IV KA 414/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 414/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 21 marca 2025 roku w sprawie o sygn. II K 1266/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒  na korzyść ☐  na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒co do winy ☒co do kary ☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. O. N. Oskarżony w chwili czynu i toczącego się postępowania był niekarany sądownie. aktualne dane z (...) dot. oskarżonego k. 695 2.1.1.2. O. N. Oskarżony wyrejestrował w Starostwie Powiatowym w L. pojazd P. o numerze rej. (...) , z powodu jego kradzieży z 13 na 14 lutego 2021 roku. dokumenty nadesłane ze Starostwa Powiatowego w L. k. 697-701 2.1.1.3. O. N. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2023 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie (...) oddalił powództwo o ochronę dóbr osobistych z powództwa O. N. przeciwko Z. N. wyrok wydany w sprawie (...) k.115 akt sprawy (...) i pisemne uzasadnienie k. 115, 119 -124 ww. akt. 2.1.1.4. O. N. Rezydent koła (...) zgodnie ze Statutem (...) Związku (...) może polować samodzielnie i nie musi mu podczas polowania indywidualnego towarzyszyć drugi myśliwy z danego koła. Status (...) Związku (...) 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 Aktualne dane z (...) dot. oskarżonego Dokument z (...) nie budzi wątpliwości i potwierdza dane w nim zawarte. 2.1.1.2 Dokumenty nadesłane ze Starostwa Powiatowego w L. Dokument obiektywny, nie budzi wątpliwości i potwierdza, informacje w nim zawarte dotyczące kradzieży samochodu oskarżonego. 2.1.1.3 Wyrok wydany w sprawie I (...) k.115 akt sprawy I C (...) i pisemne uzasadnienie Dokument, który w ocenie sądu odwoławczego nie budzi wątpliwości. 2.1.1.4 Status Polskiego Związku (...) Dokument obiektywny, wytworzony przez fachowy podmiot 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obrońca oskarżonego w punkcie pierwszym (1) wniesionej skargi apelacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 399 § 1 kpk w zw. z art. 6 k.p.k. i art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, co nastąpiło poprzez nie uprzedzenie oskarżonego o zamiarze uzupełnienia opisu czynu zarzucanego w akcie oskarżenia i dodanie do opisu czynu przypisanego, że oskarżony naruszył zakaz strzelania do zwierzyny w odległości mniejszej niż 150 m od zabudowań mieszkalnych, działając z zamiarem ewentualnym, przewidując, że strzelając do psa zabije go, naruszając przepis art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt i godząc się na to - co w konsekwencji uniemożliwiło oskarżonemu przygotowanie linii obrony w tym zakresie i ograniczyło prawo do obrony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Podzielić należy, co do zasady zarzut apelanta dotyczący naruszenia prawa procesowego poprzez brak uprzedzenia stron w trybie art. 399 § 1 kpk o możliwości zmiany opisu czynu zarzuconego oskarżonemu, jednakże w ocenie sądu odwoławczego uchybienie to nie miało wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Prawidłowo sąd meriti uzupełnił opis czynu w zaskarżonym wyroku i zmienił kwalifikację prawną przypisanego czynu oskarżonemu na korzystniejszą (eliminując przepis art. 57a § 1 kk ). Sąd okręgowy w tym składzie podziela pogląd, że ,,nawet w przypadku naruszenia art. 399 § 1 kpk , nie stanowiłoby ono podstawy uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Uchybienie to może zostać konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego przez przedstawienie w apelacji lub na rozprawie apelacyjnej stanowiska skarżącego (wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach – II Wydział Karny z dnia 31 lipca 2024 r., II Ka 275/24). Obrońca oskarżonego przedstawił w tym przedmiocie swoje stanowisko, stąd zdaniem sądu odwoławczego nie doszło do ograniczenia oskarżonemu prawa do obrony. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Skoro niezasadny okazał się zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia i ograniczenia oskarżonemu prawa do obrony, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego, a także do uchylenia zaskarżonego wyroku (z urzędu) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. 3.2. Obrońca oskarżonego w punktach drugim i trzecim ( 2 i 3) wniesionej skargi apelacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.k. co nastąpiło poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, w szczególności zeznań świadka W. D. i wyjaśnień oskarżonego, uznając je niesłusznie za niewiarygodne, - naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 5 § 2 k.p.k. , co nastąpiło poprzez skazanie oskarżonego w oparciu o wątpliwe i niejednoznaczne okoliczności, fakty nieudowodnione i domniemania, które nie znajdowały potwierdzenia w zebranych dowodach, w tym w opinii biegłego H. F. . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 kpk ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk ), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 kpk ) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz. 6). Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe i dokonał oceny ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów wskazując , którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił wiary i uzasadnił w jakiej części i dlaczego. Wbrew zarzutowi obrońcy oskarżonego sąd I instancji przekonująco uzasadnił dlaczego odmówił wiary zeznaniom świadka W. D. . Argumenty przedstawione przez sąd meriti przemawiające za odmową dania wiary zeznaniom świadka W. D. i dokonana w ten sposób ocena zeznań ww. świadka poparta analizą pozostałych ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 kpk . Postawiony zarzut dokonania wybiórczej i dowolnej oceny dowodów nie może sprowadzać się w niniejszej sprawie, do przeciwstawienia ustaleniom sądu I instancji odmiennego poglądu opartego jedynie na wersji oskarżonego, w oderwaniu od pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (patrz: wyrok SN z dnia 20.02.1975r, (...) 335/74, OSNPG 1975/9/84, wyrok SN z dnia 22.01.1975r, I KR 19/74, OSNKW 1975/5/58). Podnieść należy, że świadek W. D. na rozprawie w dniu 19 maja 2022 roku przed sądem I instancji zeznał, że nie jest w stanie podać daty, ale jeden raz w nocy (rok wcześniej) oprawiał dzika przywiezionego samochodem przez oskarżonego. O. N. w złożonych wyjaśnieniach twierdził, że upolował wcześniej około 30-40 dzików i woził je do W. D. (k-248). Wyjaśnienia oskarżonego są zasadniczo sprzeczne z zeznaniami ww. świadka. Nie można wykluczyć, że jeden raz W. D. zajmował się upolowanym dzikiem przez oskarżonego na polowaniu, ale nie było to w dniu zdarzenia. Świadek wskazał przybliżoną datę: rok wcześniej (przed składaniem zeznań), a więc maju 2021 roku. Sąd meriti podszedł z należytą ostrożnością do wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka W. D. dostrzegając w nich liczne sprzeczności, a dotyczące tak kluczowych kwestii jak okoliczności pobrania i transportu próbki mięsa do badań z upolowanego dzika, utylizacji skóry upolowanego dzika, umiejscowienia rany czy też częstotliwości świadczenia usług skórowania i patroszenia zwierzyny. Nie tylko sprzeczności w depozycjach ww. dały słuszne podstawy sądowi meriti do odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom świadka W. D. , ale także niespójne z nimi zeznania świadka P. W. co do czasu, kiedy miało dojść do badania próbki mięsa z upolowanego dzika, jak też okoliczności, że świadek ten nie posiada jakiejkolwiek dokumentacji z wyników badania, a ponadto w zasadzie nie posiada ku temu stosownych uprawień. Bezsporne jest jednak, że w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w L. brak jest dokumentów potwierdzających badanie w kierunku włośni próbki mięsa dzika odstrzelonego w dniu 28 lipca 2020 roku przez O. N. , co wynika z pisma z dnia 02 lutego 2024 roku Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. ( k-416). Gdyby dzik był upolowany w tym dniu, to trudno przyjąć, że ani W. D. ani P. W. nie zadbali, by mieć potwierdzenie wykonanych wówczas czynności, a przede wszystkim dowód że mięso z upolowanego dzika było badane. Także oskarżony jako doświadczony myśliwy dopilnowałby przeprowadzenia tych czynności. Sąd I instancji dokonał wnikliwej oceny opinii pisemnych (i ustnych J. E. , H. Ł. , N. O. ) wydanych przez biegłych J. E. , H. F. , Z. W. . H. Ł. , N. O. . Prawidłowe są ustalenia sadu rejonowego, że sekcja zwłok postrzelonego psa L. należącego do N. U. wykonana została w sposób nieprawidłowy (niepełny), co wykazali powołani biegli H. Ł. i H. F. . Właśnie ten błąd na wczesnym etapie postępowania miał wpływ na ustalenia sądu meriti, że nie można wykluczyć przyczyny śmierci psa L. w wyniku przestrzału. W ocenie apelanta niezrozumiałe jest przyjęcie przez sąd rejonowy na podstawie opinii N. O. , iż nieprawdopodobnym jest, że doszło do uprzedniego strzału w dzika, a dopiero potem w psa. Dlatego w ocenie apelanta wnioski biegłego w tym zakresie nie są logiczne i nie korelują z opinią biegłego H. F. , który odnosił się w niej do przestrzelenia dzika, a którą to opinię uznano za wiarygodną. Sąd rejonowy uzasadnił w sposób przekonujący, iż podzielił opinię biegłego N. O. w części, której wykazał, iż nie było możliwe, aby najpierw oskarżony postrzelił dzika i na skutek przestrzału został postrzelony także pies L. , a to z uwagi na wysokość obu zwierząt : dzik -pies oraz pozycję oskarżonego w trakcie oddawania strzału z odległości około 80 metrów, którą opisał w swoich wyjaśnieniach, w których twierdził, że strzelał z takiej odległości do dzika na polowaniu. Biegły N. O. w załączonym szkicu w wydanej opinii pisemnej (k-332v) pokazał jak według wersji oskarżonego wyglądałby układ strzelec - dzik- pies i wykluczył wersję O. N. . Skarżący dopatruje się sprzeczności w treści opinii H. F. i N. O. , gdyż biegły H. F. nie wykluczył, że pies pokrzywdzonego zginął w wyniku przestrzału (trafienia pośredniego). Podnieść należy, że biegły H. F. opiniował zgodnie z zakreśloną tezą dowodową, która obejmowała odniesienie się do wariantu wersji o strzale bezpośrednim właśnie do dzika (a nie innego zwierzęcia). Biegły sądowy w zakresie medycyny weterynaryjnej H. F. stwierdził, że obrażenia postrzałowe stwierdzone u psa pokrzywdzonego oraz okoliczności ich powstania, nie wykluczają przestrzału lub rykoszetu (k-560). Biegły sądowy prof. dr habil. H. F. zajmuje się zwierzętami (żywymi istotami), a biegły N. O. jest specjalistą z zakresu broni i balistyki. Faktem jest, że biegły N. O. stał na stanowisku, że do psa strzelano bezpośrednio, analizując pod względem balistycznym wersję podaną przez oskarżonego, że strzelał na polowaniu w lesie do dzika, a pies został przypadkowo zraniony. Istotne jest, że stwierdzone obrażenia wewnętrzne (postrzałowe) u psa L. zdaniem biegłego sądowego H. F. nie wykluczają mechanizmu ich powstania w wyniku strzału pośredniego (przestrzału). Pomija apelant, że z prawidłowych ustaleń sądu metriti wynika, że w dniu zdarzenia N. U. usłyszał tylko jeden strzał, a zatem nie padły dwa strzały. Pokrzywdzony niezwłocznie wyszedł na podwórko i znalazł rannego psa L. , a więc jego pies nie przyszedł ranny z lasu z miejsca, gdzie miał rzekomo polować oskarżony oddalonego o 3 kilometry. Bezsporne jest także, iż pies ten został postrzelony z broni oskarżonego, którą następnie O. N. sprzedał. Skoro strzał padł z tej broni, to w tym czasie oskarżony musiał być w pobliżu posesji N. U. , a nie w odległości kilku kilometrów na polowaniu. Biorąc pod uwagę fakt, że oskarżony nie jest kłusownikiem, tylko myśliwym (profesjonalistą od polowania), to słusznie przyjął sąd rejonowy, że strzelał do nieustalonego zwierzęcia, ale jest rzeczą oczywistą, że dotyczyło to w jego ocenie zwierzęcia łownego, gdyż do innego jako myśliwy, by nie strzelał. Natomiast nie wiadomo jakie to było faktycznie zwierzę, gdyż postrzelone uciekło, o czym świadczy druga ścieżka ze śladami krwi opisana w protokole oględzin miejsca zdarzenia. Na pewno nie był to dzik. Sąd rejonowy przyjął wersję najbardziej korzystną dla oskarżonego, gdyż inaczej musiałby ustalić, że oskarżony strzelał z zamiarem bezpośrednim zabicia psa pokrzywdzonego. Nie jest trafny w tych okolicznościach podniesiony przez apelanta zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 5§ 2 k.p.k. Zasada in dubio pro reo, uregulowana w art. 5 § 2 k.p.k. , ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 września 2013 roku (sygn. akt II KK 223/13) wskazał, iż „reguła z art. 5 § 2 k.p.k. nie może być wykorzystywana do uproszczonego traktowania wszelkich wątpliwości zachodzących w procesie. Zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść oskarżonego nie polega bynajmniej na obowiązku automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji wynikającej z wyjaśnień i zeznań o niejednakowej treści. Nie jest więc sprzeczny z tą zasadą wybór wersji mniej korzystnej, oczywiście znajdującej oparcie w dowodach, jeżeli w przeciwieństwie do korzystniejszej, właśnie one pasują do obrazu zdarzenia jako logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym dopełnienie, gdy pozostałe elementy zdarzenia nie są w ogóle kwestionowane” (opubl. na stronie internetowej Sądu Najwyższego – sn.pl). W tym samym postanowieniu Sąd Najwyższy wskazał ponadto, że „w sytuacji, gdy konkretne ustalenie faktyczne zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo”. W realiach przedmiotowej sprawy sąd meriti takich wątpliwości nie miał, stąd zarzut obrońcy oskarżonego nie jest zasadny. Uchodzi uwadze apelanta, że przy posesji N. U. nie ujawniono tropów dzików, a oskarżony przecież informował o podążaniu za stadem. Jako doświadczony przecież rezydent koła łowieckiego oskarżony nie potrafił także w toku odtworzyć jak i gdzie przemieszczał się tropiąc rzekomo stado dzików. Słusznie też sąd meriti zwrócił uwagę na dość niecodzienną korelację czasową zbycia broni, która wbrew wyjaśnieniom oskarżonego była mu do momentu tego zdarzenia bardzo przydatna, gdyż jak wyjaśnił z tej broni upolował inne dziki. Wyjątkowo niefortunnym, przypadkiem była kradzież samochodu oskarżonego, którym poruszał się w dniu zdarzenia. Sąd okręgowy zażądał dokumentacji ze Starostwa Powiatowego w L. dotyczącej wyrejestrowania tego pojazdu i oskarżony podał we wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, że został skradziony. Trafnie wskazał sąd meriti, że dysponując tym samochodem możliwe byłoby przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego odnośnie zbadania pochodzenia śladów biologicznych znajdujących się w tym pojeździe. Słusznie też zwrócił uwagę sąd rejonowy na fakt, że feralnej nocy zaginął także drugi pies N. U. , który się nie odnalazł. Zdarza się często, że wystraszone zwierzęta na skutek np. strzałów z broni, wystrzałów petard, fajerwerków (w noc sylwestrową) spłoszone uciekają i ich dalszy los często nie jest znany. Nie ma natomiast dostatecznych dowodów na ustalenie, że drugi pies pokrzywdzonego został postrzelony strzałem bezpośrednim przez oskarżonego. Dokonana przez sąd rejonowy ocena ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów poczyniona została w sposób wszechstronny i obiektywny, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego i wbrew zarzutowi apelanta pozostaje pod ochroną art. 7 kpk . Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro niezasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego. 3.3. Obrońca oskarżonego w punkcie czwartym (4) wniesionej skargi apelacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co nastąpiło poprzez nieprawidłowe ustalenie, że: - oskarżony 28.07.2020 r. nie pozyskał dzika, w (...) zamieścił fałszywą informację o polowaniu, oskarżony strzelał do nieustalonego zwierzęcia oddając strzał na tyłach posesji N. U. , czym jednocześnie naruszył zakaz strzelania do zwierzyny w odległości mniejszej niż 150 m od zabudowań mieszkalnych; - oskarżony nie mógł jako rezydent Koła polować samodzielnie w obwodzie nr 314, a taki zakaz wynika z Regulaminu Polowań; - nieprawdopodobnym jest, że doszło do uprzedniego strzału w dzika a dopiero potem w psa L. ; - oskarżony strzelał do psa; - oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, przewidując, że strzelając do psa zabije go. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd okręgowy załączył do akt sprawy kopię Statutu (...) Związku (...) z treści, którego wynika, że rezydentowi przysługują prawa członka koła z wyjątkiem praw przewidzianych w § 28 pkt 1 oraz prawa głosowania podczas walnego zgromadzenia (§ 27 ust 2). Zgodnie z § 28 ust. 5 Statutu (...) rezydent koła ma prawo polować indywidualnie i zbiorowo na wszystkie gatunki zwierzyny łownej stosownie do posiadanych uprawnień, na zasadach określonych prawem łowieckim oraz uchwałami organów Zrzeszenia i koła. Z zeznań świadka B. W. (prezesa koła łowieckiego, w którym oskarżony był rezydentem) wynika, że w ich kole rezydent może polować tylko w obecności członka ich koła. Jest to zatem wewnętrzny regulamin danego koła, ale samodzielne polowanie przez rezydenta nie jest sprzeczne ze Statutem (...) Związku (...) , ani tym bardziej innymi przepisami ustawowymi. Sam fakt, że oskarżony nie zastosował się do wewnętrznego regulaminu koła łowieckiego, w którym był rezydentem może być rozpatrywany jedynie jako delikt dyscyplinarny. Sad rejonowy w opisie czynu przypisanego oskarżonemu tej okoliczności słusznie nie zawarł. Wbrew zarzutowi apelanta prawidłowo ustalił sąd meriti, ze oskarżony działał z zamiarem ewentualnym. Popełnienie przestępstwa z art. 35 ust 1 ustawy o ochronie zwierząt w postaci zabijania, uśmiercania, dokonywania uboju z naruszeniem przepisów jest możliwe także z zamiarem ewentualnym. Sprawca odpowiada jeżeli chce zabić zwierzę z naruszeniem przepisów art. 6 ust. 1, art. 33 lub 34 ust. 1-4 OchrZwU albo chce znęcania się nad nim w sposób określony w art. 6 ust. 2 (zamiar bezpośredni), albo przewiduje, że zabijając zwierzę, narusza te przepisy i godzi się na to (zamiar ewentualny) - D. L. , Ustawy o ochronie zwierząt , s. 227, kom N. X. 2022, wyd. 1 Legalis). Tak doświadczony rezydent, jak oskarżony, winien mieć świadomość, liczyć się z faktem, że „polując” w bliskiej odległości od zabudowań (poniżej 150 metrów), w porze nocnej i strzelając do celu w postaci zwierzęcia (łownego -w ocenie polującego) co najmniej godzi się, że może to spowodować zabicie czy zranienie innego zwierzęcia lub nawet człowieka, który ma prawo pojawić się w nocy na swojej posesji. Dlatego właśnie zgodnie z art. 42 aa pkt 13 ustawy z dnia 13 października 1995 roku Prawo łowieckie (Dz. U . Nr 147 ., poz. 713 z późn.zm) obowiązuje odpowiednia odległość podczas polowania od zabudowań -150 metrów. Sąd rejonowy słusznie ustalił, że w realiach przedmiotowej sprawy oskarżony polując w tak bliskiej odległości od zabudowań widział, że w pobliżu zwierzęcia, do którego strzelał był także pies L. i jest rzeczą oczywistą, że przewidywał, iż może go postrzelić i godził się na to. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro niezasadny okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego 3.4. Obrońca oskarżonego w punkcie piątym (5) wniesionej skargi apelacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 4c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt poprzez orzeczenie przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci półautomatu kulowego (...) , nr (...) , kal. (...) , a znajdującego się w Wojewódzkim Magazynie (...) Komendy Wojewódzkiej Policji w E. nr depozytu 30/21, podczas gdy nie istniały podstawy do orzeczenia takiego środka. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zgodnie z treści art. 35 ust. 4c ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 roku ( Dz.U. Nr 111., poz. 724 z póóźn.zm) o ochronie zwierząt ,, sąd może orzec przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy, jeżeli ich właściciel lub inna osoba uprawniona do dysponowania nimi na podstawie towarzyszących okoliczności przewidywała albo mogła przewidzieć, że mogą one zostać użyte do popełnienia przestępstwa”. W realiach przedmiotowej sprawy bezsporne jest, że przy pomocy broni, którą posługiwał się oskarżony w dniu zdarzenia doszło do postrzelenia psa L. w pobliżu posesji jego właściciela N. U. . Zasadniczym problemem jest rozstrzygnięcie czy oskarżony strzelając z broni, której używał na polowaniach w tych konkretnych okolicznościach przewidywał lub mógł przewidzieć, że używając jej może popełnić przestępstwo. Odnośnie możliwości przewidywania należy oceniać ją nie obiektywnie, ale subiektywnie. Nie chodzi zatem o to, czy była to możliwość obiektywnie przewidywalna, ale o to, że sprawca, przy swoich zdolnościach intelektualnych, doświadczeniu i kompetencjach był w stanie przewidywać tę możliwość przy zachowaniu należytej staranności. (Komentarz Ustawa o ochronie zwierząt stan na 1 lutego 2024 r. Kulik Marek, Kruk Emil, Lubeńczuk Grzegorz, Rudy Michał, Spasowska Hanna WKP 2024 LEX ). Tak doświadczony myśliwy (rezydent koła łowieckiego, w obszarze którego miał polować w dniu zdarzenia) jak oskarżony znał przepisy dotyczące polowań wynikające z ustawy Prawo łowieckie i przewidywał i godził się na to, że strzelając do nieustalonego zwierzęcia w odległości poniżej 150 metrów od zabudowań N. U. w porze nocnej, może popełnić przestępstwo trafiając w inny cel np. człowieka i to nie tylko przy strzale bezpośrednim, ale także w wyniku rykoszetu czy przestrzału. W realiach przedmiotowej sprawy musiał widzieć psa L. znajdującego się w bliskiej odległości zwierzęcia, do którego strzelał. Oddając więc strzał godził się i przewidywał, że może popełnić przestępstwo zabijając psa pokrzywdzonego. W tym znaczeniu półautomat kulowy (...) nr (...) , kal. (...) w przedmiotowej sprawie posłużył do popełnienia przestępstwa i dlatego sąd okręgowy uznał zarzut podniesiony w punkcie piątcie apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego za niezasadny. Wniosek Dorozumiany o uchylenie rozstrzygnięcia ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro niezasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w tej części. 3.5. Obrońca oskarżonego w punkcie szóstym (6) wniesionej skargi apelacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 46 § 2 kk poprzez zasądzenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego N. U. nawiązki w kwocie 5 000 zł, podczas gdy okoliczności sprawy nie uzasadniały takiego rozstrzygnięcia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut zawarty w punkcie 6 nie jest zasadny. Poza sporem pozostaje okoliczność, że nawiązka orzekana na podstawie art. 46 § 2 kk na rzecz pokrzywdzonego zamiast obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia ( art. 46 § 1 kk ) powinna być orzeczona z uwzględnieniem szkody wyrządzonej przestępstwem zarówno materialnej, jak i niematerialnej (krzywdy). Sytuacja materialna, majątkowa sprawcy nie ma więc wpływu na wymiar tego środka kompensacyjnego . Sąd orzekał nawiązkę na podstawie art. 46 § 2 kk , a więc środek kompensacyjny, którego zasadniczym celem jest kompensacja wyrządzonej pokrzywdzonemu szkody w sytuacji, gdy jej wysokość jest trudna do ustalenia. Sąd rejonowy słusznie skorzystał z instytucji nawiązki z art. 46 § 2 kk ., gdyż spowodowana przez oskarżonego szkoda w postaci zabicia psa pokrzywdzonego jest trudna do oszacowania. Oprócz szkody materialnej w postaci wartości rynkowej psa (która dla właściciela z reguły nie jest najważniejsza), w realiach przedmiotowej sprawy bardziej istotna jest szkoda niematerialna (krzywda) w związku zabiciem ulubionego psa ( członka rodziny jak twierdzą miłośnicy psów). Ustawodawca nie bez kozery wprowadził zatem przepis art. 46 § 2 kk ., zgodnie z którym, jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w art. 46 § 1 kk jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego. Idea tak rozumianej treści powyższego przepisu wyrażona została w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2014 roku - V KK 19/14, który stwierdził, że sięganie po instytucję nawiązki przewidzianą w art. 46 § 2 kk ma rację bytu wtedy, gdy ustalanie wysokości szkody lub krzywdy wymuszałoby na sądzie dodatkowe procedowanie w celu prawidłowego określenia wielkości każdego z rodzajów tych szkód. W ocenie sądu odwoławczego sąd meriti w nienależytym stopniu uwzględnił następstwa przestępczego czynu oskarżonego. Wniosek Dorozumiany o uchylenie rozstrzygnięcia ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro niezasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku. 3.6. Obrońca oskarżonego w punkcie siódmym (7) apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd II instancji uznał za częściowo trafny zarzut „rażącej niewspółmierności (surowości) kary” wyrażający się w wymierzeniu oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat i grzywny w liczbie 200 stawek dziennych każda po 40 złotych. W orzecznictwie podkreśla się ugruntowany pogląd, iż „rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, czyli zasłużoną.” (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30.05.2017 r., sygn. II KK 156/17, opubl. Legalis nr 1604497). Sąd I instancji stanął na stanowisku, że O. N. do polowania używał naboju o dużej sile rażenia, który ze swej natury może prowadzić do jednoczesnego padnięcia na polowaniu dwóch sztuk zwierząt np. dzików z czego musiał sobie zdawać sprawę będąc myśliwym. Widząc psa L. mimo to oddał strzał ze swego karabinu kaliber (...) , nr broni (...) Sąd meriti w nienależytym stopniu uwzględnił, że O. N. ma 38 lat, nie był dotychczas karany, jest żonaty, prowadzi ustabilizowany tryb życia. Na utrzymaniu posiada dwoje małoletnich dzieci, a przede wszystkim popełnił przypisany mu czyn działając umyślnie z zamiarem ewentualnym. Tego rodzaju zdarzenie było incydentalnym przypadkiem w jego życiu. Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że w stosunku do oskarżonego zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37a § 1 kk i orzeczenia za przypisany mu czyn samoistnej kary grzywny. Sąd okręgowy w tej części zmienił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 35 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt w zw. z art. 37a § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 200 stawek dziennych grzywny , przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 40 złotych. Przy ustalaniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny sąd odwoławczy miał na uwadze sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego. Biorąc pod uwagę pozostałe obciążenia finansowe, które poniesie oskarżony w związku z nawiązkami orzeczonymi w punktach 5 i 6 zaskarżonego wyroku oraz przepadkiem orzeczonym w punkcie 7 - wyrok skazujący oskarżonego za przypisany mu czyn na samoistną karę grzywny spełni swe cele w zakresie obu prewencji i jest sprawiedliwy. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie: warunkowe umorzenie postępowania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro jedynie częściowo zasadny okazał się zarzut rażącej niewspółmierności kary, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego. Warunkowemu umorzeniu postępowania sprzeciwiał się stopień zawinienia oskarżonego i znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w części dotyczącej uznania oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu i rozstrzygnięć zawartych w punktach 5, 6 i 7. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Skoro zarzuty podnoszone w apelacji przez obrońcę oskarżonego jedynie częściowo zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu, należało zaskarżony wyrok w pozostałej części utrzymać w mocy. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 w miejsce sformułowania ,,będąc łowczym” przyjął sformułowanie ,,będąc rezydentem”, b) w miejsce wymierzonej w punktach 1 i 2 kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i rozstrzygnięć z nią związanych z punktów 3 i 4, na postawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt ( Dz. U. Nr 111, poz.724 ze zm.) w zw. z art. 37a § 1 kk wymierzył oskarżonemu O. N. karę 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 40 złotych. Zwięźle o powodach zmiany Aktualne są rozważania zawarte w rubryce 3.3 i 3.6. Oskarżony nie był łowczym w kole łowieckim, a miał status rezydenta, stąd sąd okręgowy dokonał zmiany w opisie czynu przypisanego oskarżonemu. 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności pkt 3 O kosztach sąd okręgowy rzekł na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 800 złotych z tytułu opłaty za obie instancje i kwotę 20 złotych z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze. Wysokość opłaty wynika z art. 3 ust.1 w zw. z art. 10 ust. 1 w ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 ze zm.) 7. PODPIS 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygnięcie co do uznania oskarżanego za winnego przypisanego mu czynu, a także rozstrzygnięcia dotyczące kary, orzeczenia przepadku oraz nawiązki na rzecz pokrzywdzonego. 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒co do winy ☒co do kary ☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana