IV Ka 458/14

Sygn. akt IV Ka 458/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2014 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Krzysztof Gąsior (spr.) Sędziowie SA Stanisław Tomasik SO Agnieszka Szulc-Wroniszewska Protokolant sekr. sądowy Dagmara Szczepanik przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Janusza Omyły po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 roku sprawy M. Z. oskarżonego z art. 13§1 kk w zw. z art. 272 kk w zw. z art. 270§1 kk w zw. z art. 11§2 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 30 kwietnia 2014 roku sygn. akt II K 120/14 na podstawie art.437§1 kpk , art.438 pkt 1 kpk , art.624§1 kpk 1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z podstawy wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego M. Z. eliminuje przepis art.58§3 kk ; 2) w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3) zwalnia oskarżonego od kosztów postępowania odwoławczego. Sygn. akt IV Ka 458/14 UZASADNIENIE M. Z. został oskarżony o to, że w dniu 28 grudnia 2012 r. w Starostwie Powiatowym w O. woj. (...) usiłował wyłudzić poświadczenie nieprawdy w postaci prawa jazdy przez podstępne wprowadzenie w błąd pracownika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w O. uprawnionego do wydania dokumentu, w ten sposób, że w celu wymiany prawa jazdy uzyskanego za granicą na dokument polski, przedłożył podrobione ukraińskie dokumenty w postaci zaświadczenia o otrzymaniu prawa jazdy nr (...) z dnia 17 października 2012 r. oraz prawa jazdy z dnia 17 października 2012 r. na nazwisko Z. M. , lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na weryfikacje dokumentów przez starostwo Powiatowe w O. , - tj. o czyn z art. 13§ 1 k.k. w zw. z art.272 k.k. w zw. z art. 270 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Opocznie w sprawie sygn. akt II K 120/14 oskarżonego M. Z. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycje art. l3 § l k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 270 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. l4 § l k.k. w zw. z art. 270 § l k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 złotych. Na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek dowodów rzeczowych szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych na k.80 akt sprawy pod poz. 1-3 poprzez pozostawienie ich w aktach sprawy. Wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 150 złotych i zasądził tytułem wydatków postępowania kwotę 90 złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator Prokuratury Rejonowej w Opocznie. Apelacja prokuratora wywiedziona z treści art. 438 pkt 1 k.p.k. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę prawa materialnego, tj. art. 58 § 3 k.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, jako podstawy prawnej orzeczonej kary grzywny, w sytuacji, gdy przepis art. 270 § 1 k.k. jest zagrożony samoistną karą grzywny. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie art. 58 § 3 k.k. z podstawy prawnej orzeczonej kary grzywny, a w pozostałym zakresie o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora jest zasadna. Nie może ulegać wątpliwości, że art. 58 § 3 k.k. jako podstawa prawna wymierzenia kary grzywny ma zastosowanie jedynie w sytuacjach gdy przepis ustawy karnej, nie przewiduje możliwości wymierzenia za dane przestępstwo grzywny jako kary samoistnej. Natomiast w realiach przedmiotowej sprawy oskarżony M. Z. został skazany za czyn wyczerpujący dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Przepis art. 270 § 1 k.k. przewiduje możliwość wymierzenia grzywny jako kary samoistnej. Zbędne było zatem powoływanie w podstawie prawnej wymiaru kary art. 58 § 3 k.k. Rację ma skarżący, że czym innym jest bowiem wymierzenie grzywny jako kary samoistnej, a czym innym wymierzenie kary grzywny zamiast kary pozbawienia wolności. W związku z powyższym Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z podstawy wymiaru kary wymierzonej wobec oskarżonego M. Z. wyeliminował przepis art. 58 § 3 k.k. W pozostałym zakresie Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok jako słuszny i odpowiadający przepisom prawa. Na podstawie przepisów powołanych w sentencji wyroku Sąd odwoławczy, kierując się względami słuszności, zwolnił oskarżonego od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.