IV KA 575/14

Sygn. akt IV Ka 575/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2014 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Ireneusz Grodek (spr.) Sędziowie SO Tadeusz Węglarek SO Tomasz Ignaczak Protokolant sekr. sądowy Dagmara Szczepanik przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Roberta Wiznera po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 roku sprawy A. C. oskarżonej z art.288§1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 7 lipca 2014 roku sygn. akt II K 97/13 na podstawie art.437§1 kpk , art.636§1 kpk , art.8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) - utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; - zasądza od oskarżonej A. C. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 575 / 14 UZASADNIENIE A. C. została oskarżona o to, że w dniu 15 października 2012 r. w miejscowości W. , ul. (...) , gm. L. , woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z G. C. dokonali uszkodzenia pojazdu marki R. (...) o nr rej (...) , zaparkowanego na terenie niestrzeżonego parkingu samochodowego, poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej w prawych bocznych rozsuwanych drzwiach oraz w tylnych otwieranych dwuskrzydłowych drzwiach, porysowanie z prawej bocznej strony pojazdu reklamy co spowodowało straty o wartości 2.662 złotych na szkodę W. K. , tj. o czyn z art. 288 § 1 kk . Wyrokiem z dnia 7 lipca 2014 r. w sprawie II K 97 / 13 Sąd Rejonowy w Tomaszowie Maz.: 1. oskarżoną A. C. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu wyczerpującego dyspozycję art. 288 § 1 kk z tą zmianą, iż przyjął wartość szkody na kwotę 4.261,41 zł i za to na podstawie art. 288 § 1 kk wymierza jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby na 2 lat, 3. na podstawie art. 46 § 1 kk zasądził solidarnie od oskarżonych A. C. i G. C. na rzecz oskarżyciela posiłkowego W. K. kwotę 4.261,41 złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody, 4. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Indywidualnej Kancelarii Adwokackiej w T. M. . kwotę 1.230 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu przez obrońcę w osobie adw. M. P. , 5. zasądził od A. C. na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 1.000 złotych tytułem kosztów sądowych, w pozostałym zakresie wydatki postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca oskarżonej, który na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi temu zarzucił: a) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, że zarówno A. C. , jak i G. C. w dniu 15.10.2012 r. w miejscowości W. działając wspólnie i w porozumieniu dokonali uszkodzenia pojazdu marki R. (...) nr rej (...) poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej w prawych bocznych rozsuwanych drzwiach oraz tylnych dwuskrzydłowych rozsuwanych drzwiach oraz porysowanie prawej bocznej strony pojazdu reklamy, co spowodowało straty o wartości 2.662 zł na szkodę W. K. ; b) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 kpk , przez zlekceważenie zasady swobodnej oceny dowodów i daniu wiary wyłącznie zeznaniom pokrzywdzonego W. K. , których wiarygodność i spójność pozostaje na równym poziomie z wyjaśnieniami składanymi przez oskarżonych, a których potwierdzenie w nieosobowych dowodach nasuwa szereg wątpliwości; c) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 kpk , przez zlekceważenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na pominięciu istotnych z punktu widzenia możliwości przypisania sprawcom winy wniosków wynikających z opinii biegłego M. D. z których wynika, że uszkodzenie przedmiotowego pojazdu mogło powstać w każdym czasie i dokonane zostać mogło przez kogokolwiek oraz, że nagranie z monitoringu nie może potwierdzić, że to oskarżeni dopuścili się zarysowania pojazdu; d) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 kpk , przez zlekceważenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na przypisaniu oskarżonym winy w oparciu o materiał w istocie poszlakowy, który jedynie wskazuje na potencjalną możliwość dopuszczenia się przez nich czynu zabronionego, a który nie wyklucza możliwości przypisania winy szeregowi innych osób i zrealizowania znamion czynu w innym czasie poprzez przeprowadzenie we wstępnej fazie postępowania przygotowawczego badań mechanoskopijnych, które pozwoliłyby na ustalenie czy powstałe uszkodzenia miały miejsce w bezpośredniej łączności z czasem, który obejmuje zarzut, a w konsekwencji przypisania im winy z pominięciem bezpośredniego wykazania sprawstwa i udowodnienia, że to konkretnie G. i A. C. dopuścili się w tym czasie i w zarzucany im sposób realizacji znamion przestępstwa. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania; zaś na podstawie art. 435 kpk o uchylenie lub zmianę orzeczenia także na korzyść współoskarżonego G. C. . Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zaskarżony wyrok – tak w zakresie oceny zebranego materiału dowodowego, jak i poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych – nie jest obarczony żadnym błędem, który mógłby mieć wpływ na jego treść. W szczególności Sąd I instancji, oceniając dowody i czyniąc w oparciu o nie ustalenia, nie przekroczył granic, jakie zakreślają art. 7 kpk , 2 § 2 kpk , 4 kpk , a także, nie postąpił wbrew regule wskazanej w art. 5 § 2 kpk . Rozumowanie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie jest ani błędne, ani dowolne, ani nielogiczne. Nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i przedstawia ich rozsądną analizę. Poprzedzone było ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności ( art. 410 kpk ) w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk ) oraz stanowiło wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ). Przechodząc do szczegółów – zaskarżony wyrok w sferze ustaleń faktycznych oparty był głównie na zeznaniach, jakie złożył pokrzywdzony W. K. , ocenianych w kontekście opinii biegłego ds. mechaniki samochodowej, protokołu oględzin pojazdu oraz zapisu utrwalonego na urządzeniu monitorującym parking. Przypomnieć należy, iż Sąd Rejonowy stanął przed wyborem jednej z dwóch przeciwstawnych ( wykluczających się ) wersji co przebiegu zdarzenia. Pierwsza wynikała z wyjaśnień oskarżonych i zakładała, że uszkodzenia w pojeździe nie powstały wskutek ich działań, bo ci jedynie „ podglądali ” wnętrze samochodu aby zorientować się, jaki towar nabył ich konkurent. Wersja druga miała swoje źródło w zeznaniach pokrzywdzonego, twierdzącego, że uszkodzenia w pojeździe pochodziły od małżonków C. i były wynikiem celowego ich działania, wynikającego z licznych animozji, jakie narosły na kanwie prowadzenia obok siebie konkurencyjnych działalności gospodarczych. Ostatecznie Sąd Rejonowy za wiarygodne uznał relacje pokrzywdzonego. Stanowisko to, w świetle kryteriów oceny dowodów, o jakich mowa w art. 7 kpk , należy zaakceptować. Niespornym w sprawie jest, że małżeństwa państwa C. i K. na terenie targowiska zetknęły się przypadkowo. W / w prowadzą konkurencyjną działalność gospodarczą, co generuje pomiędzy nimi konflikt. Oskarżeni mieli zarówno sposobność, jak i motywację do wyrządzenia szkody. Zapis utrwalony przez monitoring stoi w sprzeczności z twierdzeniami oskarżonych o rzekomym ich zainteresowaniu zawartością samochodu. Zarejestrowane ruchy małżonków C. , poruszających się nerwowo i chaotycznie, obok tych właśnie części, na których potem stwierdzono uszkodzenia, nie wskazują na osiągnięcie takiego celu. Cel ten mógł osiągnąć już sam współoskarżony G. C. , gdyż jako pierwszy pojawił się przy aucie, ale nie okazując zainteresowania jego wnętrzem, udał się po małżonkę. Ustalenie zawartości samochodu ( czy znajdują się w nim zakupione towary ) nie wymagało aż tylu manewrów wokół samochodu, zwłaszcza w pobliżu tych jego elementów, które oklejone były reklamą. Trudno też uznać za wiarygodne, iż pokrzywdzony snuł taką intrygę tylko dlatego, że przypadkowo spotkał swych konkurentów i jedynie zbiegiem okoliczności było, że ci poruszali się właśnie w obrębie uszkodzonych części. Podkreślenia wymaga, iż biegły wskazywał, iż charakter tych uszkodzeń wskazywał na celowe, intencjonalne działanie na powłokę lakierniczą pojazdu. Z powyższych względów Sąd Okręgowy nie znalazł powodów, by zanegować końcową ocenę dowodów przedstawioną przez Sąd I instancji i poczynione na ich podstawie ustalenia faktyczne. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie przywołanych w wyroku przepisów mając na uwadze, iż apelacja wniesiona co do winy nie została uwzględniona.