IV Ka 606 / 19

Podsumowanie

Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji, uznając, że opis czynu ciągłego nie musi dosłownie powtarzać ustawowych zwrotów, jeśli oddaje jego istotę.

Apelacja zarzuciła obrazę art. 413 § 2 pkt 1 kpk w zakresie opisu czynu ciągłego. Sąd odwoławczy uznał, że precyzyjne wskazanie czasu, miejsca i celu popełnienia poszczególnych zachowań, nawet bez dosłownego użycia zwrotów "w krótkich odstępach czasu" i "w wykonaniu z góry powziętego zamiaru", wystarcza do prawidłowego opisu czynu ciągłego, jeśli jego znamiona są wypełnione. W związku z tym apelacja została uznana za nieskuteczną.

Sąd Okręgowy rozpatrywał apelację od wyroku sądu pierwszej instancji, która opierała się na zarzucie obrazy art. 413 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.). Zarzut ten dotyczył sposobu opisu czynu ciągłego przypisanego oskarżonemu. Sąd odwoławczy wyjaśnił, że przypisanie oskarżonemu popełnienia konkretnego czynu zabronionego nie wymaga dosłownego przytaczania wszystkich zwrotów ustawowych użytych do opisania znamion danego typu czynu. Podobnie, nie jest konieczne powtarzanie ustawowych wyrażeń opisujących instytucję czynu ciągłego, w tym "w krótkich odstępach czasu" czy "w wykonaniu z góry powziętego zamiaru", o których mowa w art. 12 § 1 Kodeksu karnego (k.k.). Wystarczające jest, aby opis zachowania sprawcy używał określeń, które wypełniają treść ustawowych znamion danego przestępstwa. Zastąpienie ustawowych zwrotów sformułowaniami równoważnymi lub oddającymi istotę czynu nie stanowi obrazy art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., o ile opis mieści się w granicach pojęć ustawowych. W niniejszej sprawie, każde z trzech zachowań składających się na czyn ciągły zostało precyzyjnie opisane z podaniem czasu popełnienia, wskazując na ich zaistnienie w ciągu zaledwie dwóch godzin, w tożsamy sposób i w tym samym celu. Sąd uznał, że te elementy wystarczająco oddają znamiona czynu ciągłego, a przesłanki zastosowania tej instytucji przez sąd pierwszej instancji znalazły oparcie w aktach sprawy. Wobec powyższego, zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Przepisy (2)

Argumenty

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV Ka 606 / 19 UZASADNIENIE Apelacja, oparta na zarzucie obrazy art. 413 § 2 pkt 1 kpk , nie jest skuteczna, albowiem przypisanie oskarżonemu popełnienia konkretnego czynu zabronionego nie musi się odbywać – jak to zdaje się wynikać z treści środka odwoławczego – jedynie poprzez dosłowne przytoczenie zwrotów użytych przez ustawodawcę przy kształtowaniu znamion danego typu czynu zabronionego. Podobnie nie jest niezbędnym powtórzenie w opisie tego czynu dookreślających go ustawowych wyrażeń, za pomocą których w kodeksie karnym opisana została podlegająca zastosowaniu instytucja ujęta w jego części ogólnej, w tym również ciągłości czynu, o jakiej mowa w art. 12 § 1 kk . Wystarczy, by opisując zachowanie sprawcze sąd użył takich określeń, które wypełniają treść elementów składających się na ustawową postać danego czynu zabronionego. Pominięcie w dosłownej postaci ustawowego zwrotu w opisie czynu przypisanego sprawcy i zastąpienie go równoważnymi sformułowaniami lub innymi, oddającymi jego istotę, nie stanowi powodu do wnioskowania, że doszło do obrazy art. 413 § 2 pkt 1 kpk . Jeżeli więc konkretny opis czynu, pomimo nie zastosowania przy jego redagowaniu ustawowych zwrotów, oddaje znamiona konkretnego przestępstwa ( opis ów mieści się w granicach pojęć, którymi ustawa określa znamiona czynu zabronionego ), nie ma podstaw do jego korekt. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że skoro w niniejszej sprawie każde z trzech zachowań składających się na czyn ciągły zostało opisane przy precyzyjnym wskazaniu czasu ich popełnienia i wynika z niego, że zachowania te zaistniały zaledwie na przestrzeni dwóch godzin, w tożsamy sposób i w tym samym celu, to nie jest niezbędnym dodawanie, iż zachowania nastąpiły „ w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ”. Mając przy tym na uwadze, iż przesłanki zastosowania instytucji czynu ciągłego przez sąd I instancji znajdują oparcie w aktach sprawy ( skarżący także tego nie kwestionuje ), zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.