IV KA 671/25

Sygnatura akt IV Ka 671/25 1. 2.WYROK 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2025 r. 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: 1.Przewodniczący: 1.SSO Ewa Rusin (spr.) 1.Sędziowie: 1.SO Agnieszka Połyniak 2.SR del. do SO Maciej Kudzia 1.Protokolant: 1.Ewa Ślemp 6. przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, 7.po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. 8.sprawy S. S. 9.syna G. i K. z domu M. 10. urodzonego (...) w W. 11.oskarżonego z art. 281 kk i art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk 12.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego 13.od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu 14.z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygnatura akt III K 1020/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. 17.Maciej Kudzia Ewa Rusin Agnieszka Połyniak UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 671/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 30 kwietnia 2025r. sygn. akt III K 1020/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ obrońca 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. S. S. Aktualnie 24 - letni oskarżony był dotychczas aż 17- krotne karany sądownie za występki pospolite, kwalifikowane głównie z art. 278 § 1kk i z art. 286 § 1 kk a także z 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ostatnio został skazany wyrokiem SR w Wałbrzychu z dnia 24.06.2025r. sygn. akt III K 442/25 za występek z art. 284 § 2 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. dane KRK z dnia 9.09.2025r. 365-366 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Dane KRK z dnia 9.09.2025r. Niekwestionowane. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. a sprowadzającej się do arbitralnej i dowolnej oceny zgromadzonej w sprawie materii dowodowej poprzez bezkrytyczne nadanie waloru wiarygodności treściom zeznań T. Ż. i S. K. i uznaniu ich za logiczne, spójne, konsekwentne i niesprzeczne, przy jednoczesnym pominięciu istotnych różnic w depozycjach wyrażanych w kolejnych przesłuchaniach (przed organami ścigania i w postępowaniu jurysdykcyjnym), jak i dokonaniu takowej oceny przy dostrzeżeniu, iż w istocie jest to jedyny dowód świadczący na poparcie zarzutu oskarżenia z art. 281 k.k. (albowiem nie zabezpieczono nagrań z monitoringu), a także przyjęciu, że S. K. znajdował się bezpośrednio przed pojazdem w momencie jego ruszenia, a do stłuczenia szyby doszło w wyniku jego potrącenia, zaś oskarżony działał w celu utrzymania się w posiadaniu rzeczy, w sytuacji, gdy świadkowie - pracownicy ochrony każdorazowo przedstawiali niekorespondujące wzajemnie wersje zdarzenia, zaś sam pokrzywdzony S. K. pierwotnie zeznał, że znajdował się przed pojazdem, po czym na rozprawie głównej kategorycznie zaprzeczył, by znajdował się przed maską samochodu, a nadto ww. świadkowie nie byli w stanie jednoznacznie wskazać kiedy i w jakich okolicznościach pokrzywdzony miał zostać potrącony, gdzie stał, a także kiedy i jak doszło do stłuczenia szyby, a co łącznie powinno poddawać w wątpliwość wiarygodność zeznań ww. świadków na kanwie niemożności wskazania jednej wersji zdarzenia, a które to wątpliwości powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego (wobec braku innych źródeł dowodowych), a który wskazywał, że agresywne zachowanie ochroniarzy, wyrwanie klamki, stłuczenie pięścią przedniej szyby samochodu i wywołane tym uzasadnione poczucie zagrożenia, stało się asumptem dla podjęcia ucieczki z parkingu sklepowego, a zatem oskarżony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu z art. 281 k.k. , gdyż nie działał w zamiarze kierunkowym utrzymania się w posiadaniu rzeczy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie odnosząc się do redakcji zarzutu apelacyjnego wypada przypomnieć autorowi apelacji ( będącemu wszak podmiotem fachowym), że wedle utrwalonej i powszechnie akceptowanej wykładni przepisy art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. mają charakter rozłączny. Dla wsparcia tego stanowiska można przywołać nader bogatą wykładnię sądową, zwłaszcza Sądu Najwyższego, chociażby w jednym z ostatnich judykatów – postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2025 r. sygn. akt IV KK 269/25 LEX nr 3936955 cyt. O naruszeniu reguły in dubio pro reo można mówić dopiero wówczas, gdy zastrzeżeń nie budzi przeprowadzona w sprawie ocena poszczególnych dowodów, która odpowiada wymogom art. 7 k.p.k. , a mimo tego nadal istnieją w sprawie dwie równie prawdopodobne wersje zdarzenia i żadnej z nich nie da się jednoznacznie wykluczyć. Wówczas to sąd, a nie strona, stwierdza istnienie niedających się usunąć wątpliwości, które należy tłumaczyć przy użyciu reguły z art. 5 § 2 k.p.k. na rzecz oskarżonego. Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. wzajemnie się wykluczają i mogą istnieć tyko rozdzielnie. Przepis art. 5 § 2 k.p.k. jest zatem adresowany do sądu orzekającego, zaś zawarta w nim zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść oskarżonego nie polega na obowiązku automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji wynikającej z wyjaśnień i zeznań o niejednakowej treści. Nawet jeżeli z materiału dowodowego wynikają różne wersje wydarzenia, to nie jest to jeszcze równoznaczne z zaistnieniem "nie dających się usunąć wątpliwości" w rozumieniu przywoływanego przepisu. W takiej sytuacji dowodowej sąd jest zobowiązany do dokonania ustaleń stosując zasadę swobodnej oceny dowodów. Dopiero wtedy, gdy - po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości - wątpliwości nie zostaną usunięte, należy je wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Jeżeli jednak sąd dokona stanowczych ustaleń, to w ogóle nie może zachodzić obraza art. 5 § 2 k.p.k. a tylko pozostaje ocenić, czy ustalenia te są prawidłowo dokonane (bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów). Dodać nadto wypada, że Posłużenie się zarzutem obrazy art. 5 § 2 k.p.k. , może przynieść skutek jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów. O naruszenia tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd ustalając, że zachodzą niedające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego, co w tej sprawie nie miało miejsca. – tak SN w postanowieniu z dnia 24 października 2024 r. V KK 309/24 LEX nr 3773454. Wbrew oczekiwaniom apelującego kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku dowiodła jednoznacznie, że sąd I instancji przeprowadził pełne i prawidłowe postępowanie dowodowe a następnie całokształt tak przeprowadzonych dowodów ocenił wedle kryteriów art. 7 k.p.k. , wskutek czego wyprowadzone wnioski końcowe nie zawierają uchybień natury faktycznej bądź logicznej. Dokonana sądowa ocena dowodów, jako bezbłędna, doprowadziła do ustalenia prawidłowej podstawy faktycznej w sprawie. Uzasadnienie pisemne wyroku zawiera prawidłowy wywód logiczny, w pełni odpowiadający wymogom art. 424 k.p.k. Przeciwnie twierdzeniom apelacji słusznie sąd I instancji zeznaniom świadków T. Ż. i S. K. przydał walor wiarygodności, uznając je za logiczne, spójne, konsekwentne i wzajemnie niesprzeczne, przyjął je za podstawę ustaleń faktycznych wyroku. Błędnie wskazuje apelujący iż w istocie jest to jedyny dowód świadczący na poparcie zarzutu oskarżenia co do występku kwalifikowanego z art. 281 k.k. Chociaż obrona jednocześnie akcentuje brak nagrania monitoringu miejsca zdarzenia ( bo to miejsce nie było nim w ogóle objęte), to przytoczone zeznania nie są dowodami osamotnionymi, wszak zdarzenie obserwowała świadek A. S. ( k. 63-64), której zeznania w całej rozciągłości potwierdzają przebieg zdarzenia wynikający z zeznań T. Ż. i S. K. . Do zeznań świadka A. S. i sądowej ich oceny jako dowodu miarodajnego apelujący się nie odnosi. Oczywiście trafne pozostają ustalenia wyroku, iż krytycznego dnia oskarżony w towarzystwie skazanych już prawomocnie oskarżonych M. M. , L. V. , J. C. przybyli do sklepu sieci (...) w celu dokonania kradzieży, po jej dokonaniu szybko opuścili sklep i wsiedli do samochodu w celu podjęcia ucieczki z miejsca przestępstwa. Pracownicy ochrony sklepowej stwierdziwszy kradzież tj. pokrzywdzony i świadek T. Ż. wybiegli za sprawcami kradzieży by dokonać ich ujęcia. T. Ż. próbował otworzyć drzwi pojazdu od strony kierowcy, lecz bez rezultatu, ponieważ oskarżeni widząc działania ochrony sklepu pozamykali drzwi auta od środka. Wtedy to oskarżony S. S. , zajmujący miejsce kierowcy, uruchomił silnik pojazdu, pokrzywdzony S. K. znajdował się przed przednią częścią samochodu po stronie kierowcy. Oskarżony widział, że T. Ż. chwytał za klamkę przednich drzwi od strony kierowcy, a S. K. stoi bezpośrednio przed samochodem, by udaremnić sprawcom kradzieży opuszczenie parkingu. Mimo to oskarżony ruszył samochodem w kierunku wyjazdu z parkingu. S. K. , zaskoczony manewrem, odskoczył, by pojazd nie przejechał mu po stopach, jednakże stracił równowagę i upadł na maskę samochodu, a wskutek uderzenia łokciem w przednią szybę pojazdu doszło do jej stłuczenia. Takiej treści ustalenia co do usytuowania pokrzywdzonego w chwili potrącenia wynikają nadto z wyjaśnień oskarżonych, których apelujący w tej materii – choć powinien - nie analizował. I tak, L. V. , zajmująca miejsce pasażera obok kierowcy, także jednoznacznie m. in. podała, iż cyt. „ Jeden z nich zablokował nam drogę przejazdu i zaczął wymachiwać rękoma …jeden z ochroniarzy stał z tyłu a drugi przed nami. Ten przed nami cały czas coś machał, ale wskutek ruszenia samochodem został odtrącony od pojazdu..” k. 69 akt. Podobnej treści depozycje wynikają z wyjaśnień oskarżonej J. C. cyt. „ Jeden ochroniarz stał z przodu i blokował nam drogę a drugi stał z tyłu… w pewnym momencie zobaczyłam, że samochód ruszył, szyba została rozbita a jeden z ochroniarzy, który stał z przodu zniknął z mojego zasięgu wzroku.” k. 75 akt. Wszak podobnie brzmią wyjaśnienia samego oskarżonego S. S. ze śledztwa cyt.: „ postanowiłem ruszyć samochodem…zobaczyłem jak ochroniarz stojący z przodu został odepchnięty wskutek przemieszczenia się samochodu. Ja nie widziałem, że mogę zahaczyć go częścią samochodu…dalej nie patrząc co się dzieje jechałem do przodu..” k. 87 akt. Prawidłowość ustaleń wyroku wynika również z wyjaśnień oskarżonego M. P. ze śledztwa cyt. „ Drugi z tych mężczyzn był na przodzie pojazdu. S. S. uruchomił pojazd a drugi z tych mężczyzn uderzył w szybę przednią pojazdu powodując jej uszkodzenia. Po chwili S. S. ruszył pojazdem, ten mężczyzna z przodu uderzył ręką w pojazd i jakoś się odsunął od pojazdu jak S. S. ruszył i odjechał” vide k. 93-94 akt. Słusznym pozostaje także wnioskowanie, iż to z wyjaśnień oskarżonych, nie tylko S. S. wynika, że wszelkie działania związane z kradzieżą przedmiotów ze sklepu (...) były wcześniej zaplanowane i przemyślane, dla potrzeb czynu sprawcy pożyczyli samochód matki L. V. , w drodze do sklepu dokonali podziału ról każdego z oskarżonych, w tym ustalili przemieszczanie się po sklepie w dwuosobowych grupach a sposób zaparkowania pojazdu przodem do wyjazdu, miał ułatwić ucieczkę z miejsca zdarzenia. Oczywiście trafnie ustalił sąd I instancji, iż przestępny zamiar oskarżonego S. S. utrzymania się w posiadaniu skradzionych przedmiotów nie mógł powstać wcześniej niż w chwili, gdy pracownicy ochrony podjęli wobec oskarżonych zdecydowaną interwencję, świadek T. Ż. stanął z boku pojazdu od strony kierowcy i próbował otworzyć drzwi, natomiast pokrzywdzony S. K. , niezależnie od tego czy był na środku bezpośrednio przed maską samochodu, czy z boku na wysokości zderzaka, bliżej lusterka od strony kierowcy, swoim zachowaniem wyraźnie okazywał determinację oraz gotowość podjęcia zdecydowanych działań, by uniemożliwić sprawcom opuszczenie miejsca zdarzenia. Widząc pokrzywdzonego stojącego bezpośrednio przed pojazdem oskarżony miał pełną świadomość niebezpiecznych dla pokrzywdzonego konsekwencji manewru ruszenia pojazdem, wszak chcąc opuścić parking musiał zakładać, że nie będzie to możliwe bez potrącenia pokrzywdzonego. Zasady logicznego rozumowania i wskazania doświadczenia życiowego nie pozostawiają wątpliwości co do słuszności wniosku, że gwałtowne ruszenie pojazdem przez oskarżonego w celu natychmiastowego opuszczenia parkingu sklepowego stanowiło jedyny skuteczny sposób utrzymania się w posiadaniu skradzionych w sklepie przedmiotów, co wyczerpuje ustawowe znamiona występku stypizowanego w art. 281 k.k. Zupełnie bezskuteczne pozostają także podjęte w apelacji próby wykazania pojawienia uczucia strachu u 4-ch sprawców kradzieży wobec podjęcia reakcji 2-ch pracowników ochrony, który to strach miał determinować decyzję oskarżonego o ucieczce spod sklepu samochodem. Nie wytrzymuje krytyki twierdzenie apelującego, iż sytuacja na parkingu wzbudziła w oskarżonych realne poczucie zagrożenia nie tylko o pojazd należący do matki L. V. , ale i o własne życie i zdrowie. Owa linia obrony pojawiła się na etapie postępowania sądowego, tu oskarżeni eksponowali odczuwane rzekome zagrożenie i ich zdaniem okazywaną niczym nie uzasadnioną agresję fizyczną pracowników ochrony, niszczenie samochodu którym przybyli ( urwanie klamki i rozbicie szyby). Otóż obrona taka jest całkowicie chybiona i wręcz infantylna, chociażby dlatego, że sprawcy kradzieży pozostawali nie tylko w przewadze liczebnej, są osobami młodymi i silniejszymi fizycznie niż starsi wiekiem pokrzywdzony oraz świadek Ż. , ponadto oskarżeni zamknęli od wewnątrz drzwi pojazdu i przez to pozostawali poza fizycznym zasięgiem pracowników ochrony. Wszyscy oskarżeni mieli świadomość przyczyny interwencji ochrony sklepowej, to jest dokonanej przez nich kradzieży. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, by drzwi pojazdu otworzyć i oddać skradzione mienie. Z tych powodów chybione pozostają twierdzenia apelującego, jakoby oskarżony nie działał w celu utrzymania się w posiadaniu rzeczy. Prawidłowo także ustalone w wyroku działanie oskarżonego potraktowano jako świadome użycie przemocy wobec osoby, i to tworzące dla pokrzywdzonego stan bezpośredniego zagrożenia życia bądź zdrowia, zważywszy na masę pojazdu, jego cechy konstrukcyjne, sposób manewrowania pojazdem z gwałtownym narastaniem prędkości oraz niewielką odległość dzielącą pojazd od pokrzywdzonego. Wniosek o zmianę wyroku: 1. w pkt I. jego części dyspozytywnej poprzez uznanie oskarżonego S. S. za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 28 marca 2023 roku w W. w woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. , L. V. i J. C. , będąc na terenie sklepu (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia klucza pneumatycznego o wartości 249,00 zł, dwóch czajników bezprzewodowych marki I. (...) o łącznej wartości 256,60 zł oraz klucza dynamometrycznego o wartości 199,00 zł, powodując łączne straty w wysokości 578,79 zł na szkodę (...) S.A. , tj. czynu z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierzenie mu kary 1.000 (jednego tysiąca) złotych grzywny; 2. w pkt VI. jego części dyspozytywnej poprzez jego uchylenie; 3. w pkt VII. jego części dyspozytywnej poprzez zasądzenie, na podstawie art. 119 § 4 k.w., w związku z ukaraniem, o którym mowa w punkcie I, II, III i IV części dyspozytywnej wyroku, od ukaranych S. S. , M. M. , L. V. , J. C. solidarnie na rzecz (...) S.A. kwoty 578,79 (pięćset siedemdziesiąt osiem złotych siedemdziesiąt dziewięć groszy) złotych tytułem zapłaty równowartości ukradzionego mienia; 4. w pkt VIII. jego części dyspozytywnej poprzez zaliczenie okresu zatrzymania oskarżonego S. S. od 28 marca 2023 roku, godzina 20:40 do 30 marca 2023 roku, godzina 13:20 stanowiącego dwa dni zatrzymania na poczet kary grzywny orzeczonej w punkcie I. części dyspozytywnej wyroku przy przyjęciu, że jeden dzień zatrzymania odpowiada grzywnie w wysokości 200 (dwieście) złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Nieskuteczność zarzutów apelacyjnych, brak podstaw dla dokonania z urzędu reformacji wyroku, w szczególności w trybie art. 440 k.p.k. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Nie wystąpiły. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Orzeczenie o winie i karze wobec oskarżonego. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1). Trafne ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku i prawidłowa ich subsumpcja, skutkująca słusznym skazaniem oskarżonego. 2). Bezpodstawność zarzutów apelacyjnych z przyczyn wykazanych w sekcji 3.1. 3). W sprawie nie wystąpiły podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 k.p.k. dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów apelacyjnych. 4). Brak podstaw faktycznych dla modyfikacji rozstrzygnięć o konsekwencjach prawnych skazania na korzyść oskarżonego, w tym stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 440 k.p.k. , podlegających uwzględnieniu na korzyść oskarżonego. Oskarżony mimo młodego wieku jest sprawcą wysoce zdemoralizowanym ( co wynika z jego wielokrotnej karalności sądowej), a mimo to wymierzono mu łagodną karę sekwencyjną w dolnych granicach ustawowego wymiaru, stąd bezpodstawnym byłoby uznać ją za rażąco surową w rozumieniu art. 438 pkt. 4 ) k.p.k. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. , zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia, bowiem wobec braku majątku i dochodów, wielości dotychczasowych skazań, oczekujących na wprowadzenie do odbycia licznych kar izolacyjnych w innych sprawach i przy uwzględnieniu orzeczonej wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności – uiszczenie przezeń kosztów sądowych byłoby niemożliwe. 7. PODPIS Maciej Kudzia Ewa Rusin Agnieszka Połyniak 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Orzeczenie o winie i karze 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana