IV Ka 669/18

Sygn. akt IV Ka 669/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Połyniak (spr.) Sędziowie: SSO Waldemar Majka, SSO Tomasz Wysocki Protokolant: Agnieszka Strzelczyk przy udziale Jolanty Siwik – Ważny Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2019 r. sprawy A. P. syna A. i B. z domu S. urodzonego (...) w B. oskarżonego z art. 281 kk , art. 222 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 11 lipca 2018 roku, sygnatura akt II K 181/18 I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. H. z Kancelarii Adwokackiej w D. 619,92 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Sygnatura akt IV Ka 669/18 UZASADNIENIE A. P. zarzucono: I. w dniu 23 lutego 2018r. w D. , w celu utrzymania się w posiadaniu uprzednio zabranego w celu przywłaszczenia alkoholu w postaci butelki wódki m-ki (...) o poj. 200ml i wartości 8,99 zł, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, użył przemocy wobec interweniującego pracownika ochrony J. D. polegającej na szarpnięciu i odepchnięciu go, czym działał na jego szkodę i (...) S.A. z/s w K. to jest o czyn z art. 281 k.k. II. w dniu 17 lutego 2018r. w D. uderzył rękoma w klatkę piersiową umundurowanego funkcjonariusza Policji w osobie st. sierż. M. N. , naruszając jego nietykalność cielesną podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych to jest o czyn z art. 222 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie wyrokiem z dnia 11 lipca 2018r., , w sprawie o sygn. akt II K 181/18, uwzględnił wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Dzierżoniowie wniesiony w trybie art. 335§1 k.k. i uznał A. P. za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I. , to jest występku z art. 281 k.k. i za to na podstawie art. 281 k.k. przy zastosowaniu art. 37b k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym. Oskarżonego A. P. uznał także za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie II, to jest występku z art. 222 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 222 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 10 (dziesięć) złotych. Nadto na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie I. części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu A. P. okres jego zatrzymania w dniach: od 23 lutego 2018r. od godziny 12:35 do 24 lutego 2018r. do godziny 12:00 i od 17 lutego 2018r. od godziny 17:30 do 18 lutego 2018r. do godziny 13:15, zaokrąglając w górę do pełnego dnia i przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. Na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat U. F. łączną kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu A. P. w toku postępowania przygotowawczego oraz sądowego. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego A. P. w całości od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, a na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych nie wymierzył mu opłaty sądowej. Z rozstrzygnięciem tym nie pogodził się oskarżony, w imieniu którego obrońca zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, a to przepisu art. 79§1 pkt 3 kpk w zw. z art. 215 kpk w zw. z art. 193 kpk przejawiające się w niewyjaśnieniu wszelkich wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, w sytuacji, gdy oskarżony choruje na schizofrenie już od roku 2012. Wobec powyższego, na podstawie przepisu art. 427 § 1 k.p.k. , wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja okazał się skuteczna, bowiem wnikliwa analiza akt sprawy, w powiązaniu z uzupełnionym przez sąd odwoławczy postępowaniem, pozawala stwierdzić, że przede wszystkim istnieją poważne wątpliwości co do tego czy A. P. , który jak się okazuje jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną (vide postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 5.06.2018r., sygn. akt I Ns 339/17 – k. 155), był w stanie samodzielnie i rozsądnie złożyć wniosek o dobrowolne poddanie się karze i wymierzenie mu kar tego rodzaju i w takim wymiarze, jak o to wnosił. Z akt sprawy wynika bowiem, że 18.02.2018r. występował bez obrońcy (k. 45 – 46) i samodzielnie złożył wniosek o skazanie go bez przeprowadzenie rozprawy (k. 47). Już wówczas w aktach sprawy znajdowała się karta karna A. P. , z której wynikało, że dotychczas odpowiadał w warunkach art. 31§2 k.k. Natomiast biegli, powołani przez prokuratora nadzorującego postępowanie przygotowawcze poprzestali na zapoznaniu się z aktami sprawy i badaniu ambulatoryjnym oskarżonego (k. 53). Czynności te podejmowane były w dniu 20.03.2018r. W tym czasie toczyło się już postępowanie w przedmiocie całkowitego ubezwłasnowolnienia oskarżonego (wniosek wpłynął do Sądu Okręgowego 5.12.2017r. k. 1 akt I Ns 339/17). Co jednakże najistotniejszej w obu sprawach orzekał biegły M. Ż. i w dniu 18.05.2018r., zatem 2 miesiące po wydaniu opinii w sprawie karnej, nie miał wątpliwości, że A. P. zdradza objawy choroby określonej mianem schizofrenii paranoidalnej oraz, że choroba ta uniemożliwia mu kierowanie swoimi sprawami i nie zezwala na stawanie przed Sądem (vide opinia sądowa psychiatryczno – psychologiczna, k. 149 – 154). W tych okolicznościach nie sposób zgodzić się z prokuratorem, że były podstawy do zaakceptowania wniosku i przesłania go do sądu, zaś sąd mógł uznać, że okoliczności popełnienia zarzucanych przestępstw i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości oraz że cele postępowania zostaną w ten sposób osiągnięte. Z tego też względu sąd odwoławczy uznał, że zarzut obrońcy, iż nie zostały wyjaśnione i doszło do obrazy prawa procesowego, bowiem opinia, którą dysponował sąd nie była jasna i pełna. W konsekwencji winien był sąd orzekający, wniosku nie uwzględnić i zwrócić do prokuratorowi ( art. 343 § 7 k.p.k. ). Ponieważ sąd odwoławczy nie ma uprawnień, by uchylając wyrok wydany w wyniku uwzględnienia wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335§1 k.p.k. przekazać sprawę bezpośrednio prokuratorowi, zobligowany był sprawę przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, tj. w istocie co zwrócenia sprawy prokuratorowi, by postępowanie przygotowawcze uzupełnić we właściwym zakresie. Konieczne jest bowiem ustalenie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego tempore criminis oraz obecnie, jak też w zakresie tego czy może on odpowiadać na zasadach ogólnych, czy może z uwagi na stan jego zdrowia konieczne jest inne rozstrzygnięcie organów ścigania i następnie wymiaru sprawiedliwości. Ponieważ oskarżony w toku postępowania odwoławczego korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, a obrona ta nie była opłacona, sąd odwoławczy zasądził do Skarbu Państwa na rzecz obrońcy stosowną opłatę, uwzględniając ilość odroczeń rozprawy (§17 ust.2 i §20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn. 3.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu).