IV Ka 403/24

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy rozpoznał apelację obwinionego Ł. T. od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, który uznał go za winnego popełnienia wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o 17 km/h w terenie zabudowanym. Obwiniony zaskarżył wyrok w całości, zarzucając sądowi pierwszej instancji szereg naruszeń przepisów postępowania, w tym obrazę art. 71 § 1, 4 i 5 KPW poprzez uniemożliwienie mu udziału w rozprawie z powodu kolizji terminów, obrazę art. 175 § 1 i 2 KPK poprzez nieumożliwienie złożenia wyjaśnień, obrazę art. 170 § 1 pkt. 1 oraz art. 7 KPK poprzez przeprowadzenie dowodów z nagrań wideo na płytach CD, których wiarygodność kwestionował, a także obrazę art. 7 KPK poprzez dowolną ocenę dowodów i błąd w ustaleniach faktycznych. Podnosił również, że urządzenie pomiarowe TruCAM obarczone jest błędem, a dane dotyczące innej osoby zostały błędnie uwzględnione. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Stwierdził, że obecność obwinionego na rozprawie nie była obowiązkowa, gdyż był on jedynie zawiadomiony, a nie wezwany, a jego nieobecność nie została usprawiedliwiona w sposób wymagany przez prawo. Odnosząc się do dowodów z nagrań, sąd uznał, że obwiniony nie uprawdopodobnił, iż doszło do ingerencji w ich treść. Ocena zeznań funkcjonariusza policji została uznana za prawidłową, a sąd odwoławczy nie dostrzegł interesu świadka w fałszywym oskarżeniu. Kwestie dotyczące sposobu postępowania funkcjonariusza i wyboru trybu mandatowego uznano za nieistotne dla ustalenia samego faktu popełnienia wykroczenia. Sąd odwoławczy podkreślił, że zastosowane urządzenie pomiarowe miało aktualne świadectwo legalizacji, a różnica prędkości rzędu 17-15 km/h nie wpływa na samo istnienie znamion wykroczenia. Kara grzywny w wysokości 400 zł została uznana za współmierną i mieszczącą się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a zarzut rażącej niewspółmierności kary oddalono. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający