II KA 702/25

Sygn. akt II Ka 702/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Paweł Mądry (spr.) Sędziowie: SO Agata Kowalska SO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Urszuli Gałązki-Szewczak po rozpoznaniu w dniu 05 grudnia 2025 r. sprawy L. T. oskarżonego o czyn z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 i 1a pkt 2 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora, obrońcę oskarżonego i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 lipca 2025 r. sygn. akt II K 1049/24 I. 
        zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. 
        przyjmuje, iż oskarżony zbiegł z miejsca zdarzenia, 2. 
        uzupełnia kwalifikację prawną przypisanego mu wyrokiem czynu o przepis art. 178 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 i § 1a pkt 2 kk wymierza mu karę 5 (pięć) lat pozbawienia wolności; 3. 
        okres rzeczywistego pozbawienia wolności opisany w pkt II wyroku zalicza na poczet kary pozbawienia wolności; II. 
        zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej H. Z. kwotę 3.290 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. 
        zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 702/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 lipca 2025 roku, sygn. akt II K 1049/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- - ---------------------- ------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ------------------------ ------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ -------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------- --------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Z apelacji prokuratora: - rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 7 kpk , art. 366 kpk oraz art. 410 kpk , poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji oparcie ustaleń faktycznych jedynie na podstawie części materiału dowodowego, z całkowitym pominięciem okoliczności dotyczących znamion opisanych w art. 178 § 1 i 1 a pkt 2 kk , tj. zbiegnięcia przez oskarżonego L. T. z miejsca zdarzenia, w ramach której to czynności początkowo przeparkował on samochód marki H. (...) o nr rej. (...) w celu wytworzenia wadliwego obrazu zdarzenia, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia, a nadto dowolną, stronniczą i nieobiektywną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień L. T. , zeznań świadków K. Z. , A. Z. , B. C. oraz dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, protokołu oględzin zgłoszenia zdarzenia na numer alarmowy, opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej skutkującą dokonaniem oczywiście błędnych ustaleń faktycznych, pomijających w istocie zachowanie oskarżonego po zaistnieniu zdarzenia drogowego, a w szczególności motywację jaką kierował się on podejmując szereg czynności zmierzających do ukrycia faktu zaistnienia wypadku komunikacyjnego, a w to miejsce aprobując wyjaśnienia oskarżonego L. T. , iż oddalił się z miejsca zdarzenia z powodu złego samopoczucia, a jego zachowanie nie było motywowane zamiarem wpływu na tok postępowania i zacieraniem śladów w sytuacji gdy, swobodna, a nie dowolna ocena całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wiedzie do wniosku, że L. T. podjął cały szereg czynności zmierzających do zatarcia dowodów i wywołania przekonania u świadków i osób udzielających pomocy medycznej, że kierowany przez niego pojazd, jak również on w żaden sposób nie był związany z zaistniałym zdarzeniem, co w dalszej kolejności wiodło do rażąco wadliwego ustalenia, iż oskarżony L. T. nie zbiegł z miejsca zdarzenia, co doprowadziło do jaskrawię błędnego wyeliminowania z opisu czynu mu przypisanego zwrotu „ po czym zbiegł z miejsca zdarzenia ”, a z kwalifikacji prawnej czynu „ w zw. z art. 178 § 1 i 1 a pkt 2 kk ”, Z apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej: - art. 7 kpk , art. 366 kpk oraz art. 410 kpk , poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji oparcie ustaleń faktycznych jedynie na podstawie części materiału dowodowego, z całkowitym pominięciem okoliczności dotyczących znamion opisanych w art. 178 § 1 i 1 a pkt 2 kk , tj. zbiegnięcia przez oskarżonego L. T. z miejsca zdarzenia, w ramach której to czynności początkowo przeparkował on samochód marki H. (...) o nr rej. (...) w celu wytworzenia wadliwego obrazu zdarzenia, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia, a nadto dowolną, stronniczą i nieobiektywną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień L. T. , zeznań świadków K. Z. , A. Z. , B. C. oraz dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, protokołu oględzin zgłoszenia zdarzenia na numer alarmowy, opinii sądowo- psychiatryczno-psychologicznej skutkującą dokonaniem oczywiście błędnych ustaleń faktycznych, pomijających w istocie zachowanie oskarżonego po zaistnieniu zdarzenia drogowego, a w szczególności motywację, jaką kierował się on podejmując szereg czynności zmierzających do ukrycia faktu zaistnienia wypadku komunikacyjnego, a w to miejsce aprobując wyjaśnienia oskarżonego L. T. , iż oddalił się z miejsca zdarzenia z powodu złego samopoczucia, a jego zachowanie nie było motywowane zamiarem wpływu na tok postępowania i zacieraniem śladów, w sytuacji gdy, swobodna, a nie dowolna ocena całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wiedze do wniosku, że L. T. podjął cały szereg czynności zmierzających do zatarcia dowodów i wywołania przekonania u świadków i osób udzielających pomocy medycznej, że kierowany przez niego pojazd, jak również on w żaden sposób nie był związany z zaistniałym zdarzeniem, co w dalszej kolejności wiodło do rażąco wadliwego ustalenia, iż oskarżony L. T. nie zbiegł z miejsca zdarzenia, co doprowadziło do jaskrawię błędnego wyeliminowania z opisu czynu mu przypisanego zwrotu „po czym zbiegł z miejsca zdarzenia", a z kwalifikacji prawnej czynu „w zw. z art. 178 § 1 i 1 a pkt 2 kk "; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacji prokuratora oraz apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej wskazać należy, że są one zasadniczo tożsame w swojej treści, dlatego aby nie powielać wywodów Sądu odwoławczego w kolejnych rubrykach tabelarycznego uzasadnienia, zostaną one omówione łącznie. - zarzuty naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 7 kpk , art. 366 kpk oraz art. 410 kpk sformułowane w omawianych apelacjach jako zasadne zasługiwały na uwzględnienie. Analiza materiału dowodowego doprowadziła Sąd Okręgowy do przekonania, że Sąd meriti dopuścił się obrazy wskazanych przez skarżących w petitum apelacji przepisów proceduralnych, a dokonana ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona niezgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk . Prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności wyjaśnień L. T. , zeznań świadków K. Z. , A. Z. , B. C. oraz opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej prowadzi do dokonania właściwego ustalenia, że zachowanie oskarżonego L. T. podjęte bezpośrednio po zdarzeniu nosi znamiona zbiegnięcia z miejsca zdarzenia w rozumieniu art. 178 § 1 kk , a co za tym idzie, prawidłową konsekwencją tego ustalenia powinno być uwzględnienie powyższej okoliczności w opisie, kwalifikacji prawnej czynu, podstawie skazania i podstawie wymiaru kary. - Sąd Rejonowy w tabelarycznym uzasadnieniu wyroku przytoczył szereg poglądów orzecznictwa Sądu Najwyższego, które to poglądy Sąd Okręgowy podziela. Jednakże, pomimo przytoczenia trafnych tez, Sąd meriti dokonał błędnego założenia, że dla możliwości przyjęcia, że oskarżony zbiegł z miejsca zdarzenia, należy ustalić, że zbiegnięcie miało rzeczywisty wpływ na tok postępowania. Założenie to jest oczywiście błędne. W przypadku zaostrzenia karalności wobec sprawcy wypadku, który zbiegł z miejsca zdarzenia, przedmiotem analizy jest zachowanie sprawcy oraz jego zamiar, a nie rzeczywisty skutek dla postępowania, którego bieg, po oddaleniu się z miejsca zdarzenia, znajdował się już poza kontrolą oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego, L. T. bezpośrednio po zdarzeniu podjął szereg celowych, przemyślanych działań ukierunkowanych na uniknięcie odpowiedzialności, w szczególności uniemożliwienie lub utrudnienie ustalenia dokładnych okoliczności zdarzenia i potencjalnego stanu nietrzeźwości. Chronologicznie, bezpośrednio po najechaniu na pokrzywdzonego, oskarżony wyszedł z pojazdu i – jak wynika z relacji świadka A. Z. – stał obok leżącego pokrzywdzonego. Na pytanie świadków, co się stało, od początku oskarżony przedstawiał najkorzystniejszą dla siebie wersje odpowiadając, że G. Z. tylko się przewrócił, negując jakiekolwiek najechanie na pokrzywdzonego samochodem. Działanie to miało na celu nie tylko oddalenie od siebie podejrzeń udziału w doznanym przez G. Z. urazie, lecz także minimalizacje powagi sytuacji, które to działanie oskarżony dalej kontynuował namawiając świadka A. Z. , aby pomogła mu zaprowadzić pokrzywdzonego na podwórko, do domu, jednak ta odmówiła i zadzwoniła na numer alarmowy. Podczas rozmowy świadków K. Z. i A. Z. z dyspozytorem, L. T. odjechał z miejsca zdarzenia przestawiając samochód kilka posesji dalej. Jak wynika z zapisu treści połączenia na numer alarmowy (k. 412-413, płyta k. 411), pierwszy komunikat dotyczący przebiegu zdarzenia, który świadek K. Z. przekazał dyspozytorowi brzmiał: „ facet przygniótł jeden drugiego (….) samochodem teraz ”. Oczywistym jest, że oskarżony mógł słyszeć tylko to, co świadkowie przy nim obecni przekazują służbom na podstawie obserwacji i własnej oceny zdarzenia. Słysząc tak przedstawioną przez świadka przyczynę urazu, oskarżony nie mógł wiedzieć, czy na miejsce zdarzenia przyjedzie tylko Zespół Ratownictwa Medycznego, czy również Policja. Dlatego w ocenie Sądu Okręgowego, kolejne chronologiczne zachowanie oskarżonego L. T. , polegające na odjechaniu samochodem z miejsca zdarzenia miało na celu odsunięcie podejrzeń, że jego samochód miał jakikolwiek związek z urazem doznanym przez pokrzywdzonego, a nie – jak twierdzi oskarżony - umożliwienie dojazdu karetki, która przyjechała dopiero jakiś czas później. Po odjechaniu po raz pierwszy, zgodnie z relacją świadków, oskarżony wrócił pieszo na miejsce zdarzenia, ale po kilku minutach znowu się oddalił i odjechał w stronę domu, nie przekazując świadkom jakiejkolwiek informacji na temat tego, że źle się czuje, ani dlaczego odjeżdża. W ocenie Sądu, powściągliwość oskarżonego w przekazywanych świadkom komunikatach również miała na celu utrudnienie ustalenia stanu trzeźwości oskarżonego. Logicznym jest, że im mniej oskarżony powie oraz im dalej od świadków będzie się znajdował, tym mniejsza jest szansa, że obecne na miejscu zdarzenia osoby wyczują potencjalną woń alkoholu. Wracają co kwestii wpływu zachowania oskarżonego na bieg postępowania, należy dostrzec, że L. T. swoim zachowaniem, tj. oddaleniem się samochodem z miejsca zdarzenia jeszcze przed przyjazdem karetki skutecznie wpłynął na to, jak służby pierwotnie oceniły sytuacje i zainicjował taki splot wydarzeń, którego efektem było powiadomienie Policji o zdarzeniu przez lekarza ze szpitala, dopiero po zgonie G. Z. . Po takim czasie niemożliwym było ustalenie, np. stanu trzeźwości oskarżonego czy powypadkowego położenia samochodu względem pokrzywdzonego. - odnosząc się do stanu psychicznego L. T. w dniu zdarzenia należy podkreślić, że naturalną reakcją organizmu na takie zdarzenie może być stres, który u każdego może objawiać się w sposób odmienny, jednak pomimo odczuwania stresu, oskarżony – jak wynika z pisemnej opinii biegłych – w czasie objętym zarzutem miał zachowaną zdolność rozumienia czynów i możliwość pokierowania swoim postępowaniem. Natomiast, w ocenie Sądu Okręgowego, opiniując ustnie, biegły psychiatra wyszedł poza swoje kompetencje dokonując oceny wiarygodności treści wyjaśnień oskarżonego, co należy do wyłącznej kompetencji Sądu. Jak wynika z opinii ustnej, biegli w zachowaniu L. T. bezpośrednio po zdarzeniu „ nie widzieli zamiaru ucieczki ”. Zdaniem biegłego, oskarżony „ nie myślał, że odjeżdżając 200 metrów będzie to traktowane jako zarzut ”, a jedynie „ zwyczajnie poczuł się źle i odjechał nie myśląc o konsekwencjach prawnych ”. Z taką oceną zachowania nie sposób się zgodzić. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, oskarżony bezpośrednio po zdarzeniu nie zachowywał się w sposób chaotyczny bądź irracjonalny. Wręcz przeciwnie, od samego początku L. T. podejmował szereg czynności mających na celu oddalenie od swojej osoby podejrzeń, że to właśnie jego zachowanie – najechanie na pokrzywdzonego – było przyczyną urazu, a następnie zgonu G. Z. . Niewątpliwie w postępowaniu sądowym, oskarżony złożył niewiarygodne wyjaśnienia, zgodne z przyjętą linią obrony, w których całkowicie pomija element najechania na pokrzywdzonego. Zgodnie z sekwencją wydarzeń przedstawianą przez L. T. na rozprawie głównej miał on wrzucić bieg wsteczny, ruszyć do tyłu na około 30 cm, a następnie zatrzymać samochód, wyskoczyć z niego i sprawdzić co się dzieje. Wtedy dopiero oskarżony miał się zorientować, że pokrzywdzony leży za samochodem. Ponownie podkreślenia wymaga, że to do wyłącznej kompetencji Sądu należy ocena, czy oskarżony swoim zachowaniem spełnił przesłanki „ zbiegnięcia z miejsca zdarzenia ” oraz czy działał w celu uniknięcia, zmniejszenia, bądź utrudnienia ustalenia jego odpowiedzialności za czyn. - zdaniem Sądu Okręgowego, prawidłowa ocena wyjaśnień oskarżonego, zeznań K. Z. , A. Z. , B. C. oraz opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej nie pozwala na wyeliminowanie z opisu czynu ustalenia, że oskarżony L. T. zbiegł z miejsca zdarzenia w rozumieniu art. 178 § 1 kk . Wobec powyższego, Sąd Okręgowy wydając rozstrzygniecie reformatoryjne zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, iż oskarżony zbiegł z miejsca zdarzenia, a następnie jako konsekwencje tego ustalenia, Sąd Okręgowy uzupełnił kwalifikację prawną przypisanego L. T. wyrokiem czynu o przepis art. 178 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 i § 1a pkt 2 kk wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności. - wymierzając L. T. karę za czyn z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 kk , biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, obciążające i łagodzące oraz kierując się tym, aby dostosować jej wymiar do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. W ocenie Sądu, za czyn przypisany oskarżonemu czyn, z uwzględnieniem przepisu art. 178 § 1 i § 1a pkt 2 kk , karą spełniającą wymogi prewencji indywidualnej i generalnej, będzie kara 5 lat pozbawienia wolności. W tym miejscu należy podkreślić, że przypisane oskarżonemu przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 5 do 20 lat. W ocenie Sądu, kara nieprzekraczająca ustawowego minimum uwzględnia wszystkie aspekty popełnionego czynu, oraz postawę oskarżonego zarówno w czasie przestępstwa i po jego popełnieniu. Jednocześnie, proponowana przez prokuratora kara 6 lat pozbawienia wolności jawi się jako nadmiernie surowa. W pkt I. 3. reformatoryjnego wyroku, Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności opisany w pkt II skarżonego wyroku na poczet kary pozbawienia wolności. - pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej nie sformułował zarzutu naruszenia art. 46 § 2 kk , lecz w treści apelacji zawarł wniosek o zwiększenie wysokości nawiązki orzeczonej przez Sąd meriti na rzecz H. Z. . W tym miejscu należy wskazać, że nawiązka orzekana na podstawie art. 46 § 2 kk jest w pewnym uproszczeniu prawnym zamiennikiem (stosowanym z powodów procesowych) orzeczenia wprost o zadośćuczynieniu (naprawieniu szkody niemajątkowej - krzywdy) lub odszkodowania (naprawienia szkody majątkowej) na podstawie art. 46 § 1 kk , przez co jej podstawą rolą jest funkcja kompensacyjna. Zadośćuczynienie, o jakim mowa w przepisie art. 446 § 4 kc pełni funkcję kompensacyjną, przyznana suma pieniężna ma zatem stanowić przybliżony ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej. Powinna wynagrodzić doznane cierpienia fizyczne i psychiczne oraz ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć, aby w ten sposób przynajmniej częściowo przywrócona została równowaga zachwiana na skutek popełnienia czynu niedozwolonego przez sprawcę. Ze względu na kompensacyjny charakter zadośćuczynienia jego wysokość musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną adekwatną do warunków gospodarki rynkowej, nie może jednak być nadmierna i prowadzić do wzbogacenia uprawnionego. Wysokość nawiązki orzeczonej w wyroku Sądu Rejonowego nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 46 § 3 kk , orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie § 1 albo nawiązki na podstawie § 2 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego. Wniosek z apelacji prokuratora: - o uznanie, iż oskarżony L. T. zbiegł z miejsca zdarzenia i dopuścił się czynu z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 i 1 a pkt 2 kk - o wymierzenie mu kary sześciu lat pozbawienia wolności oraz orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny z apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej: - o zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach II Wydział Karny z dnia 24 lipca 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. akt II K 1049/24 poprzez uznanie, iż oskarżony L. T. zbiegł z miejsca zdarzenia i dopuścił się czynu z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 i 1 a pkt 2 kk ; - o wymierzenie oskarżonemu L. T. stosownej kary stosownie do popełnionego czynu; - na podstawie art. 46 § 2 kk o orzeczenie wobec oskarżonego nawiązki na rzecz wykonującej prawa zmarłego pokrzywdzonej H. Z. w wysokości 100.000 złotych. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - zasadność zarzutu prokuratora skutkowała częściową zasadnością wniosku; Sąd Okręgowy podzielając stanowisko skarżących wymierzył oskarżonemu karę 5 lat pozbawienia wolności, jednakże postulowane przez prokuratora orzeczenie wobec L. T. kary 6 lat pozbawienia wolności w ocenie Sądu Okręgowego jawi się jako rozstrzygnięcie rażąco surowe. - w ocenie Sądu, wysokość orzeczonej nawiązki w wyroku Sądu I instancji nie budzi wątpliwości. W toku postępowania nie ujawniły się okoliczności, które uzasadniałyby zmianę rozstrzygnięcia w tym zakresie. Lp. Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego: I. mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania, a mianowicie: 1. art. 167, 201 i 366 § 1 kpk poprzez bezpodstawne oddalenie przez Sąd I instancji wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego złożonych na rozprawach w dniach 2 kwietnia 2025 roku oraz 3 lipca 2025 roku o dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii zespołu biegłych w składzie biegły z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego oraz biegły z zakresu medycyny sądowej (lub opinii instytutu) w celu przeprowadzenia rekonstrukcji czasowo-przestrzennej wypadku drogowego objętego zarzutem aktu oskarżenia, wypowiedzenia się co do przyczyn i przebiegu wypadku oraz możliwości jego uniknięcia ze strony każdego z jego uczestników - które to uchybienie miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku z uwagi na fakt, iż Sąd I instancji poczynił ustalenia faktyczne sprawy istotne dla wydania wyroku skazującego w oparciu o opinie (pisemną oraz ustną uzupełniającą) biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego M. K. - podczas gdy opinie tego biegłego (jako niepełne i niejasne w rozumieniu art. 201 kpk ) nie mogły stanowić pełnoprawnego dowodu w sprawie; 2. art. 167, 201, 170 § 1 pkt 2 kpk poprzez bezpodstawne oddalenie przez Sąd I instancji wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego L. T. złożonych w pisemnym wniosku dowodowym z dnia 17 stycznia 2025 roku oraz na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 roku o dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii biegłych lekarzy chirurga i kardiologa z Uniwersytetu Medycznego w L. , B. lub W. w celu wypowiedzenia się: - jaka była kategoria przyżyciowych obrażeń ciała pokrzywdzonego G. Z. doznanych przez niego w wypadku drogowym z jego udziałem zaistniałym w dniu 4.01.2024 r. (to jest czy obrażenia te stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 kk , czy stanowiły średniociężki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 157 § 1 kk ), - czy obrażenia ciała pokrzywdzonego powstałe wskutek wypadku drogowego objętego zarzutem aktu oskarżenia skutkowały u pokrzywdzonego objawami niewydolności krążeniowo - oddechowej lub wstrząsu, czy prowadziły do poważnych zaburzeń czynności ośrodkowego układu nerwowego, układu krążenia lub układu oddechowego, z powodu których w każdej chwili można było się spodziewać zahamowania czynności tych układów prowadzącego do śmierci pokrzywdzonego, a jeśli tak - to czy personel medyczny leczący pokrzywdzonego wykonał wszystkie dopuszczalne i możliwe do przeprowadzenia czynności medyczne, zabiegi bądź operacje mogące przeciwdziałać pogorszeniu się stanu zdrowia pokrzywdzonego oraz jego śmiercią, - czy obrażenia ciała pokrzywdzonego doznane wskutek wypadku drogowego w dniu 4.01.2024 r. miały wpływ na zatrzymanie krążenia pokrzywdzonego wskazane jako bezpośrednia przyczyna jego zgonu w dniu 7.01.2024 r. zdaniem obrońcy, uchybienie powyższe miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku z uwagi na fakt, iż ustalenia powyższe (w świetle poglądu prawnego wyrażonego w wyroku SN z dnia 14.03.2002 r. - II KKN 154/00, LEX nr 51800) mają wpływ na ocenę możliwości przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za spowodowanie u pokrzywdzonego ciężkich obrażeń ciała, zaś dotychczas opiniujący biegły z zakresu medycyny sądowej J. L. uchylił się od oceny prawidłowości powypadkowego leczenia szpitalnego pokrzywdzonego G. Z. ; 3. art. 7 i art. 410 kpk poprzez: - nienależyte rozważenie treści wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie w dniu 15 listopada 2024 roku w części dotyczącej czynności wykonanych przez oskarżonego w związku z manewrem włączenia się do ruchu - co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia treści tych wyjaśnień przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy; - nienależyte rozważenie treści zeznań świadków M. Z. (syna pokrzywdzonego) oraz H. Z. (żony pokrzywdzonego) we wzajemnym ich powiązaniu oraz w zestawieniu z treścią dowodów uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne dowody w sprawie w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków A. Z. , B. C. i K. Z. - które to uchybienie skutkowało bezpodstawnym uznaniem za wiarygodne zeznań świadków M. Z. i H. Z. , z których wynika, iż z relacji pokrzywdzonego G. Z. złożonych im podczas pobytu w szpitalu dowiedzieli się, iż oskarżony i pokrzywdzony w dniu wypadku drogowego spożywali alkohol; II. mogącego mieć wpływ na treść orzeczenia błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia poprzez przez dowolne, błędne, nie znajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym, a przy tym niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż: 1. w dacie zdarzenia objętego zarzutem aktu oskarżenia oskarżony L. T. podczas wykonywania manewru włączania się do ruchu kierowanego przez niego samochodu: - miał możliwość zaobserwowania pieszego G. Z. leżącego na jezdni za samochodem kierowanym przez oskarżonego, - nienależycie obserwował warunki na drodze, - nie zachował szczególnej ostrożności, - nie upewnił się należycie, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda, 2. przyczyną zgonu pokrzywdzonego G. Z. w dniu 7 stycznia 2024 roku były obrażenia ciała doznane przez niego podczas wypadku drogowego w dniu 4 stycznia 2024 roku w W. - co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 177 § 2 kk , podczas gdy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie powyższych ustaleń i wydanie wyroku skazującego. III. rażącej niewspółmierności (surowości) kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego za czyn przypisany mu w punkcie I wyroku oraz nawiązek na rzecz osób wykonujących prawa zmarłego pokrzywdzonego G. Z. powstałą wskutek nienależytego uwzględnienia przez Sąd I instancji okoliczności i przyczyn wypadku drogowego objętego opisem czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku oraz znacznego przyczynienia się przez pokrzywdzonego do zaistnienia wypadku drogowego. (dodatkowy zarzut ewentualny): obrazy przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a mianowicie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U.2024.1251) poprzez jego błędną wykładnię (dokonaną na str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) polegającą na przyjęciu, iż wynikający z treści tego przepisu obowiązek zachowania przez oskarżonego jako kierującego pojazdem szczególnej ostrożności podczas włączania się do ruchu obligował oskarżonego do sprawdzenia, co się stało z pieszym, który uprzednio wysiadł z przedmiotowego pojazdu, i czy pieszy ten oddalił się od pojazdu na bezpieczną odległość, zaś „ zniknięcie ” pieszego powinno było skłonić oskarżonego do ponadstandardowej ostrożności i podjęcia szczególnych czynności celem ustalenia, czy może bezpiecznie wprowadzić pojazd w ruch. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzuty apelacyjne zawarte w środku odwoławczym obrońcy jako niezasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. - na wstępie stwierdzić należy, że, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti słusznie oddalił wnioski dowodowe, które to skarżący przywołał w treści sformułowanych zarzutów. To sąd jest gospodarzem postępowania jurysdykcyjnego, dlatego w jego gestii pozostaje ostateczna decyzja o dopuszczeniu dowodu czy też jego pominięciu. Sąd nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych składanych przez strony i może je oddalić na podstawach wskazanych w art. 170 § 1 kpk (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2022 r. V KK 164/22). - w niniejszej sprawie, brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z kolejnych opinii mających na celu przeprowadzenie rekonstrukcji wypadku drogowego objętego zarzutem aktu oskarżenia, a także wypowiedzenia się co do przyczyn i przebiegu wypadku oraz możliwości jego uniknięcia ze strony każdego z jego uczestników, skoro wszystkie te elementy zostały zawarte zarówno w pisemnej jak i ustnej opinii biegłego M. K. . Zdaniem skarżącego, opinie tego biegłego były niepełne i niejasne w rozumieniu art. 201 kpk i nie mogły stanowić dowodu w sprawie. Sąd Okręgowy nie podziela tego argumentu. W tym miejscu należy przypomnieć, że w kwestii uznania opinii za jasną i pełną w rozumieniu art. 201 kpk decydujące znaczenie ma ocena sądu, a nie stron. Kontrola instancyjna wykazała, iż Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił opinię biegłego M. K. , który dysponował obszernym materiałem pozwalającym na kategoryczne stwierdzenie, że oskarżony jadąc do tyłu miał możliwość dostrzeżenia przeszkody w postaci leżącego za pojazdem pokrzywdzonego, a jeśli jego zamiarem była jazda do przodu, to popełnił on błąd w technice jazdy włączając bieg wsteczny. Niezależnie od tego, czy oskarżony miał rzeczywisty zamiar jechania do przodu, czy do tyłu, w każdym z tych wypadków powinien był zachować szczególną ostrożność i upewnić się, iż pieszy który chwilę wcześniej wysiadł z jego pojazdu znajduje się w bezpiecznej odległości, umożliwiającej odjazd z miejsca i włączenie się do ruchu. Zdaniem Sądu II instancji, mając na uwadze wszystkie okoliczności, powoływanie kolejnej opinii biegłego do sprawy byłoby niecelowe i prowadziłoby jedynie do przedłużenia postępowania. Wobec powyższego, analizowany zarzut nie zasługuje na uznanie. - tak samo na uznanie nie zasługuje zarzut 2 apelacji, w którym skarżący kwestionuje zasadność oddalenia wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii biegłych lekarzy chirurga i kardiologa z Uniwersytetu Medycznego w L. , B. lub W. , którzy mieliby wypowiedzieć się na temat obrażeń ciała pokrzywdzonego doznanych w wyniku wypadku. Kwestie dotyczące rozległości urazów, ich przyczyny oraz wpływu na śmierć pokrzywdzonego zostały wyczerpująco wyjaśnione w pisemnej oraz ustnej opinii biegłego J. L. , który opiniując w sposób szczegółowy opisał obrażenia doznane przez pokrzywdzonego oraz wskazał, że z takimi obrażeniami, gdyby powstały wcześniej, G. Z. nie byłby w stanie funkcjonować, np. wsiąść i wysiąść z samochodu. Biegły kategorycznie stwierdził, że między obrażeniami doznanymi przez pokrzywdzonego w dniu 04 stycznia 2024 r., a jego zgonem w dniu 07 stycznia 2024 r. występuje związek przyczynowo – skutkowy. Ponadto, biegły wskazał, że konsekwencją tak rozległej grupy obrażeń, w tym masywnych wylewów krwi było załamanie mechanizmów odpornościowych, mechanizmów obronnych organizmu i w ostateczności - załamania układu krążenia, czyli jego nagłego zatrzymania. W ocenie biegłego, u pokrzywdzonego nie było wskazań do interwencji chirurgicznej, bowiem takich obrażeń nie zaopatruje się operacyjnie, zwłaszcza w sytuacji ciężkiego ogólnego stanu pacjenta, gdzie zabieg operacyjny jest dodatkowym czynnikiem obciążającym organizm. Innymi słowy, biegły nie stwierdził, aby przyjęte przez szpital leczenie było niewłaściwe dla doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń. Wobec powyższego, analiza treści opinii biegłego J. L. prowadzi do wniosku, że odpowiedział on na każde pytanie, które obrońca pragnie zadać zespołowi biegłych. Dlatego też zarzut 2. apelacji należało uznać za chybiony. - wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy w sposób należyty rozważył treść zeznań świadków M. Z. oraz H. Z. , którzy nie byli obecni w miejscu zdarzenia, lecz relacja o jego częściowym przebiegu i okolicznościach towarzyszących została im przekazana przez innych świadków oraz pokrzywdzonego w szpitalu. Sąd Okręgowy nie stwierdził uchybień w ocenie zeznań wskazywanych przez skarżącego świadków w kierunku forsowanym w apelacji. Faktem jest, iż z relacji świadków wynika, że zwyczajem oskarżonego i pokrzywdzonego było wspólne spożywanie alkoholu w godzinach porannych, jednak zeznania w tej części nie miały wpływu na treść wyroku, bowiem wobec braku bezpośredniego dowodu ukazującego rzeczywisty stan trzeźwości oskarżonego w chwili zdarzenia, Sąd Rejonowy nie poczynił ustaleń faktycznych w tym zakresie. - wobec prawidłowej oceny opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków oraz opinii sądowo-lekarskiej, wtórny zarzut błędów w ustaleniach faktycznych, związany ściśle z ustaleniami dokonanymi na podstawie kategorycznych wniosków tychże opinii jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie. - zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności wobec treści wyroku reformatoryjnego stał się bezprzedmiotowy. Odnosząc się natomiast do zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonych nawiązek należy wskazać, że ich wysokość nie budzi wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego, pokrzywdzony nie przyczynił się do powstania obrażeń, bowiem to działanie oskarżonego było ich bezpośrednią przyczyną, dlatego nie stwierdzono podstaw do zmiany wyroku w zakresie środka kompensacyjnego. - zarzut alternatywny dotyczący wykładni przepisów o ruchu drogowym jako bezzasadny również nie zasługiwał na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy dokonał właściwej wykładni art. 17 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U.2024.1251). Niewątpliwie, oskarżony chcąc umożliwić pokrzywdzonemu opuszczenie pojazdu musiał go unieruchomić, tj. dokonać zatrzymania, względnie jego postoju w rozumieniu art. 2 ust. 29 lub 30 ustawy prawo o ruchu drogowym i czynność ta nie wynikała z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym , każde rozpoczęcie jazdy po takim unieruchomieniu pojazdu jest włączaniem się do ruchu. Wobec powyższego, Sąd Rejonowy słusznie ocenił, że L. T. , jako kierującego pojazdem włączającym się do ruchu, obowiązywał przepis art. 17 ust. 2 ustawy, a co za tym idzie, obowiązany on był zachować szczególną ostrożność, która obligowała go do sprawdzenia, co stało się z pieszym i czy oddalił się od pojazdu na bezpieczną odległość, a nagłe „zniknięcie” pokrzywdzonego z pola widzenia powinno było skłonić L. T. do ponadstandardowej ostrożności i podjęcia szczególnych czynności, w tym np. dokładnego rozejrzenia się lub nawet wyjścia z samochodu i ustalenia, gdzie znajduje się pieszy i czy można bezpiecznie wprowadzić pojazd w ruch. - w tym miejscu należy wskazać, że nawet zwyczajowe zachowanie kierowców, na które powoływał się oskarżony w toku rozprawy głównej nie zmienia faktu, że każdego uczestnika ruchu i inne osoby znajdujące się na drodze obowiązują zasady określone w ustawie prawo o ruchu drogowym i powinny być one bezwzględnie przestrzegane dla zapewnienia bezpieczeństwa na drodze. Wniosek 1) o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu zarzuconego mu w akcie oskarżenia i przypisanego ostatecznie w wyroku, ewentualnie 2) o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez zmianę opisu i kwalifikacji prawnej czynu z art. 177 § 1 k.k. i wymierzenie oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 1 roku oraz orzeczenie nawiązek na rzecz syna i żony pokrzywdzonego w kwotach po 5 000 złotych, ewentualnie 4) o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i środkach kompensacyjnych poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat tytułem próby (w miejsce orzeczonej dotychczas w wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3) oraz orzeczenie od oskarżonego na rzecz syna i żony pokrzywdzonego nawiązek w kwotach po 10 000 złotych każda w miejsce nawiązek w kwotach po 15 000 złotych orzeczonych dotychczas w wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 lipca 2025 roku, sygn. akt II K 1049/24 w części niewymienionej w pkt 5.2., tj. w zakresie rozstrzygnięcia o nawiązce Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zaskarżony wyrok w tym zakresie jako słuszny i odpowiadający prawu nie uległ zmianie 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. przyjął, iż oskarżony zbiegł z miejsca zdarzenia, 2. uzupełnił kwalifikację prawną przypisanego mu wyrokiem czynu o przepis art. 178 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 i § 1a pkt 2 kk wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności; 3. okres rzeczywistego pozbawienia wolności opisany w pkt II wyroku zaliczył na poczet kary pozbawienia wolności; Zwięźle o powodach zmiany zasadność zarzutu podniesionego przez prokuratora i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej spowodowała konieczność dokonania zmian w przedmiotowym wyroku we wskazanym powyżej zakresie, co zostało szczegółowo rozważone we wcześniejszych częściach uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II., III. w sprawie doszło do zmiany wyroku na niekorzyść oskarżonego, zatem z mocy art. 635 kpk oskarżony ponosi koszty procesu za postępowanie odwoławcze w całości. Z tego powodu Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego: - na rzecz oskarżycielki posiłkowej H. Z. kwotę 3.290 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy ustalił wysokość kosztów na podstawie przedłożonej faktury VAT. - na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych kwotę 400 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana