IV Ka 609 / 17

Sąd Okręgowy rozpatrywał apelację obrońcy oskarżonego, który zarzucał sądowi pierwszej instancji błąd w uznaniu zeznań pokrzywdzonej za wiarygodne, zwłaszcza w kontekście opinii biegłego psychologa. Obrońca argumentował, że opinia ta nakazywała szczególną ostrożność w ocenie zeznań. Sąd odwoławczy przyznał, że opinia psychologa wskazywała na potrzebę ostrożności, jednak nie dyskredytowała ona zeznań pokrzywdzonej jako dowodu. Biegły psycholog stwierdził, że pokrzywdzona ma potencjalne możliwości do relacjonowania rzeczywistych przeżyć. Sąd odwoławczy podkreślił, że do zeznań pokrzywdzonej należało podchodzić z dystansem i krytycyzmem, ale nie oznaczało to, że nie mogły one stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Zeznania pokrzywdzonej, jako bezpośredni dowód przestępstwa, wymagały skonfrontowania z pozostałym materiałem dowodowym. Analiza wzajemnie powiązanych dowodów, takich jak opinia badania genetycznego, opinia biegłego chirurga oraz zeznania świadka J. Ł., potwierdziła, że pokrzywdzona nie kłamała. Badania genetyczne wykazały obecność materiału genetycznego oskarżonego w wymazie z pochwy pokrzywdzonej, co potwierdzało fakt stosunku płciowego. Opinia chirurga oraz zeznania J. Ł. uwiarygodniły wersję pokrzywdzonej dotyczącą użycia przemocy przez oskarżonego. Obrażenia ciała pokrzywdzonej mogły powstać w okolicznościach przez nią podawanych. Sąd odrzucił argument obrony dotyczący obrażeń twarzy pokrzywdzonej przed zdarzeniem, wskazując na zeznania J. Ł. oraz opinię biegłego dotyczącą braku natychmiastowej reakcji medycznej na złamanie kończyny. Sąd odwoławczy nie podzielił również zarzutu obrazy art. 185c § 3 kpk dotyczącego oddalenia wniosku o ponowne przesłuchanie pokrzywdzonej, uznając, że jej wcześniejsze zeznania były pełne i nie było potrzeby ich powtarzania, aby uniknąć wtórnej wiktymizacji. Sąd uznał, że kwalifikacja prawna czynów, kary jednostkowe i łączne oraz środki karne nie nosiły cech niewspółmierności, utrzymując wyrok sądu pierwszej instancji.

Zagadnienia prawne (2)