IV KA 412/14

Sygnatura akt IV Ka 412/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2014 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin (spr.) Sędziowie : SSO Sylwana Wirth SSO Waldemar Majka Protokolant : Marta Synowiec przy udziale Jolanty Siwik - Ważny Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu dnia 25 września 2014 roku sprawy M. Ś. syna J. i B. z domu K. ur. (...) w G. oskarżonej z art. 190a§1kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 27 lutego 2014 roku, sygnatura akt III K 1010/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonej M. Ś. na rzecz oskarżycielki posiłkowej T. P. 504 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. H. z Kancelarii Adwokackiej w W. 723,24 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 412/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn.akt III K 1010/13: I. oskarżoną M. Ś. uznał za winną tego, że od kwietnia 2012 r. do dnia 21 sierpnia 2013 r. w W. woj. (...) poprzez wysyłanie krótkich wiadomości tekstowych SMS oraz wykonywanie połączeń telefonicznych uporczywie nękała T. P. , przez co istotnie naruszyła jej prywatność, tj. za winną popełnienia występku z art. 190a§1 kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69§1 kk wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby; III. na podstawie art. 46§1 kk orzekł od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej T. P. obowiązek zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; IV. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. H. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 531,36 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu; V. zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych, poniesione wydatki zaliczając na rachunek Skarbu Państwa. Z wyrokiem tym w całości nie pogodziła się oskarżona. Apelujący jej imieniem obrońca wyrokowi zarzucił: - obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 i 410 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i orzeczenie wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego polegającą na ustaleniu, że zachowanie oskarżonej istotnie naruszyło prywatność pokrzywdzonej, podczas gdy korespondencja pomiędzy stronami była wzajemna, - obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, a w szczególności art. 7 i 410 kpk polegającą na nieuzasadnionej odmowie dania wiary zeznaniom J. P. i uznaniem ich za stronnicze i niewiarygodne, podczas gdy w istocie cechowały się one obiektywizmem i wyważeniem, - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 5 kpk oraz art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało nieobiektywnym uznaniem, iż zeznania pokrzywdzonej są głównym dowodem winy i sprawstwa oskarżonej pomimo, że jest ona osobą bezpośrednio zainteresowaną wynikiem sprawy oraz subiektywnie podchodzi do niej – przez co naruszona została zasada „rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego”, a ponadto nie uwzględnienie w ich zeznaniach licznych wewnętrznych sprzeczności, - niezależnie od powyższego, rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci obowiązku zapłaty 1000 zł na rzecz pokrzywdzonej tytułem zadośćuczynienia w sytuacji, gdy będąc samotną matką wychowującą pięcioro małoletnich dzieci oskarżona nie jest w stanie kwoty tej uiścić. W konsekwencji skarżący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o zmianę wyroku i odstąpienie od obowiązku zapłaty zadośćuczynienia, - względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Przeciwnie twierdzeniom w niej zawartym stwierdzić zdecydowanie należy, iż Sąd I instancji bardzo wnikliwie przeprowadził postępowanie dowodowe i tak zebrany materiał poddał prawidłowej ocenie, ściśle kierując się kryteriami art. 7 kpk tj. swobodnie, wszechstronnie i respektując zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Efektem takiego procedowania są prawdziwe ustalenia faktyczne, które stanowią trafną podstawę uznania sprawstwa i zawinienia oskarżonej, co do popełnienia występku stalkingu, kwalifikowanego z art. 190a§1 kk . Zawarte w apelacji argumenty sprowadzają się do polemiki z trafną sądową oceną dowodów. Ustaleniom wyroku apelujący przeciwstawia niczym nie wsparte twierdzenia, że oskarżona swym zachowaniem nie naruszyła prywatności T. P. , zaś konflikty pomiędzy nimi miały charakter wzajemnej wymiany korespondencji. Gołosłowność tych zarzutów jest oczywista, zważywszy na udokumentowaną liczbę i treść wiadomości SMS, które oskarżona przesyłała pokrzywdzonej, a których to okoliczności oskarżona nie zanegowała. Ponadto oskarżona dla wsparcia swych twierdzeń ( powielonych w apelacji ) nie potrafiła w żaden sposób wykazać „wzajemności” działań pokrzywdzonej, bo – jak to wskazał Sąd I instancji – pokrzywdzona starała się nie reagować na zaczepki oskarżonej, zdecydowanie domagała się zaprzestania działań oskarżonej, np. za pośrednictwem swego byłego męża, świadka J. P. , co także wynika z jego zeznań. Konstatacja apelującego, że przesyłane przez oskarżoną pokrzywdzonej wiadomości nie miały nękającego charakteru, bo np. dotyczyły wspólnego dziecka oskarżonej i byłego męża pokrzywdzonej są równie błędne. Przecież oskarżona nie znała pokrzywdzonej ( spotkały się osobiście po raz pierwszy na rozprawie sądowej), pokrzywdzona nie nawiązywała z oskarżoną kontaktu, nie wtrącała się w jej życie i żądała zaniechania przez oskarżoną korespondencji oraz kontaktów telefonicznych. To oskarżona w napastliwy, mało wyszukany i wręcz wulgarny sposób naruszała prywatność pokrzywdzonej, co słusznie Sad I instancji zakwalifikował jako występek stalkingu z art. 190a§1 kk . Nie sposób zgodzić się z zarzutem apelacji dotyczącym orzeczonego środka karnego w trybie art. 46§1 kk . Przestępcze działanie oskarżonej stanowiło znaczną psychiczną dotkliwość dla pokrzywdzonej, zatem oskarżona, która działając celowo i w sposób wyrachowany, powinna ponieść karnoprawne konsekwencje czynu. Wymierzona jej kara 3-ch miesięcy pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania to kara bardzo umiarkowana, wręcz łagodna. Słusznym jej dopełnieniem jest zatem orzeczone w trybie art. 46§1 kpk zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonej w kwocie 1000 zł, którego wykonanie będzie dla oskarżonej wychowawczą dolegliwością. Sytuacja rodzinna oskarżonej ( wychowuje 5-cioro dzieci w różnym wieku, korzysta z alimentów na dzieci ) jest niekwestionowaną. Równie niekwestionowanym jest fakt korzystania przez oskarżona z pomocy byłej teściowej, która opiekuje się dziećmi. Oskarżona ma objęte przypisanym jej stalkingiem działania ( pisanie wiadomości SMS i rozmowy telefoniczne ) poświęciła bardzo dużo czasu i środków finansowych. Zatem słusznym oraz wychowawczym dla niej będzie podjęcie działań w celu wywiązania się z przedmiotowego środka karnego, np. przez podjęcie jakiegokolwiek płatnego zajęcia i ograniczenie wydatków na usługi telekomunikacyjne. Oskarżona ma więc możliwość wykonania środka karnego. O kosztach zastępstwa procesowego, należnych oskarżycielce posiłkowej orzeczono na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 63§1 kpk . O zwolnieniu oskarżonej od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 624§1 kpk w zw. z art. 636§1 kpk , uznając za uzasadnione zwolnienie jej od ponoszenia tych kosztów.