IV Ka 550/17

Sygn. akt IV Ka 550/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Mirosław Kędzierski (sprawozdawca) Sędziowie SO Włodzimierz Wojtasiński SO Małgorzata Bonisławska-Kania Protokolant sekr. sądowy Mateusz Pokora przy udziale Danuty Ciesińskiej - prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-Północ w Bydgoszczy po rozpoznaniu dnia 3 sierpnia 2017 r. sprawy S. S. s. T. i M. , ur. (...) w C. oskarżonego z art. 178a § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 19 kwietnia 2017 roku sygn. akt XI K 787/16 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. SSO Małgorzata Bonisławska-Kania SSO Mirosław Kędzierski SSO Włodzimierz Wojtasiński Sygn. akt IV Ka 550/17 UZASADNIENIE S. S. oskarżony został o to, że w dniu 27 sierpnia 2016r. w miejscowości C. przy ul. (...) jechał jako kierujący po drodze publicznej samochodem marki „ M. (...) ” nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości, gdzie pierwsze badanie o godz.00:38 wykazało 0,65 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, drugie badanie o godz.01:16 wykazało 0,58 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a trzecie badanie o godz.01:41 wykazało 0,55 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art.178a§1 kk . Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w sprawie sygn. XI K 787/16 przyjmując, że oskarżony S. S. dopuścił się tego, że w dniu 27 sierpnia 2016r. w miejscowości C. przy ul. (...) prowadził w ruchu lądowym samochód marki „ M. (...) ” nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, co zostało potwierdzone badaniem urządzeniem elektronicznym Alkotest 7110 PL, gdzie pierwsze badanie o godz.00:38 wykazało 0,65 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, drugie badanie o godz.01:16 wykazało 0,58 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a trzecie badanie o godz.01:41 wykazało 0,55 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. czynu z art.178a§1 kk i za to na podstawie art.66§1 kk i art.67§1 kk sąd warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko niemu na 3 lata tytułem próby; na podstawie art.67§3 kk i art.39 pkt 7 kk orzekł świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł na rzecz (...) ; na podstawie art.67§3 kk i art.39 pkt 3 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii C i C+E oraz D i D+E na okres roku; na podstawie art.67§3 kk i art.39 pkt 3 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 2 lat; zasądził od oskarżonego kwotę 100 zł tytułem opłat oraz obciążył go pozostałymi wydatkami w wysokości 1.494,95 zł. Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator. Na podstawie art.425§1 i 2 kpk , art.444 kpk oraz art.447§1 kpk zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego S. S. . Na zasadzie art.427§2 kpk oraz art.438 pkt 3 kpk wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zapadłego orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na niesłusznym uznaniu, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz poczynione ustalenia dają podstawę do warunkowego umorzenia postępowania wobec S. S. , podczas gdy prawidłowe ustalenia w zakresie sposobu i okoliczności popełnienia czynu, rodzaju i charakteru naruszonego dobra oraz właściwa ocena zamiaru i motywacji sprawcy prowadzi do wniosku, że społeczna szkodliwość czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczna, co winno skutkować wydaniem wyroku skazującego wobec S. S. . Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art.427§1 kpk , art.437§1 kpk oraz art.456 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sadowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jest zasadna albowiem zarzutowi i argumentom w niej zawartym nie można odmówić słuszności. Nie przesądzając na obecnym etapie postępowania ostatecznej treści rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że zaskarżone orzeczenie ostać się nie może, a to ze względów następujących : Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżony wyrok wydany został z rażącym naruszeniem prawa mającym wpływ na treść orzeczenia - a mianowicie art. 66, 67 § 1 k.k. w zw. z art. 115 § 2 kk i art. 424 kpk przy czym waga tych przepisów musiała spowodować konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Przypomnieć należy, że w doktrynie prezentowano w przeszłości różne stanowiska co do tego jakie elementy składają się na społeczną szkodliwość czynu. Obecnie podkreśla się, iż spory na temat okoliczności wpływających na ujemną zawartość czynu przerwał ustawodawca w 1997 r., wprowadzając, do kodeksu karnego określenie tych okoliczności które odpowiadają założeniom tzw. koncepcji kompleksowej. O stopniu społecznej szkodliwości mają zatem decydować wyłącznie okoliczności związane z czynem i to zarówno natury przedmiotowej, jak i podmiotowej (por. W. Wróbel, A. Zoll, Polskie prawo karne. Część ogólna, Kraków 2010, s. 310 - 312). W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że art. 115 § 2 k.k. , który zawiera zamknięty katalog kryteriów oceny stopnia szkodliwości społecznej czynu, nie pozostawia wątpliwości, że dominujące znacznie mają okoliczności z zakresu strony przedmiotowej, do której dołączono tylko dwie przesłanki strony podmiotowej (postać zamiaru i motywację sprawcy), a pominięto natomiast okoliczności związane z samym podmiotem czynu, tj. sprawcą, takie jak: wiek, opinia, właściwości i warunki osobiste, które wpływają na wymiar kary ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2008 r., V KK 1/08, R-OSNKW 2008, poz. 1325). Słusznie zauważa się też w doktrynie, że stwierdzając znikomy czy też nieznaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, organ procesowy przyjmuje na siebie obowiązek wskazania przyczyn i przekonywującego uzasadnienia powodów decydujących o zasadności umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania karnego (por. M. Królikowski w: M. Królikowski, R. Zabłocki, Komentarz k.k., t. I, Warszawa 2010, s. 199 - 201). W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy obowiązkowi temu nie sprostał. Analiza uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w sposób jednoznaczny przekonuje o tym, że dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, Sąd ten dokonał ustaleń sprzecznie z treścią materiału dowodowego, a następnie ustalenia te uczynił podstawą swojego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji musi prowadzić do jego dyskwalifikacji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że co prawda Sąd zasadnie przyłożył wielką wagę do kwestii związanych ze stopniem nietrzeźwości oskarżonego oraz okolicznościami zdarzenia a więc mającymi kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 115 § 2 k.k. jednakże zupełnie błędnie i wbrew dowodom zinterpretował te fakty. I tak nie sposób zaakceptować konstatacji Sądu, iżby za oceną o nieznaczności stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego miał przemawiać fakt, że ilość alkoholu w organizmie oskarżonego była niewielka, na granicy wykroczenia oraz że zachowanie oskarżonego nie spowodowało realnego zagrożenia w ruchu lądowym z uwagi na czas kiedy zdarzenie miało miejsce. Otóż uszło uwadze Sądu, iż oskarżony w chwili czynu miał 0,65 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a nie 0,65 ‰ , co można byłoby uznać za wartość minimalną i „nieznacznie przekraczającą granice wykroczenia”. Tymczasem 0,65 mg/l to w rzeczywistości 1,36 ‰ , a więc ponad 2,5- krotność stanu nietrzeźwości, który statuuje popełnienie przestępstwa. Z kolei bez znaczenia jest fakt , że do zdarzenia doszło w nocy , gdy rzeczywiście jest mniejszy ruch lądowy i niższe zagrożenie w ruchu, skoro w realiach sprawy było z goła odmiennie. Oskarżony doprowadził bowiem do kolizji drogowej stracił panowanie nad autem, zjechał na pobocze, uderzył w słup elektryczny, znak drogowy a wreszcie w zaparkowany samochód, w którym były osoby trzecie. Także przy samochodzie był człowiek ( (...) . B. ). Nadto dwoje z tych osób doznało naruszenia czynności narządów ciała na czas nie przekraczający 7 dni. Tym sposobem nie sposób uznać, iżby sam fakt czasu zdarzenia miał znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu. Powyższe jest szczególnie istotne, że okoliczności popełnienia czynu, o których mowa w art. 115 § 2 k.k. , czyli czas i miejsce popełnienia czynu oraz kontekst sytuacyjny zachowania się sprawcy wydają się mieć w realiach sprawy szczególną doniosłość. Stąd wadliwa ocena tego aspektu musiała skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia Sądu. W tym stanie rzeczy należało uchylić wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy i przekazać temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, w którym ponownie zostanie dokonana ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, zgodnie z treścią zebranych dowodów i z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 115 § 2 k.k.