IV Ka 589 / 18

Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie rozpatrywał apelacje prokuratora oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, którzy kwestionowali ocenę dowodów i ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji w sprawie o znęcanie. Sąd odwoławczy odniósł się do zarzutu obrazy art. 7 kpk, wskazując, że skuteczne podważenie ustaleń sądu wymaga wykazania uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego, a nie jedynie polemiki z ustaleniami czy przedstawienia odmiennego poglądu. Podkreślono, że zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może sprowadzać się do przeciwstawiania własnej oceny materiału dowodowego. Sąd zaznaczył, że ustalenia faktyczne mogą być zakwestionowane tylko wtedy, gdyby oceny i wnioski sądu nie odpowiadały prawidłowości logicznego rozumowania, sąd pominął istotne dowody lub oparł się na dowodach nieujawnionych. W kontekście spraw o znęcanie, sąd zwrócił uwagę na trudność zdobycia dowodów innych niż zeznania pokrzywdzonego i oskarżonego. Podkreślono konieczność ostrożnego podchodzenia do zeznań pokrzywdzonego, gdyż mogą być one obarczone interesami i motywacjami wpływającymi na ich obiektywizm. W tej konkretnej sprawie, sąd I instancji zasadnie uznał zeznania pokrzywdzonego za niewystarczającą podstawę dowodową do skazania, zwłaszcza w kontekście konfliktu z oskarżonym i niechęci między nimi. Sąd I instancji prawidłowo podchodził z dystansem do relacji pokrzywdzonego, wskazując na wyolbrzymianie i przejaskrawianie zdarzeń, a także na zmienność jego zeznań co do okresu i sposobu popełniania przemocy. Sąd I instancji słusznie uznał, że zeznania pokrzywdzonego mogły być podstawą ustaleń tylko o tyle, o ile byłyby uwiarygodnione innymi dowodami. W zakresie, w jakim pokrzywdzony był jedynym źródłem dowodowym, jego zeznania uznano za zbyt wątłą podstawę do wyroku skazującego. Sąd I instancji prawidłowo próbował weryfikować twierdzenia stron dowodami obiektywnymi, takimi jak zeznania sąsiadów, członków rodziny czy funkcjonariuszy policji. Na tej podstawie można było wyprowadzić jedynie wniosek o nieporozumieniach i sprzeczkach, a nie o popełnieniu przestępstwa znęcania. Sąd uznał, że oskarżony co najwyżej posługiwał się wulgarnym słownictwem, ale nie w stopniu stanowiącym znieważenie. Uprzednia karalność oskarżonego nie mogła stanowić podstawy do wzmocnienia wniosku o naruszeniu prawa karnego. W konsekwencji, sąd prawnokarną ocenę dokonał z pominięciem art. 207 § 1 kk i innych przepisów części szczególnej kodeksu karnego, uznając, że incydenty między stronami, nawet skutkujące interwencjami policji, nie uprawniają do przypisania naruszenia prawa karnego.

Zagadnienia prawne (2)