IV KA 462/25

Sygnatura akt IV Ka 462/25 1. 2.WYROK 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 lipca 2025 r. 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: 1.Przewodnicząca: 1.SSO Ewa Rusin 1.Protokolant: 1.Lilianna Hummel- Kręciproch 6. przy udziale Zbigniewa Katy Prokuratora Prokuratury Okręgowej, 7.po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. 8.sprawy M. M. 9.córki S. i J. z domu M. 10. urodzonej (...) w B. 11.oskarżonej o czyn z art. 225 § 2 kk i art. 189 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk 12.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej 13.od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku 14.z dnia 18 marca 2025 r., sygnatura akt II K 608/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 180 zł opłaty za to postępowanie. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 462/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt II K 608/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ obrońca 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. M. M. Była już karana sądownie - wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 14.10.2024r. sygn. akt II K 1067/24 za występek kwalifikowany z art. 225 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk na karę grzywny. Dane Krajowego Rejestru Karnego z dnia 26.06.2025r. 206 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Dane Krajowego Rejestru Karnego z dnia 26.06.2025r. Niekwestionowane. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Korespondencja (...) z dnia 22 maja 2025r. kierowana do oskarżonej, fotokopia pisma KKP w K. z dnia 7.03.2025r. w sprawie doniesienia O. M. o możliwości popełnienia przestępstwa przez (...) K. i podległych mu pracowników. Nie dotyczą meritum sprawy niniejszej. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. I. naruszenie przepisów postepowania, które miały wpływ na treść wyroku: 1. art. 37 § 1 kpk w zw. z art. 41 § 1 kpk poprzez rozpoznanie sprawy przez Sąd, który zgodnie z interesem wymiaru sprawiedliwości nie powinien orzekać w sprawie, wobec tego, że istniały wątpliwości co do pełnej bezstronności i obiektywizmu mimo możliwości przekazania sprawy innemu Sądowi równoległemu; 2. art. 410 kpk , art. 424 § 1 i § 2 kpk i art. 6 kpk poprzez sporządzenie uzasadnienia w formalnie zgodny z przepisami sposób - na urzędowym formularzu, który nie spełnia jednak walorów uzasadnienia w rozumieniu art. 424 § 1 i § 2 kpk i uniemożliwia oparcie orzeczenia na całości materiału dowodowego oraz utrudnia znacząco obronę oraz kontrolę instancyjną; 3. art. 410 kpk , art. 170 § 1 pkt 1 kpk i art. 174 kpk poprzez dopuszczenie i przeprowadzenia, a następnie oparcie orzeczenia o dowód niedopuszczalny - poświadczający nieprawdę protokół przesłuchania świadka E. A. , który stanowił podstawę ustaleń faktycznych i przypisania winy w sprawie; 4. art. 2 § 2 kpk , art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk oraz art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk poprzez dowolną, stronniczą fragmentaryczną i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i praktyki ocenę materiału dowodowego, pominięcie szeregu istotnych okoliczności wpływających na wiarygodność i wagę dowodów oraz nieprawidłową ocenę dowodów przez przyjęcie, iż: a) depozycje świadków A. K. i E. A. są wiarygodne, stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie krytycznych zdarzeń i mogą stanowić podstawę przypisania winy, podczas gdy w trakcie zeznań E. A. doszło do poświadczenia nieprawdy w protokole i złożyła ona fałszywe zeznania; b) wyjaśnienia oskarżonej są nieprawdziwe, w sytuacji, gdy wynika z nich, że M. M. nie utrudniała kontroli i nie pozbawiała wolności A. K. i E. A. ; c) zeznania świadków K. S. , A. K. (1) i W. H. są nieprzydatne, gdyż nie potrafiły wskazać szczegółów zdarzenia z dnia 12 września 2022 roku, podczas gdy wynika z nich, że M. M. nie utrudniała kontroli i nie pozbawiała wolności inspektorek, a brak szczegółów w ich zeznaniach wynikał z upływu czasu, bowiem wcześniej ich nie przesłuchano w sprawie mimo istniejących możliwości; d) kontrola była uprawniona, więc możliwe było jej utrudnianie; e) na terenie kontrolowanego obiektu Fundacji (...) nie wykonano pełnej kontroli; II. błędy w ustaleniach faktycznych, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: a) kontrola miała być wykonana w Fundacji (...) , podczas gdy kontrolowany obiekt był obiektem Akademii (...) , b) ustalenie, że M. M. utrudniała wykonanie pełnej kontroli przez odmówieniu wstępu inspektorkom pracy do pomieszczeń obiektu Fundacji (...) , podczas, gdy kontrolę przeprowadzono - zebrano oświadczenia od pracujących tam osób; c) ustalenie, że inspektorki miały kontrolować Fundację (...) , podczas gdy miały przeprowadzić kontrolę Akademii (...) ; d) ustalenie, że inspektorki były pozbawione wolności w ten sposób, że M. M. fizycznie uniemożliwiała inspektorkom opuszczenie pomieszczenia zagradzając drzwi ciałem oraz zamykając je i nie były w stanie opuścić pomieszczeń, podczas gdy drzwi nie były zamknięte, a inspektorki wchodziły i wychodziły z pomieszczeń, a w drzwiach stała inna osoba; III. co doprowadziło do rażącego naruszenia prawa materialnego - na zasadzie art. 427 § 2 kpk oraz art. 438 pkt 1 kpk i bezpodstawnego zastosowania art.225 § 2 kk i art. 189 § 1kk ; IV. z ostrożności na zasadzie art.427§2 kpk oraz art.438 pkt 1 kpk , doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art.29 KK poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy M. M. działała w celu obrony przeciwko - w jej mniemaniu, bezprawnym działaniem władzy — inspektorek (...) , a także w celu zaczekania na interwencję Policji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione w apelacji nie znalazły uznania Sądu odwoławczego. Wbrew temu, co próbuje dowieść skarżący, sąd meriti nie dopuścił się wskazanych w apelacji błędów. Ad. I. 1. Zarzut naruszenia art. 37 § 1 kpk w zw. z art.41 § 1 kpk jest całkowicie chybiony. Stosowanie przepisu art. 37 kpk ma wyjątkowy charakter z uwagi na możliwość odstąpienia od właściwości miejscowej sądu. Przekazanie sprawy powinno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zagrażać, w wypadku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, dobru wymiaru sprawiedliwości. Za takie okoliczności można uznać tego rodzaju sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie, nawet mylne, o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (vide: chociażby akceptowane postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt III KO 64/25). Wskazuje się nadto, że wyjęcie sprawy spod rozpoznania sądu terytorialnie dla niej właściwego jedynie z powodu przyszłych, i w gruncie rzeczy niepewnych, wyobrażeń społecznych, zainteresowania sprawą dotyczącą osób znanych, nie powinno, co do zasady, wchodzić w rachubę. Nie tylko idzie tu o to, że komentowany przepis powinien być interpretowany, jako wyjątkowy, bardzo wąsko, ale nade wszystko o to, że takie podejście, zakładające szerokie stosowanie omawianego rozwiązania, utwierdzać będzie nieprawdziwe podejrzenia o niezdolności sądów do wydawania sprawiedliwych rozstrzygnięć o ile uczestnikami postępowania są osoby znane szerszemu kręgowi społecznemu. Autorytet wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sądy nie uchylały się od prowadzenia spraw trudnych i kłopotliwych z uwagi na zajmowane przez osoby oskarżone lub pokrzywdzone stanowiska czy pełnione funkcje. Tylko mierząc się z takimi sprawami, sądy mogą wykazać, że są zdolne stać na wysokości powierzonych im przez ustawy zadań, oraz mogą budować czy też umacniać do siebie zaufanie (tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt V KO 87/25). Dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga bowiem eliminowania stanu, w którym powstanie i istnienie wątpliwości, tak w odczuciu strony procesowej, jak i w opinii publicznej, znajduje swe źródło w określonych faktach, a nie jedynie domniemaniach czy irracjonalnych podejrzeniach (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2005 r., sygn. akt II KO 28/05 W kontekście powyższej wykładni jawi się nader oczywistym wniosek sądu I instancji, że podnoszone przez obrońcę na rozprawie w dniu 26.02.2024r.okoliczności (vide k. 119v.-120) nie są tymi, o których mowa w art. 37 § 1 kpk . Okolicznością taką nie jest przede wszystkim fakt ukazania się w przestrzeni medialnej artykułu prasowego, który wedle skarżącego szkaluje "dobre imię oskarżonej" (zresztą apelujący nie przedstawił nawet kopii tego artykułu), nie wykazane pozostają okoliczności rzekomego "osądzania" oskarżonej w przestrzeni publicznej a także rozpatrywania na niekorzyść oskarżonej "wszystkich postępowań toczących się w tamtejszym Sądzie". Niczym nie uzasadnione i wręcz nieracjonalne pozostają twierdzenia apelacji o cyt. „użyciu nielegalnych dowodów …długoletnim zaognionym konflikcie z władzami miasta K. ..” , wobec których to powodów oskarżona „miała prawo podejrzewać, że dotknięta swego rodzaju odium, niechęcia urzędników i przedstawicieli władzy nie mogła liczyć na sprawiedliwy proces”. Trudno w akceptowalny sposób podzielić takie wnioski, skoro sąd I instancji jest w żaden sposób powiązany ustrojowo czy personalnie z organami władz samorządowych jak i z instytucją Państwowej Inspekcji Pracy. Zaskakującym - jak na apelację profesjonalnego podmiotu - jest także podnoszenie zarzutu obrazy art. 41 § 1 kpk , skoro apelujący osobiście występował przed sądem I instancji i tamże nie podnosił żadnych okoliczności mogących wywoływać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności orzekania przez sędziego referenta, wylosowanego wszak przez System Losowego Przydziału Spraw. Także i w apelacji nie sformułował rzeczowych argumentów w omawianej kwestii. 2. Zawarta w rozwinięciu apelacji argumentacja zarzutu naruszania przez sąd rejonowy art. 410 kpk , art. 424 § 1 i § 2 kpk i art. 6 kpk wobec sporządzenia pisemnego uzasadnienia orzeczenia na urzędowym formularzu, jakkolwiek obszerna, pozbawiona jest w istocie merytorycznej treści. Skarżący za wyjątkiem cytowania orzecznictwa nie wskazuje żadnych uchybień i nie wytyka żadnych braków pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, ograniczając się do konkluzji, że "obrona podejmuje wysiłek dekodowania rozumowania Sądu", choć zupełnie nie wiadomo, dlaczego wysiłek taki musiała podjąć skoro treść uzasadnienia, jest czytelna, rzeczowa i spełnia wszelkie standardy. Postępowanie takie jest nie tyle niewłaściwe, co niedopuszczalne. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II KK 165/22 w sposób kategoryczny wskazał, że sam fakt wprowadzenia formularzy uzasadnienia wyroku ( art. 99a § 1 k.p.k. ) nie może być automatycznie odczytywany jako naruszenie standardu rzetelnego procesu karnego. Sąd odwoławczy nie ma żadnych wątpliwości, że pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie wyznacza art. 424 kpk i tym samym pozwoliło sądowi odwoławczemu na pełną i właściwą ocenę motywów zaskarżonego wyroku. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości wskazano fakty uznane za udowodnione lub nie udowodnione i dowody potwierdzające takie stanowisko oraz powody braku uznania dowodów przeciwnych. Materia sprawy nie była ani skomplikowana, ani wymagająca wielopoziomowych wywodów, by szata graficzna formularza uzasadnienia stanowiła przeszkodę w oddaniu toku rozumowania sądu, a w konsekwencji miała świadczyć o naruszeniu podstawowych gwarancji strony do rzetelnego procesu odwoławczego. 3. Kolejny zarzut apelacji obrazy art. 410 kpk , art. 170 § 1 pkt 1 kpk i art. 174 kpk , jakoby protokół przesłuchania świadka E. A. stanowił dowód niedopuszczalny - poświadczający nieprawdę jest całkowicie nieuprawniony i niezrozumiały. Świadek E. A. jest w autorem zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z k. 1 akt, a także notatki służbowej z k. 4, nic więc dziwnego, że treść jej późniejszych zeznań (k. 55-56) zbieżna pozostaje z tymi dokumentami. Treść protokołu została podpisana przez świadka oraz prowadzącego czynność przesłuchania. Zarzuty oparte o założenie, że przez wzgląd na topografię protokołu, zbieżną z wymienionymi wyżej dokumentami, dowód z przesłuchania świadka miałby być dowodem niedopuszczalnym, czy poświadczającym nieprawdę są wręcz niedorzeczne i niegodne profesjonalnego pełnomocnika. Na marginesie niejako zauważyć należy, za Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu (vide wyrok z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 169/08), że zakaz zastępowania zeznań świadka notatkami nie jest tożsamy z zakazem korzystania przez świadka z notatek przy składaniu zeznań, bądź posługiwania się przezeń szkicami i wyliczeniami. Tak bywa, gdy świadek ma trudności w wypowiadaniu się, ale i kiedy jego zeznania dotyczą wielu zdarzeń i osób, a także wtedy gdy zdarzenia są odległe w czasie, gdy dotyczą złożonej, skomplikowanej problematyki itd. Nie narusza to zasady ustności zeznań. 4. Wbrew temu, co próbuje dowieść skarżący, sąd rejonowy nie dopuścił się obrazy art. 2 § 2 kpk , art. 7 kp i art. 5 § 2 kpk oraz art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk . W pierwszej kolejności wypada podnieść, że zarzut ten sformułowany został błędnie, Wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, a stanowisko to jest ugruntowane i winno być znane profesjonalnemu obrońcy, że niedopuszczalne jest równoczesne stawianie zarzutu obrazy art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk , a to z uwagi na to, iż o naruszeniu art. 5 § 2 kpk można mówić dopiero wtedy, gdy mimo przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i poddania ocenie ujawnionych na rozprawie dowodów zgodnie z regułami art. 7 kpk , pozostaną nadal wątpliwości, które nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego (patrz choćby postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt II KK 504/24 i z dnia 16 grudnia 2024 r., sygn. akt I KK 422/24). Ponowiono tu zarzut obrazy art. 424 § 1 kpk , a przecież nawet ewentualne wady pisemnego uzasadnienia wyroku nie mają wpływu na treść samego wyroku, skoro są sporządzane po jego wydaniu, nadto przepis art. 455 a kpk wyklucza możliwość uchylenia wyroku z powodu nie spełnienia uzasadnienia wymogów z art. 424 § 1 kpk , co przecież apelującemu, jako podmiotowi fachowemu także powinno być wiadome. Przeciwnie twierdzeniom apelacji, sąd rejonowy przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie w sposób pełny, kompletny i poddał zebrane dowody ocenie spełniającej rygory art. 7 kpk , a sąd odwoławczy ocenę tę w pełni podziela. Najzupełniej słusznie czyniąc ustalenia faktyczne w sprawie Sąd ten oparł się na relacji świadków A. K. i E. A. . Oceniając te dowody skarżący dopuszcza się błędu metodologicznego, nazywając je dowodami z pomówienia, w sytuacji, gdy dowodem takim określa się potocznie wyjaśnienia współpodejrzanego. Używając tego pojęcia w kontekście przedmiotowej sprawy skarżący zdaje się próbować przemycić do środka zaskarżenia stwierdzenie, że zeznania oskarżycielek posiłkowych stanowić mają pomówienie - formę przestępstwa zniesławienia. Twierdzenie takie jest niedopuszczalne. Nie jest tak, jak twierdzi skarżący, że sąd rejonowy pominął dowody w postaci zeznań świadków K. S. , A. K. (1) i W. H. uznając, że zeznania te nie są wiarygodne, gdyż nie przytaczają szczegółów. Sąd rejonowy uznał, słusznie zresztą, że świadkowie ci w swoich zeznaniach opisały okoliczności, które nie miały żadnego znaczenia przy ustalaniu stanu faktycznego. Słusznie wyartykułował przy tym sąd meriti fakt, że świadek W. H. "ewidentnie usiłowała przedstawić zdarzenia w świetle korzystnym dla oskarżonej", co argumentuje między innymi tym, że relacja te okazała się sprzeczna nawet z wyjaśnieniami oskarżonej. Dodać tylko wypada, że relacja ta sprzeczna pozostaje i z treścią apelacji. Skarżący popada bowiem w niekonsekwencję, nie dostrzegając, że z relacji W. H. wprost wynika: "Nie było żadnego mężczyzny podczas kontroli" - k. 151v, gdy tymczasem w treści zarzutu III. d) podnosi: "inspektorki wchodziły i wychodziły z pomieszczeń, a w drzwiach stała inna osoba". Skoro więc świadek ten, jak i inne pracownice wedle apelacji miałyby widzieć przebieg krytycznego zdarzenia, niewątpliwie widziałyby i "innego mężczyznę" zagradzającego drzwi. Skoro okoliczność ta nie znalazła się w relacji tych osób, szczególnie W. H. , słuszna jest konkluzja, że zeznania te nie są wiarygodne, przez co nie mogły stanowić podstawy czynienia istotnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie jest przy tym tak, że ogólnikowość zeznań tych świadków wynikała z upływu czasu, jaki minął od dnia zdarzenia do przesłuchania przed sądem. Wynika ona li tylko z faktu, że osoby te nie były naocznymi świadkami całości zdarzenia i nie miały pełnej wiedzy o jego przebiegu, a z dużym prawdopodobieństwem - jako zależne od oskarżonej pracownice – nie mają motywacji by ją obciążać. Wyjaśnienia oskarżonej także zostały należycie ocenione, jako prezentujące osamotnioną dowodowo wersję zdarzenia. Trudno doszukać się merytorycznych podstaw twierdzenia o niedopuszczalności kontroli w Fundacji (...) , powoływanie się przez apelującego na to, że obrona i oskarżona sygnalizowali, że kontrola była prowadzona bezprawnie oraz wobec podmiotu, który faktycznie nie prowadził kontrolowanego przedszkola jest zupełnie niewystarczające dla merytorycznej oceny zarzutu. Tezie tej przeczy i brzmienie przepisu art. 10 ust. 1 pkt. 1 ), 3), i 4) ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy zgodnie z którym do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy: 1) nadzór i kontrola przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów dotyczących stosunku pracy, wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, czasu pracy, urlopów, uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, zatrudniania młodocianych i osób niepełnosprawnych; 2) kontrola legalności zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, wykonywania działalności oraz kontrola przestrzegania obowiązku: d) dokonania wpisu do rejestru agencji zatrudnienia działalności, której prowadzenie jest uzależnione od uzyskania wpisu do tego rejestru, 4) kontrola legalności zatrudnienia, innej pracy zarobkowej oraz wykonywania pracy przez cudzoziemców. Warto dodać nadto, że zgodnie z brzmieniem art. 225 § 2 k.k. odpowiedzialności podlega sprawca, który osobie uprawnionej do przeprowadzania kontroli w zakresie ochrony środowiska lub osobie przybranej jej do pomocy udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej. W realiach sprawy oskarżonej M. M. zarzucono, że swoim zachowaniem utrudniała uprawnionym do przeprowadzenia kontroli w Fundacji (...) inspektorom (...) wykonywania czynności służbowej polegającej na odebraniu od osób obecnych i wykonujących pracę stosownych oświadczeń i uznana została winną popełnienia tego czynu. Z tego też powodu sugestie, subiektywne zresztą i oderwane od realiów sprawy, jakoby na terenie kontrolowanego obiektu Fundacji (...) "wykonano pełną kontrolę” pozbawione są zupełnie znaczenia. Sposób zachowania oskarżonej, sprowadzający się do odmowy wstępu uprawnionym do przeprowadzenia kontroli do pomieszczeń pracy, przyprowadzenie przez oskarżoną pracowników do jednego pomieszczenia, a potem pozbawiła kontrolujące inspektorki wolności poprzez udaremnienie wyjścia z pomieszczenia kuchni a następnie holu budynku w istocie zniweczyło prawidłowe ustalenie stanu faktycznego kontroli oraz udaremniło cel kontroli legalności zatrudnienia. Ad. II Błąd w ustaleniach faktycznych ( error facti ) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (tak np. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 października 2023 r., sygn. akt VIII AKa 301/23). Sąd meriti przeprowadził postępowanie w całości, zaś zgromadzone w sprawie dowody ocenił w sposób swobodny, i na ich podstawie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Podnoszone w ramach tego zarzutu tezy stanowią li tylko polemikę z prawidłowo dokonanymi ustaleniami sądu meriti , prezentują wersję konkurencyjną, korzystną z perspektywy obrony, nie wykazując jednak rzeczywistych uchybień w rozumowaniu sądu I instancji. To, że wedle skarżącego zdarzenie przebiegało w sposób odmienny od ustalonego w sprawie, w żaden sposób nie mogło wpłynąć na ocenę zaskarżonego orzeczenia. Trudno dociec z jakiego powodu, po raz kolejny skarżący formułuje uwagi w zakresie tego, w jakim podmiocie miała zostać, a w jakim istotnie została przeprowadzona kontrola, skoro z faktu tego nie wywodzi żadnych skutków, a wszak zarzut błędu w ustaleniach faktycznych o tyle może być skuteczny, o ile ma wpływ na treść wyroku. Wpływu takiego Sąd odwoławczy nie dostrzega. Dość dodać, że fakt, że "zebrano oświadczenia od pracujących tam osób" w żadnym wypadku nie stoi w opozycji do ustaleń, w realiach sprawy, że oskarżona utrudniała przeprowadzenie kontroli i nie może stanowić podstawy do wnioskowania, że czyn oskarżonej nie wypełnił znamion przestępstwa. Wszak to z tego właśnie powodu odbyła się pierwsza interwencja funkcjonariuszy Policji, których zawiadomił B. M. . W jej trakcie doszło między inspektorami a oskarżoną do swoistego, wymuszonego "porozumienia", w ramach którego to, sprzecznie z przyjętą procedurą, oskarżona miała przyprowadzić pracowników do jednego pomieszczenia. Ad. III Oczywiście słuszne było ustalenie dokonane przez Sąd meriti, że swoim zachowaniem oskarżona dopuściła się pozbawienia wolności kontrolujących inspektorek. Polemizując w tym zakresie skarżący celowo wprowadza sąd odwoławczy w błąd, przytaczając okoliczności zdarzenia sprzed momentu rzeczywistego pozbawienia ich wolności wskazując "inspektorki wchodziły i wychodziły z pomieszczeń", a także podnosząc, że "w drzwiach stała inna osoba". Działanie takie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Wymowa zeznań E. A. i A. K. nie pozostawia wątpliwości co do słuszności dokonanych ustaleń, których w tym miejscu nie ma sensu ponownie przywoływać, odsyła w tym zakresie sąd odwoławczy do lektury pisemnych motywów wyroku, szczególnie k. 174v. Twierdzenie przy tym, że "Jeżeli M. M. stawała w drzwiach, to nie po to, by zagrodzić drogę wchodzącej, czy wychodzącej inspektorce...", w kontekście powołanych zeznań świadków jawi się jako zupełnie dowolne i oderwane od realiów niniejszej sprawy. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt V KK 508/17, przedmiotem ochrony w art. 189 k.k. jest wolność człowieka w znaczeniu fizycznym, tj. możliwość swobodnego, zgodnego z wolą jednostki przemieszczania się i potencjalna wola zmiany miejsca przebywania. Oskarżona zaś, domagając się wydania protokołu oświadczyła inspektorkom, że "nigdzie stąd nie wyjdą, póki nie dostanie protokołu". Wówczas w drzwiach stanął pan M. - vide zeznania A. K. (k. 127). Świadek ta w dalszej części relacjonowała, że w momencie, gdy udało im się wyjść z pomieszczenia, oskarżona przebiegła przez hol w kierunku klatki schodowej, jedynego znanego inspektorkom wyjścia i zamknęła drzwi uniemożliwiając im opuszczenie holu i zejście klatką w dół i wyjście z budynku. Uniosła wówczas ręce ku górze, celem uniemożliwienia im wyjścia. Świadek A. K. wprost wskazała, iż to wskutek działań oskarżonej nie tylko zostało udaremnione przeprowadzenie pełnej kontroli ale także co najmniej przez około pół godziny obie kontrolerki nie mogły opuścić pomieszczenia kuchni i holu ( k. 15 v.), które to postepowanie wywołało u świadka znaczny stres spowodowany brakiem możliwości decydowania o sobie i miejscu przebywania. Powyższe w sposób jednoznaczny świadczy o tym, że M. M. czynem swoim wypełniła także ustawowe znamiona występku z art. 189 § 1 kk . W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że cel działania sprawcy w wypadku tego przestępstwa jest zupełnie obojętny (patrz choćby wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II AKa 429/22). Istoty tego przestępstwa zdaje się nie pojmować skarżący, kwestionujący przypisanie oskarżonej sprawstwa i winy, podnosząc, że "nie jest pozbawieniem wolności nie wpuszczenie ofiar do innego pomieszczenia". W tym zakresie sąd odwoławczy odsyła ponownie do lektury pisemnych motywów wyroku. Wszak zachowania wypełniającego znamiona występku bezprawnego pozbawienia wolności oskarżona dopuściła się wobec oskarżycielek posiłkowych w czasie, gdy chciały one pomieszczenia a w konsekwencji i budynek, opuścić. Warto przy tym, za Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu (wyrok z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKa 140/15), że dla wyczerpania znamion przestępstwa z art. 189 kk nie jest koniecznym ustalenie, iż wyłącznym zamiarem sprawcy było pozbawienie wolności innej osoby. Jeżeli skutek taki, to jest pozbawienie wolności innej osoby, był konsekwencją realizacji innego zamiaru sprawcy, to fakt ten nie zwalnia sprawcy od odpowiedzialności za przestępstwo z art. 189 kk . W konsekwencji więc to, że w subiektywnym mniemaniu oskarżonej działała, jak to określił skarżący "w celu samoobrony przed nadużyciem prawa" od odpowiedzialności w żadnym wypadku nie zwalnia. Ad. IV Pozbawiony jakichkolwiek podstaw faktycznych pozostaje zarzut obrazy prawa materialnego wobec nie zastosowania w sprawie instytucji kontratypu błędu co do okoliczności wyłączającej bezprawność ( art. 29 kk ), jakoby to krytycznego dnia oskarżona w poczuciu cyt. „bezsilności wobec opresyjnej władzy” miałaby bronić się przed bezprawnymi działaniami władz miasta K. . Wniosek - uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, - uniewinnienie M. M. od zarzucanego jej czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Za niezasadnością wniosków apelacyjnych przemawiała ocena poprzedzających je zarzutów, które nie znalazły akceptacji sądu odwoławczego. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Oskarżona była już karana sądownie za występek podobny z art. 225 § 2 kk . Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Niekwestionowane, wynika z aktualnych danych Krajowego Rejestru Karnego. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o winie i karze. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1). Bezpodstawność zarzutów apelacyjnych z przyczyn wykazanych w sekcji 3.1. 2). W sprawie nie wystąpiły podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 kpk dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów apelacyjnych. 3) Brak podstaw faktycznych dla modyfikacji rozstrzygnięć o konsekwencjach prawnych skazania, w tym stwierdzenia przesłanek z art. 440 kpk , podlegających uwzględnieniu na korzyść oskarżonej. Nieuwzględnienie apelacji wniesionej na korzyść oskarżonej obliguje sąd odwoławczy do zbadania zasadności orzeczenia w zakresie wymiaru kary. Nie występują tu uzasadnione podstawy dla ewentualnej korekty orzeczenia na korzyść oskarżonej, skoro wymierzono jej karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia określonego w art. 189 § 1 kk ( pozostającego w kumulacji z art. 225 § 2 kk ), co należycie uzasadniono. Ponieważ ponadto wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawieszono na okres próby ( pkt. II dyspozycji wyroku ) to nie sposób wykazać, by oskarżoną przy wymiarze kary potraktowano niewspółmiernie surowo. Walor wychowawczy zastosowanej probacji wzmacniają orzeczone wobec pokrzywdzonych nawiązki ( pkt. IV i V dyspozycji wyroku). 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. O należnych Skarbowi Państwa kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.636 § 1 kpk oraz na podstawie art.8 w zw. z art.2 ust.3 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r. /tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, zasądzając je od oskarżonej wobec przegrania apelacji. 7. PODPIS SO Ewa Rusin 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Sprawstwo i wina oskarżonej w zakresie przypisanego jej czynu kwalifikowanego z art. 225 § 2 kk i art. 189 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia 0.1.1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana