IV KA 482/14

Sygn. akt IV Ka 482/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2014 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SA w SO Stanisław Tomasik (spr.) Sędziowie SO Ireneusz Grodek SO Agnieszka Szulc-Wroniszewska Protokolant sekr. sądowy Agnieszka Olczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Janusza Omyły po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 roku sprawy P. S. (1) oskarżonego z art. 300 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 czerwca 2014 roku sygn. akt VII K 151/14 na podstawie art. 437 § 1 kpk , art. 438 pkt 1 kpk , art. 624 § 1 kpk , art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 wyroku przyjmuje przepis art. 33 § 2 kk ; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 482/14 UZASADNIENIE P. S. (2) oskarżony o to, że w dniu 03 października 2013 roku w P. , ul. (...) , woj. (...) , działając w celu udaremnienia wykonania orzeczenia, tj. tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta P. o numerze (...) (...) z dnia 14 września 2010 roku egzekwowanego przez Poborcę Skarbowego z Urzędu Skarbowego w P. , będąc w dniu 08 maja 2013 roku prawidłowo powiadomionym o zajęciu w toku czynności egzekucyjnych ruchomości w postaci samochodu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) rok produkcji 1994 udaremnił przeprowadzenie czynności egzekucyjnych poprzez zbycie zajętego wyżej wymienionego pojazdu, czym udaremnił zaspokojenie swojego wierzyciela Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. tj. o czyn z art. 300 § 2 kk Wyrokiem Sądu Rejonowy w Piotrkowie Tryb. z dnia 9 czerwca 2014r. w sprawie sygn. akt VII K 151/14 1 oskarżonego P. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 300 § 2 kk i za to na podstawie art. 300 § 2 kk wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 2 na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat; 3 na podstawie art. 71§1 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w ilości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; 4 zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, przy czym wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Tryb. Apelacja Prokuratora wywiedziona z treści art. 438 pkt 1 k.p.k. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę prawa materialnego, tj. art. 33 § 2 k.k. , która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na orzeczeniu przez Sąd pierwszej instancji kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych każda w wysokości 10 złotych na podstawie art. 71 § 1 k.k. , podczas gdy powyższa kara grzywny winna być orzeczona w oparciu o art. 33 § 2 k.k. , a nie na podstawie art. 71 § 1 k.k. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu powyższej kary grzywny w oparciu o art. 33 § 2 k.k. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 7 października 2014 roku Prokurator popierał skargę apelacyjną Prokuratora Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim i wnioski w niej zawarte. Oskarżony wnosił o nieuwzględnienie skargi apelacyjnej Prokuratora Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim; na marginesie podniósł, że dla niego ta wymierzona kara grzywny to jest za wysoka. Dodał „mnie ledwo z tych pieniędzy, które ja otrzymuję z ZUS wystarcza na lekarstwa” Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim jest zasadna. Nie może ulegać wątpliwości, że przepis art. 71 § 1 k.k. ma charakter subsydiarny, co wynika bezpośrednio z zawartego w nim uregulowania uzależniającego jego zastosowanie od ustalenia, iż wymierzenie grzywny na innej podstawie nie jest możliwe. Zatem w sytuacji, gdy sąd zawiesza wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności, orzeczenie grzywny na podstawie art. 71 § 1 k.k. jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy kara grzywny nie jest przewidziana w sankcji przepisu typizującego przestępstwo przypisane oskarżonemu, jak również wtedy, gdy nie ustalono, aby sprawca działał w warunkach określonych w art. 33 § 2 k.k. (w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, albo gdy korzyść majątkową osiągnął). Z kolei zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową jest nie tylko przysporzenie w majątku, ale również uniknięcie strat. Niewątpliwie oskarżony dokonując sprzedaży zajętego przez komornika mienia osiągnął korzyść majątkową. Nie miał prawa przedmiotowym mieniem dysponować, a wszelkie związane z nim korzyści miały być przeznaczone na zaspokojenie wierzycieli. W związku z tym choć takie sformułowanie nie zostało użyte wprost, to jednak z ustaleń faktycznych i opisu czynu wynika, że oskarżony osiągnął korzyść majątkową. Błędnie zatem sąd I instancji jako podstawę wymiaru grzywny, przyjął przepis art. 71 § 1 k.k. W związku z tym Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że jako podstawę prawną wymiaru grzywny orzeczonej wobec oskarżonego P. S. (1) przyjął przepis art. 33 § 2 k.k. W pozostałym zakresie Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok jako słuszny i odpowiadający przepisom prawa. Na podstawie przepisów powołanych w sentencji wyroku Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżonego od opłaty za drugą instancję i wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.