IV KA 407/13

Sygnatura akt IV Ka 407/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lipca 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Mariusz Górski (spr.) Sędziowie : SO Agnieszka Połyniak SO Tomasz Wysocki Protokolant : Agnieszka Kaczmarek przy udziale Władysławy Kunickiej – Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013 roku sprawy E. K. i A. S. oskarżonych z art. 158 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 5 marca 2013 roku, sygnatura akt II K 1073/10 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania Sygn.akt IV Ka 407/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem E. K. uniewinniona została od tego, że: w dniu 22 marca 2010 roku w D. wraz z I. K. i A. G. wzięła udział w pobiciu G. R. , podczas którego pokrzywdzony był szarpany, popychany, uderzany otwartą ręką w twarz oraz bity pięściami po całej głowie, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres trwający dłużej niż siedem dni, to jest od popełnienia czynu z art. 158§1 kk . Tymże wyrokiem A. S. uniewinniona została od tego, że: w dniu 22 marca 2010 roku w D. wraz z I. K. i E. K. wzięła udział w pobiciu G. R. , podczas którego pokrzywdzony był szarpany, popychany, uderzany otwartą ręką w twarz oraz bity pięściami po całej głowie, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres trwający dłużej niż siedem dni, to jest od popełnienia czynu z art. 158§1 kk . Wyrok powyższy zaskarżył prokurator, który w mało taktownej względem Sądu I instancji, apelacji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść i rzutujący w konsekwencji na błędny opis i kwalifikację czynu przypisanego oskarżonej I. K. oraz na uniewinnienie oskarżonych E. K. i A. S. , podczas gdy wnikliwa i rzetelna ocena dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie prowadzi do wniosku, że wszystkie oskarżone wzięły udział w pobiciu pokrzywdzonego, w czasie którego oskarżona I. K. spowodowała u niego umyślnie obrażenia powodujące naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres trwający dłużej niż dni siedem. Tym samym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Wyrok Sądu I instancji jest być może oczywiście trafny lecz obecnie ocenić go należy jako przedwczesny. I tak, w sprawie omawianej jawią się trzy grupy tzw. dowodów osobowych. Pierwszą z nich prezentują oskarżone, które w zasadzie nie przyznają się do swojego sprawstwa w zakresie popełnienia zarzucanych im czynów i dość spójnie ( choć i tu jawią się pewne rozbieżności ) relacjonują przebieg zdarzeń jakie miały miejsce 22 marca 2010 roku. Druga grupa to pokrzywdzony, a w zasadzie pokrzywdzeni bo za taką należy uznać też L. M. , którzy wskazują na I. i E. K. oraz A. S. jako te, które dopuściły się ich pobicia. W ich relacji zdarzeń występuje szereg nieścisłości, rozbieżności, które nie zostały wyjaśnione z uwagi na niemożność przesłuchania tych osób w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wersję tę potwierdzają w pewnym zakresie świadkowie oskarżenia, a to P. L. , K. P. oraz J. K. Wreszcie trzecią grupę stanowią osoby, które zasłaniają się niepamięcią, twierdzą, że albo nic szczególnego się nie wydarzyło lub też, iż nić nie widziały. W tej sytuacji przed ewentualnym zastosowaniem zasady wyrażonej w art. 5§2 kpk powinnością Sądu I instancji ( skoro nie uczynił tego prokurator w postępowaniu przygotowawczym ) było przeprowadzenie wszelkich możliwych dowodów, które mogłyby przyczynić się do nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tyczy to w szczególności faktu, iż „towarzystwo” oskarżonych to w sumie 16-17 kobiet. Trzy z nich to siostry K. oraz A. S. . Kolejne z nich to przesłuchane A. Ł. , E. M. i J. W. oraz przebywająca w Anglii B. C. . Pozostało jeszcze zatem 9-10 uczestniczek feralnego spotkania, z których prokurator ustalił obecnie ( szkoda, że dopiero teraz ) dane jeszcze czterech koleżanek oskarżonych, a to M. K. , D. Ś. , J. K.(1) oraz A. C. . Pozostało zatem jeszcze do ustalenia 5-6 potencjalnych świadków awantury, choć konieczne wydaje się przesłuchanie chociaż tych wymienionych wyżej. Konieczne jest także ponowne przesłuchanie A. W. , która zeznała, iż ( por. k-144 ) nie przypomina sobie by ktoś był wówczas bity przez kobiety. Stoi to w oczywistej sprzeczności z treścią notatki urzędowej ( k-1-odwrót ) sporządzonej przez G. D. , z której wynika iż potwierdziła, że wskazane przez pokrzywdzonego kobiety zadawały mu uderzenia. Nadto, konieczna zdaje się być konfrontacja między policjantem, a właśnie A. W. . Nie sposób też pominąć treści opinii lekarskiej tyczącej L. M. (k-50 ), która w czasie incydentu doznała szeregu obrażeń twarzy i okolicy piersiowej. Należy bowiem zadać pytanie – kto je spowodował jeśli nie oskarżone ( być może także któraś z pozostałych uczestniczek spotkania), skoro te zachowywały się nader spokojnie, zaś agresorami byli wyłącznie ( zdaniem Sądu Rejonowego ) G. R. i L. M. . Tym samym przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien ponownie przesłuchać wszystkie osoby które były świadkami zdarzenia, dokonać koniecznych konfrontacji, a następnie ocenić te dowody zgodnie z zasadami logiki prawidłowego rozumowania ale także i doświadczenia życiowego. Nadto Sąd Rejonowy winien podjąć kolejną próbę przesłuchania L. M. i G. R. , którzy być może obecnie przebywają w miejscu zameldowania. Z uwagi na powyższe – zdecydowano jak w wyroku.