IV KA 403/16

Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie rozpatrywał apelację obwinionej Ż. K. od wyroku sądu I instancji, który skazał ją za wykroczenie z art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń, polegające na zakłócaniu porządku publicznego i spoczynku nocnego krzykiem. Sąd odwoławczy uznał apelację za skuteczną w zakresie, w jakim kwestionowała ona ustalenia sądu I instancji co do krzyku obwinionej. Sąd I instancji oparł swoje ustalenia głównie na zeznaniach funkcjonariuszy policji, którzy interweniowali na zgłoszenie M. M. (1). Jednakże, sąd odwoławczy stwierdził, że zeznania policjantów nie pozwalały na jednoznaczne wskazanie, że to Ż. K. krzyczała i zakłócała porządek. Policjanci nie byli w stanie zindywidualizować osób, którym można by przypisać takie zachowanie. Ponadto, sąd odwoławczy podzielił krytycyzm sądu I instancji wobec zeznań M. M. (1) i jej rodziny, uznając je za niewiarygodne w części dotyczącej zachowania obwinionej z uwagi na istniejący między rodzinami głęboki i długotrwały konflikt. Sąd odwoławczy analizował również nagranie przedstawione przez pokrzywdzoną, stwierdzając, że nie dowodzi ono krzyku obwinionej, a jedynie jej nieco podniesiony głos. W ocenie sądu odwoławczego, zebrane dowody pozwalały jedynie na ustalenie obecności obwinionej na miejscu interwencji i przedstawiania przez nią swoich racji związanych z konfliktem sąsiedzkim. Sąd podkreślił, że pojęcie 'wybryku' z art. 51 § 1 kw wymaga zachowania wyraźnie odbiegającego od norm społecznych, czego w zachowaniu obwinionej nie stwierdzono. Jej obecność i wypowiedzi miały związek z konfliktem i interwencją, a nie były swawolą. Sąd odwoławczy zaznaczył, że inne strony konfliktu również były obecne i aktywne. W konsekwencji, sąd odwoławczy uchylił wyrok skazujący w zaskarżonej części, uznając, że zachowanie obwinionej nie wyczerpało znamion wykroczenia.

Zagadnienia prawne (2)