VI Ka 1264/18

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w WarszawieWarszawa2019-06-06
SAOSKarnewykroczeniaNiskaokręgowy
prawo wykroczeńruch drogowynieujawnienie kierującegowłaściciel pojazdumandatsąd okręgowyapelacja

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego skazujący obwinionego za wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. polegające na nieudzieleniu informacji o kierującym pojazdem.

Sąd Okręgowy rozpoznał apelację obwinionego T. M. od wyroku Sądu Rejonowego, który skazał go za wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. (nieudzielenie informacji o kierującym pojazdem). Sąd odwoławczy uznał apelację za bezzasadną, stwierdzając, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i winę obwinionego. Utrzymano w mocy zaskarżony wyrok i zwolniono obwinionego od kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację obwinionego T. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim, który skazał go za wykroczenie z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń w związku z przepisami Prawa o ruchu drogowym. Obwiniony zarzucono nieudzielenie informacji o osobie kierującej pojazdem, który został nieprawidłowo zaparkowany. Sąd Okręgowy uznał apelację za próbę niczym nie popartej polemiki z ustaleniami Sądu I instancji. Stwierdzono, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie i dokonał wszechstronnej analizy dowodów, co pozwoliło na jednoznaczne ustalenie winy obwinionego. Podkreślono, że pojazd marki F. o numerze rejestracyjnym (...) był własnością T. M., a po otrzymaniu wezwania od Straży Miejskiej, obwiniony nie wskazał kierującego ani nie oświadczył, że sam kierował pojazdem, czym wyczerpał znamiona wykroczenia. W związku z tym, sąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając wymierzoną karę grzywny za adekwatną. Obwinionego zwolniono od kosztów postępowania odwoławczego, które przejął Skarb Państwa.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Tak, właściciel pojazdu, który nie udzielił Straży Miejskiej informacji o osobie kierującej pojazdem w zakreślonym terminie, ani nie złożył oświadczenia, że sam kierował, wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 k.w.

Uzasadnienie

Sąd odwoławczy uznał, że obwiniony został prawidłowo pouczony o konieczności wskazania kierującego i grożącej mu odpowiedzialności. Fakt nieudzielenia informacji w terminie stanowił wyczerpanie znamion wykroczenia.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

utrzymanie w mocy wyroku

Strona wygrywająca

Skarb Państwa

Strony

NazwaTypRola
T. M.osoba_fizycznaobwiniony

Przepisy (3)

Główne

k.w. art. 96 § § 3

Kodeks wykroczeń

Wykroczenie polegające na nieudzieleniu przez właściciela pojazdu informacji o osobie kierującej pojazdem, mimo wezwania i pouczenia.

Pomocnicze

p.r.d. art. 78 § ust. 4 i 5

Ustawa Prawo o ruchu drogowym

k.w. art. 33

Kodeks wykroczeń

Dyrektywy wymiaru kary grzywny.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i winy przez Sąd I instancji. Obwiniony nie udzielił wymaganych informacji o kierującym pojazdem. Apelacja obwinionego jest bezzasadna i stanowi jedynie polemikę.

Odrzucone argumenty

Twierdzenie obwinionego, że nie odpowiadając na wezwanie Straży Miejskiej, potwierdził fakt osobistego kierowania pojazdem.

Godne uwagi sformułowania

złożony przez skarżącego środek odwoławczy jest wyłącznie próbą niczym nie popartej polemiki z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji jak wynika ze znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej –ok. godziny 13:15 w dniu 7 lutego 2018 r. został nieprawidłowo zaparkowany obwiniony za pośrednictwem przesłanej do niego korespondencji został prawidłowo pouczony o konieczności wskazania kierującego, jak również o odpowiedzialności grożącej mu, jako właścicielowi pojazdu w przypadku niedokonania tej czynności Bezsprzecznym zatem jest, iż T. M. w zakreślonym terminie nie wskazał osoby, która w dniu 7 lutego 2018 r. kierowała stanowiącym jego własność pojazdem oraz nie złożył oświadczenia, że sam kierował wówczas tym pojazdem, czym wyczerpał znamiona wykroczenia opisanego w art. 96 § 3 k.w.

Skład orzekający

Adam Bednarczyk

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Niska

Powoływalne dla: "Potwierdzenie interpretacji art. 96 § 3 k.w. w kontekście nieudzielenia informacji o kierującym pojazdem."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznego wykroczenia i procedury administracyjnej związanej z ruchem drogowym.

Wartość merytoryczna

Ocena: 3/10

Sprawa dotyczy rutynowego wykroczenia drogowego i jego interpretacji prawnej, co czyni ją mało interesującą dla szerszej publiczności.

Sektor

transport

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Warszawa, dnia 6 czerwca 2019 r. Sygn. akt VI Ka 1264/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Adam Bednarczyk Protokolant: protokolant sądowy – stażysta Anna Jabłońska po rozpoznaniu dnia 6 czerwca 2019 r. sprawy obwinionego T. M. syna J. i E. , ur. (...) w P. obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 78 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt II W 173/18 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia obwinionego od kosztów sądowych za postępowania odwoławcze, wydatki w tym zakresie przejmując na rachunek Skarbu Państwa. VI Ka 1264/18 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja wniesiona przez obwinionego T. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Należy stwierdzić, że złożony przez skarżącego środek odwoławczy jest wyłącznie próbą niczym nie popartej polemiki z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji. W ocenie Sądu odwoławczego, Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie oraz dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, na podstawie której poczynił właściwe ustalenia faktyczne, pozwalające na ustalenie, że T. M. popełnił zarzucane mu wykroczenie, opisane w treści art. 96 § 3 k.w. Odmiennie od twierdzeń obwinionego, w ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że pojazd marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w dniu popełnionego wykroczenia stanowił własność T. M. i jak wynika ze znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej –ok. godziny 13:15 w dniu 7 lutego 2018 r. został nieprawidłowo zaparkowany (k. 3, 4v.). Podkreślenia wymaga fakt, iż po sprawdzeniu numeru rejestracyjnego pojazdu w bazie CEPiK, Straż Miejska zwróciła się listownie do obwinionego z żądaniem wskazania osoby, która w tym dniu użytkowała pojazd i popełniła stwierdzone wykroczenie. Obwiniony za pośrednictwem przesłanej do niego korespondencji został prawidłowo pouczony o konieczności wskazania kierującego, jak również o odpowiedzialności grożącej mu, jako właścicielowi pojazdu w przypadku niedokonania tej czynności. Za całkowicie bezpodstawne należy w tym miejscu uznać twierdzenie skarżącego, jakoby nie odpowiadając na wezwanie Straży Miejskiej potwierdził fakt, iż osobiście kierował pojazdem w dacie stwierdzonego wykroczenia. Bezsprzecznym zatem jest, iż T. M. w zakreślonym terminie nie wskazał osoby, która w dniu 7 lutego 2018 r. kierowała stanowiącym jego własność pojazdem oraz nie złożył oświadczenia, że sam kierował wówczas tym pojazdem, czym wyczerpał znamiona wykroczenia opisanego w art. 96 § 3 k.w. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu Okręgowego wina obwinionego T. M. nie budzi najmniejszych wątpliwości, a złożona przez niego apelacja nie zawiera argumentacji pozwalającej na uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku. Wymierzona obwinionemu kara grzywny jest w ocenie Sądu Okręgowego adekwatna i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary, opisane w treści art. 33 k.w. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie odpowiednich przepisów – przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Z tych względów orzeczono, jak w wyroku. SSO Adam Bednarczyk

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI