IV Ka 498 / 16
Podsumowanie
Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok sądu I instancji, uznając apelację obwinionego za bezzasadną i potwierdzając jego winę w popełnieniu wykroczenia.
Apelacja obwinionego została uznana za bezzasadną. Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do deprecjonowania ustaleń sądu I instancji, który uznał obwinionego za sprawcę zachowań opisanych we wniosku o ukaranie. Ustalenia te opierały się na zeznaniach świadków S. P. i A. W. (1), którzy naocznie widzieli manewry obwinionego. Sąd uznał, że manewry te wynikały ze złośliwości, a nie z sytuacji na drodze. Sąd odwoławczy podkreślił brak powodów do kwestionowania obiektywizmu świadków i wskazał, że brak zabezpieczenia nagrania obciąża organ prowadzący czynności wyjaśniające.
Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie rozpoznał apelację obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego. Apelacja została uznana za bezzasadną. Sąd odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw do podważenia ustaleń Sądu I instancji, które jednoznacznie wskazywały na obwinionego jako sprawcę zarzucanych mu zachowań. Ustalenia te opierały się na zeznaniach świadków S. P. i A. W. (1), którzy naocznie i z bliska obserwowali manewry wykonywane przez obwinionego. Sąd uznał, że świadkowie ci mieli realne możliwości dokonania prawidłowych spostrzeżeń i stwierdzili, że manewry te nie były wymuszone sytuacją na drodze, lecz wynikały ze złośliwości wobec kierowcy autobusu. Sąd odwoławczy nie znalazł również rozsądnych powodów do zarzucania świadkom braku obiektywizmu lub próby wprowadzenia w błąd. Podkreślono, że świadkowie nie znali obwinionego wcześniej i nie mieli interesu w fałszywym oskarżeniu. Kwestia problemów z rozpoznaniem obwinionego przez świadka A. W. (2) została wyjaśniona, a sam obwiniony nie negował tego faktu. Sąd zwrócił uwagę, że brak zabezpieczenia nagrania z monitoringu autobusu obciąża organ prowadzący czynności wyjaśniające, a nie świadków. W kwestii prawnej, sąd odwoławczy wskazał, że w sytuacji, gdy zarzucone zachowania wyczerpują znamiona dwóch przepisów kodeksu wykroczeń (art. 86 § 1 kw i art. 97 kw), należy stosować przepis przewidujący karę najsurowszą, zgodnie z art. 9 § 1 kw. W związku z tym, podstawą prawną ukarania powinien być wyłącznie art. 86 § 1 kw. Ponieważ apelacja obwinionego nie została uwzględniona, został on obciążony kosztami postępowania odwoławczego.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, zeznania świadków naocznych obserwatorów, którzy widzieli manewry z bliska i bez przeszkód, są wystarczające do ustalenia sprawstwa wykroczenia, o ile nie ma podstaw do kwestionowania ich obiektywizmu.
Uzasadnienie
Świadkowie S. P. i A. W. (1) widzieli manewry obwinionego naocznie i z bliska, bez przeszkód. Ich zeznania były spójne i nie było powodów, by kwestionować ich obiektywizm lub interes w fałszywym oskarżeniu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Utrzymanie w mocy wyroku sądu I instancji
Strona wygrywająca
oskarżyciel publiczny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| obwiniony | inne | obwiniony |
| S. P. | inne | świadek |
| A. W. (1) | inne | świadek |
| A. W. (2) | inne | świadek |
| F. S. | inne | obwiniony |
Przepisy (3)
Główne
k.w. art. 86 § § 1
Kodeks wykroczeń
Przepis przewidujący karę surowszą, który należy stosować w przypadku zbiegu przepisów.
k.w. art. 9 § § 1
Kodeks wykroczeń
Reguluje zasadę stosowania przepisów w zbiegu, nakazując stosowanie przepisu przewidującego karę najsurowszą.
Pomocnicze
k.w. art. 97
Kodeks wykroczeń
Przepis przewidujący łagodniejszą karę, który jest eliminowany przez przepis surowszy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zeznania świadków naocznych obserwatorów są wiarygodne i wystarczające do ustalenia sprawstwa. Manewry obwinionego miały charakter złośliwy, a nie wymuszony. W przypadku zbiegu przepisów należy stosować przepis przewidujący karę najsurowszą.
Odrzucone argumenty
Apelacja obwinionego kwestionująca ustalenia faktyczne sądu I instancji.
Godne uwagi sformułowania
brak było dostatecznych powodów, by zdeprecjonowania te ustalenia Sądu I instancji manewry podejmowane przez obwinionego nie wynikały z potrzeby podyktowanej sytuacją na drodze, zwłaszcza zaś nie były wymuszone ruchem pieszych manewry te były spowodowane wyłącznie złośliwością wobec jadącego w pobliżu kierowcy autobusu i chęci dokuczenia mu z akt nie wyłaniają się żadne rozsądne powody, dla których S. P. oraz A. W. (1) można byłoby zarzucić brak obiektywizmu w sytuacji, gdy także sąd I instancji w ślad za oskarżycielem publicznym uznał, iż zarzucone obwinionemu zachowania stanowią jedno wykroczenie wyczerpujące znamiona określone w dwóch przepisach części szczególnej kodeksu wykroczeń ( art. 86 § 1 kw i art. 97 kw ) powinien stosować tylko przepis przewidujący karę najsurowszą.
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalanie sprawstwa wykroczenia na podstawie zeznań świadków naocznych oraz stosowanie przepisów o zbiegu przepisów w prawie wykroczeń."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i interpretacji przepisów kodeksu wykroczeń.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy typowego wykroczenia drogowego i jego oceny prawnej, co jest interesujące dla prawników specjalizujących się w prawie wykroczeń, ale mniej dla szerszej publiczności.
“Sąd potwierdza: złośliwe manewry na drodze to wykroczenie, nawet jeśli świadkowie nie znają sprawcy.”
Lexedit — asystent AI dla prawników
Analizuj umowy, identyfikuj ryzyka i edytuj dokumenty z pomocą AI. Wrażliwe dane są anonimizowane zanim opuszczą Twój komputer.
Analiza umów
Ryzyka, klauzule i rekomendacje w trybie śledzenia zmian
Pełna anonimizacja
Dane osobowe usuwane lokalnie przed wysyłką do AI
Bezpieczeństwo danych
Szyfrowanie, brak trenowania modeli na Twoich dokumentach
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt IV Ka 498 / 16 UZASADNIENIE Apelacja okazała się bezzasadna – brak było dostatecznych powodów, by zdeprecjonowania te ustalenia Sądu I instancji, które wskazywały na obwinionego jako sprawcę zachowań ujętych we wniosku o ukaranie. Sąd Rejonowy miał podstawy do czynienia takich ustaleń dysponując zeznaniami S. P. oraz A. W. (1) . Obydwoje ci świadkowie manewry, jakie podejmował jadący przed nimi obwiniony, widzieli naocznie i z bliska. Widoku nie przesłaniały im żadne przeszkody. Zachodziły zatem realne możliwości dokonania przez nich spostrzeżeń w sposób pozwalający na uniknięcie pomyłki i stwierdzenie, że manewry podejmowane przez obwinionego nie wynikały z potrzeby podyktowanej sytuacją na drodze, zwłaszcza zaś nie były wymuszone ruchem pieszych w obrębie wyznaczonych dla nich na jezdni przejść. W świetle relacji tych świadków – dla manewrów tych nie ma innego wytłumaczenia, aniżeli to, że były spowodowane wyłącznie złośliwością wobec jadącego w pobliżu kierowcy autobusu i chęci dokuczenia mu. Jednocześnie w ocenie sądu odwoławczego z akt nie wyłaniają się żadne rozsądne powody, dla których S. P. oraz A. W. (1) można byłoby zarzucić brak obiektywizmu, czy próbę świadomego wprowadzania w błąd organów procesowych w opisie zachowania obwinionego wbrew obiektywnej rzeczywistości. Manewry podejmowane przez kierującego S. opisywali sposób tożsamy. Postępowanie nie dostarczyło powodów, dla których którekolwiek z nich mogłoby podawać nieprawdę z niekorzyścią dla obwinionego. Nie mieli ku temu ani interesu prawnego, ani faktycznego. Wniosku powyższego nie zmienia, iż A. W. (2) miała problemy z rozpoznaniem obwinionego jako osoby kierującej S. . Podkreślić należy, iż sam F. S. faktu tego jednak nie negował. Zrozumiałym wydaje się także, że A. W. (2) zaabsorbowana była bardziej obserwacją nagłych i irracjonalnych manewrów jadącego przed jej oczami pojazdu, aniżeli osobą, która pojazdem tym kieruje. Podkreślić należy, iż żaden z zeznających na niekorzyść F. S. świadków wcześniej go nie znał i nie miał powodów, by go nieprawdziwie obwiniać. Brak zabezpieczenia nagrania z urządzeń monitorujących autobus obciąża nie S. P. , lecz organ prowadzący czynności wyjaśniające. W sytuacji, gdy także sąd I instancji w ślad za oskarżycielem publicznym uznał, iż zarzucone obwinionemu zachowania stanowią jedno wykroczenie wyczerpujące znamiona określone w dwóch przepisach części szczególnej kodeksu wykroczeń ( art. 86 § 1 kw i art. 97 kw ) powinien stosować tylko przepis przewidujący karę najsurowszą. W tego tupu przypadkach – z uwagi na treść art. 9 § 1 kw – te naruszone przepisy, które przewidują łagodniejsze kary, są eliminowane przez przepis przewidujący najsurowszą karę. W związku z powyższym podstawę prawną ukarania i wymiaru kary winien stanowić wyłącznie przepis art. 86 § 1 kw ( jak przewidujący karę surowszą, niż art. 97 kw ). Wobec nieuwzględnienia apelacji obwinionego obciążono go także kosztami za postępowanie odwoławcze.