojazd bezpośrednio przed przejściem dla pieszych, to jest o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust.3 pkt 1 Prawo o ruchu drogowym . Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 roku sygn. akt III W 675/16: I. obwinionego D. Z. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. prawo o ruchu drogowym DzU z 2012 r. poz.1137 i za czyn ten na podstawie art. 97 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 zł (dwieście złotych); II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych ) oraz kwotę 30 zł (trzydzieści złotych ) tytułem opłaty. Powyższy wyrok zaskarżony został apelacją obrońcy obwinionego, który zaskarżył wyrok w całości, a wyrokowi temu zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę polegający na przyjęciu, iż obwiniony miał zamiar i wyprzedzał inny pojazd bezpośrednio przed pasami, powstały w konsekwencji naruszenia prawa procesowego, w szczególności w postaci rozstrzygnięcia nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść obwinionego, a dotyczących prędkości obu pojazdów oraz ich położenia względem przejścia, a podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od przypisanego mu czynu. Sąd okręgowy zważył co następuje; apelacja jest zasadna. Zarzuty apelacji doprowadzają do możliwości przyjęcia wersji zdarzenia innej od tej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ale równie prawdopodobnej i niemożliwej do wykluczenia w aspekcie przeprowadzonych dowodów. Sąd I instancji w istocie odwołuje się jedynie do zeznań świadków Ł. B. i Ł. K. , jednak w oparciu o wskazane relacje nie sposób ustalić dokładnego miejsca wykonywania manewru przez obwinionego jak i trybu jego wykonywania. Dziwić musi fakt ustalenia i zatrzymania obwinionego w znacznej odległości od miejsca zdarzenia w zestawieniu z zaniechaniem ustalenia i przesłuchania kierującego V. (...) , który miał być wyprzedzany. Zgodnie z art. 26 ust.3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym (Prd) kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany. Wyprzedzanie natomiast, to przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego się w tym samym kierunku ( art.2 pkt 28 Prd). „Bezpośrednio przed przejściem dla pieszych”, to miejsce wyznaczone poziomym znakiem podwójnej linii ciągłej, jak widać to na zdjęciu (k.103). Z notatki sporządzonej po zdarzeniu (k.2) wynika, iż do wyprzedzania miało dojść na wysokości posesji nr (...) , co mogło ale nie musiało mieć miejsca bezpośrednio przed przejściem dla pieszych. Ponadto poruszanie się z jednostajną prędkością obok pojazdu jadącego w tym samym kierunku, który zwalnia daje wrażenie wyprzedzania, co słusznie podniesiono w apelacji, jednak nie stanowi wyrażenia woli wyprzedzania przez kierującego pojazdem poruszającego się z jednostajną prędkością. W ramach czynności wyjaśniających celowym zatem było dokładne ustalenie prędkości poruszania się obu pojazdów (wyprzedzanego i wyprzedzającego) i miejsca wykonania rzekomego manewru wyprzedzania, co jednak nie nastąpiło. Brak jest utrwalenia obrazu popełnionego wykroczenia, nie sporządzono też dokładnego szkicu miejsca zdarzenia z uwzględnieniem usytuowania pojazdów. Policjanci wykonujący czynności z udziałem innego kierującego nie mieli w istocie możliwości precyzyjnego ustalenia jak poruszały się pojazdy na przeciwległym pasie ruchu, a zatem relacje tychże świadków mają charakter ocen, których trafności obecnie nie sposób zweryfikować. Wątpliwości natomiast, które istnieją w ramach oceny materiału dowodowego winny być rozstrzygane na korzyść obwinionego ( art.5§2 kpk w zw. z art.8 kpw ). Z tych też wszystkich względów orzeczono jak w wyroku ( art.437§1 kpk w zw. z art.109§2 kpw ). O kosztach sądowych z uwagi na treść zapadłego rozstrzygnięcia, orzeczono na podstawie art. 118 § 2 kpw stwierdzając iż wydatki za to postępowanie ponosi Skarb Państwa.