IV Ka 603/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Świdnicy, rozpoznając apelację obrońcy oskarżonych M. Ł. i M. G. oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego P. G., zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku. Sąd pierwszej instancji uznał policjantów za winnych popełnienia przestępstwa przekroczenia uprawnień z art. 231 § 1 kk. Sąd odwoławczy, analizując zarzuty apelacji obrońcy dotyczące naruszenia przepisów postępowania (m.in. art. 7, 410, 5 § 2 kpk) oraz błędów w ustaleniach faktycznych, uznał je za zasadne. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, że zachowanie pokrzywdzonego P. G. – polegające na ucieczce podczas próby wylegitymowania oraz wulgarnym znieważeniu funkcjonariuszy – stanowiło samoistną podstawę do jego zatrzymania i zastosowania środków przymusu bezpośredniego. Sąd odwoławczy uznał, że działania policjantów były prawnie uzasadnione okolicznościami, a tym samym nie wyczerpały znamion czynu zabronionego. W związku z tym, sąd uchylił orzeczenia dotyczące nawiązki i kosztów procesu, a oskarżonych uniewinnił od zarzucanych im czynów. Apelacja oskarżyciela posiłkowego dotycząca podwyższenia nawiązki stała się bezprzedmiotowa wobec uniewinnienia oskarżonych. Koszty procesu w postępowaniu odwoławczym obciążono oskarżyciela posiłkowego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUzasadnienie działań policji w sytuacjach interwencyjnych, w tym zatrzymania i użycia środków przymusu, w kontekście zachowania osoby legitymowanej lub zatrzymywanej.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i interpretacji przepisów dotyczących uprawnień policji w konkretnych okolicznościach.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zachowanie pokrzywdzonego (ucieczka i znieważenie funkcjonariuszy) stanowiło samoistną podstawę do zatrzymania i zastosowania środków przymusu przez policjantów, wykluczając tym samym popełnienie przez nich przestępstwa przekroczenia uprawnień?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zachowanie pokrzywdzonego stanowiło samoistną podstawę do zatrzymania i zastosowania środków przymusu, co wyklucza popełnienie przez oskarżonych przestępstwa przekroczenia uprawnień.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że ucieczka pokrzywdzonego podczas próby wylegitymowania oraz jego wulgarne znieważenie funkcjonariuszy policji stanowiły uzasadnioną podstawę do ich zatrzymania i zastosowania środków przymusu. Działania policjantów były więc prawnie usprawiedliwione, a tym samym nie wyczerpały znamion czynu z art. 231 § 1 kk.
Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody i zastosował przepisy prawa procesowego, w szczególności zasadę in dubio pro reo, przy ustalaniu stanu faktycznego i przypisywaniu oskarżonym popełnienia przestępstwa?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania, w tym niewłaściwego zastosowania art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k., poprzez przekroczenie dopuszczalnych granic swobodnej oceny dowodów.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że sąd pierwszej instancji dokonał wybiórczej i tendencyjnej oceny dowodów, nie uwzględniając wszystkich okoliczności sprawy i naruszając zasadę in dubio pro reo. W szczególności, sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zeznania świadków i pokrzywdzonego, a także nie wykazał w sposób przekonujący, jakie konkretnie uprawnienia policjantów zostały przekroczone.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. Ł. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| M. G. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| P. G. | osoba_fizyczna | oskarżyciel posiłkowy subsydiarny |
Przepisy (14)
Główne
k.k. art. 231 § § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 438 § pkt 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
u. Policji art. 14 § ust. 1 pkt 1
Ustawa o Policji
Uprawnia Policję do wykonywania czynności w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń.
u. Policji art. 15 § ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa o Policji
Uprawnia policjantów do legitymowania osób i zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw.
k.p.w. art. 45 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
Uprawnia Policję do zatrzymania osoby ujętej na gorącym uczynku popełnienia wykroczenia lub bezpośrednio potem, jeżeli nie można ustalić jej tożsamości.
u. ś.p.b. art. 11
Ustawa o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej
Określa przypadki, w których można użyć środków przymusu bezpośredniego, m.in. w celu wyegzekwowania wymaganego prawem zachowania lub pokonania biernego oporu.
k.p.k. art. 632 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 640
Kodeks postępowania karnego
Ustawa o opłatach w sprawach karnych art. 13 § ust. 2
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zachowanie pokrzywdzonego (ucieczka, znieważenie) stanowiło podstawę do zatrzymania i zastosowania środków przymusu. • Działania policjantów były prawnie uzasadnione i nie wyczerpały znamion przestępstwa z art. 231 § 1 kk. • Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, w tym zasadę in dubio pro reo, poprzez błędną ocenę dowodów.
Odrzucone argumenty
Argumenty oskarżyciela posiłkowego dotyczące rażącej niewspółmierności nawiązki i błędów w ustaleniach faktycznych stały się bezprzedmiotowe wobec uniewinnienia oskarżonych.
Godne uwagi sformułowania
zachowanie pokrzywdzonego stanowiło samoistną podstawę do zatrzymania pokrzywdzonego oraz zastosowania środków przymusu bezpośredniego, co w sposób jednoznaczny wyklucza sprawstwo oskarżonych w zakresie zarzucanych im czynów • oddalenie się pokrzywdzonego w ramach próby jego wylegitymowania a następnie wulgarne znieważenie oskarżonych stanowiło podstawę do zatrzymania pokrzywdzonego oraz w skutek jego dynamicznego (agresywnego) zachowania do zastosowania środków przymusu bezpośredniego • dokonanie z tego powodu zwrotu sprawy celem uzupełnienia uzasadnienia wyroku w tym zakresie (...) nie było jednak celowe ponieważ doprowadziłoby do czynienia ustaleń na niekorzyść oskarżonych, a biorąc pod uwagę zakres i kierunek zaskarżenia wyroku – nie byłoby to dopuszczalne
Skład orzekający
Waldemar Majka
przewodniczący-sprawozdawca
Anna Glijerska-Socha
sędzia
Krzysztof Płudowski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie działań policji w sytuacjach interwencyjnych, w tym zatrzymania i użycia środków przymusu, w kontekście zachowania osoby legitymowanej lub zatrzymywanej."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i interpretacji przepisów dotyczących uprawnień policji w konkretnych okolicznościach.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i ocena zachowania wszystkich stron interwencji policyjnej. Uniewinnienie policjantów od zarzutu przekroczenia uprawnień, mimo pierwotnego skazania, podkreśla znaczenie analizy prawnej i dowodowej.
“Policjanci uniewinnieni od zarzutu przekroczenia uprawnień – sąd uznał ich działania za uzasadnione zachowaniem pokrzywdzonego.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.