IV KA 386/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 386/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 lutego 2025 roku w sprawie II K 816/24. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒  na korzyść ☐  na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- --------------- 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- --------------- 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.2. Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego L. D. zarzuty: 1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia: a) art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i arbitralne uznanie, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona art. 300 § 2 k.k. , podczas gdy brak jest winy i zamiaru, a działania oskarżonego nie doprowadziły do udaremnienia ani uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela. b) art. 410 k.p.k. poprzez brak analizy całokształtu materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności związanych z darowizną oraz zaciągnięciem przez A. D. pożyczek na spłatę zobowiązań oskarżonego. c) art. 7 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, bez rozważenia wszystkich ujawnionych okoliczności, w konsekwencji błędne przyjęcie, że oskarżony doprowadził do udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela. d) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nieuzasadnione uznanie wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne, mimo że zostały potwierdzone zeznaniami świadka A. D. oraz dokumentami (umowy pożyczek, potwierdzenia przelewów). 2. Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść skarżonego orzeczenia: – polegający na dowolnym przyjęciu, że oskarżony udaremnił lub uszczuplił zaspokojenie wierzyciela, podczas gdy oskarżony podejmował działania zmierzające do spłaty zobowiązań, – oraz na bezzasadnym uznaniu za niewiarygodne zeznań oskarżonego i świadka, mimo potwierdzenia ich wersji dowodami nieosobowymi. 3. Zarzut alternatywny – rażąca niewspółmierność kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, która nie odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości czynu, nie realizuje celów z art. 53 § 1 k.k. , a tym samym, zasadnym było zastosowanie art. 37a k.k. i wymierzenie grzywny 200 stawek dziennych po 10 zł. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym i tym samym apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy, dokonując kontroli instancyjnej w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów ( art. 433 § 1 k.p.k. ), nie stwierdził uchybień, które miałyby wpływ na treść orzeczenia. Ad 1. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób kompletny, ujawniając cały materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k. Ocena ta została szczegółowo i logicznie uzasadniona w pisemnych motywach wyroku, a apelacja obrońcy w istocie sprowadza się do polemiki z tą oceną oraz do prezentowania własnej, odmiennej interpretacji zgromadzonych dowodów, co nie jest wystarczające do skutecznego podważenia rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom obrony, Sąd I instancji nie dokonał oceny dowodów w sposób dowolny ani arbitralny. Przeciwnie — ustalenia faktyczne oparto na spójnym materiale osobowym i dokumentarnym, przy czym sąd w sposób wyraźny wskazał, którym dowodom i z jakich przyczyn dał wiarę, a którym wiary odmówił bądź ją ograniczył. Nie sposób również podzielić stanowiska obrońcy, jakoby zachowaniu oskarżonego nie można było przypisać winy i zamiaru. Zamiar ten został prawidłowo wywiedziony z całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności z sekwencji zdarzeń poprzedzających dokonanie darowizny, świadomości oskarżonego co do toczących się przeciwko niemu postępowań sądowych oraz z faktu wyzbycia się jedynego składnika majątku, z którego możliwe było skuteczne przeprowadzenie egzekucji. Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego jednoznacznie wynika, że sąd ten uwzględnił okoliczności związane z zaciągnięciem przez A. D. pożyczek oraz z dokonywaniem przez nią spłat części zobowiązań oskarżonego. Okoliczności te zostały potwierdzone dokumentami w postaci umowy pożyczki oraz potwierdzeń przelewów i zostały przez sąd uznane za wiarygodne. Sąd I instancji trafnie jednak uznał, że okoliczności te nie niweczą zamiaru oskarżonego ani nie wyłączają realizacji znamion czynu z art. 300 § 2 k.k. Częściowe i incydentalne spłaty zobowiązań, dokonywane przez osobę trzecią, nie zmieniają faktu, że oskarżony dokonał darowizny składnika majątku zagrożonego zajęciem, doprowadzając w konsekwencji do bezskuteczności postępowań egzekucyjnych. Nie można zatem skutecznie twierdzić, że sąd pominął wskazywane przez obronę okoliczności — zostały one bowiem uwzględnione, lecz ocenione odmiennie, niż oczekiwałby tego skarżący. Sąd Rejonowy dokonał swobodnej, a nie dowolnej oceny materiału dowodowego. Ocena ta została przeprowadzona z uwzględnieniem całokształtu ujawnionych okoliczności, zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Sam fakt, że obrona przedstawia alternatywną wersję zdarzeń, nie oznacza jeszcze, że ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji narusza art. 7 k.p.k. W szczególności Sąd I instancji zasadnie uznał, że dokonanie darowizny udziału w nieruchomości, po uprzednim ustanowieniu rozdzielności majątkowej, w sytuacji toczących się postępowań o zapłatę i przy świadomości nieuchronności egzekucji, prowadziło do udaremnienia zaspokojenia wierzyciela. Twierdzenia obrony, jakoby oskarżony podejmował rzeczywiste działania zmierzające do spłaty wierzyciela, pozostają w sprzeczności z ustalonym stanem faktycznym, w szczególności z bezskutecznością prowadzonych postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem regularnych, realnych spłat zadłużenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 424 § 1 k.p.k. Sąd Rejonowy w sposób jasny i logiczny przedstawił tok swojego rozumowania, wskazując przyczyny, dla których uznał wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania A. D. za wiarygodne jedynie w części. Sąd trafnie zwrócił uwagę na sprzeczności w relacjach świadka dotyczących motywów zawarcia umowy darowizny oraz na ich nieprzystawalność do zasad doświadczenia życiowego i chronologii zdarzeń. Okoliczność, że część twierdzeń świadka znalazła potwierdzenie w dokumentach, nie obligowała sądu do uznania za wiarygodne całej prezentowanej przez nią wersji wydarzeń. Chybiony jest zatem zarzut związany w tym względzie ze sposobem sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Po pierwsze, dokument ten zawiera wszystkie niezbędne elementy przewidzianej przez prawo procesowe, spełniając w wystarczającym stopniu kryteria przewidziane przez ustawę. Po drugie, uzasadnienie wyroku (w przeciwieństwie do uzasadnienia postanowienia) nie stanowi jego integralnej części i jest sprawozdaniem z intelektualnego procesu wyrokowania, zatem powstaje po wydaniu wyroku i ma charakter do niego wtórny, jako takie nie może więc mieć wpływu na jego treść w rozumieniu art. 438 pkt 2 k.p.k. Ad 2. Zarzuty te stanowią w istocie powielenie argumentacji podniesionej w ramach zarzutów procesowych i nie wykazują rzeczywistego błędu w ustaleniach faktycznych. Ustalenia Sądu Rejonowego są logiczne, spójne i znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd prawidłowo przyjął, że oskarżony, dokonując darowizny udziału w nieruchomości będącej jedynym realnym składnikiem majątku podlegającym egzekucji, działał w celu udaremnienia zaspokojenia wierzyciela. Nie ma znaczenia dla bytu przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. , że w chwili dokonania darowizny nie istniały jeszcze prawomocne orzeczenia zasądzające należność. Wystarczające jest istnienie roszczenia oraz świadomość dłużnika co do realnej groźby wszczęcia i prowadzenia egzekucji, co w niniejszej sprawie zostało bezspornie wykazane. Ad 3. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Sąd I instancji w sposób wyważony uwzględnił zarówno wysoki stopień winy oskarżonego, jak i znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, polegającego na naruszeniu interesów majątkowych wierzyciela oraz powagi orzeczeń sądowych. Jednocześnie sąd uwzględnił okoliczności łagodzące, w tym dotychczasową niekaralność oskarżonego, jego trudną sytuację życiową, finansową i zdrowotną, odstępując od orzeczenia kary grzywny. Zastosowanie art. 37a k.k. byłoby w realiach niniejszej sprawy niecelowe i pozostawałoby w sprzeczności z celami kary, o których mowa w art. 53 § 1 k.k. Wszystkie zarzuty apelacji obrońcy okazały się bezzasadne i stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami oraz oceną dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu i podlegał utrzymaniu w mocy. Wniosek Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o zmianę wyroku i wymierzenie kary grzywny200 stawek dziennych po 10 zł na podstawie art. 37a k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek jest niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego L. D. , kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także wymierzonej mu kary. Sąd Okręgowy podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu, jak i odtworzony na podstawie tego materiału stan faktyczny. Kontrola odwoławcza wykazała wszak, że Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w tym względzie działał w zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w ramach i na podstawie obowiązującego prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. Stąd też rozumowanie Sadu Rejonowego, które doprowadziło do dokonania ustaleń faktycznych na kanwie przedmiotowej sprawy w tym zakresie, znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia, w którym Sąd Rejonowy w sposób syntetyczny i trafny odniósł się do poszczególnych dowodów, a Sąd odwoławczy w pełni ocenę tą aprobuje. Brak stwierdzenia uchybień wskazanych w środku odwoławczym w tym zakresie, a także uznania zasadności podniesionych zarzutów oraz uwzględnienia sformułowanych wniosków. Zarzuty zawarte w złożonej apelacji oraz zaprezentowane twierdzenia w tej części, stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Skarżący prezentuje w apelacji obszerny, aczkolwiek własny, subiektywny punkt widzenia odnośnie meritum sprawy bez uwzględnienia rzeczywistej treści dowodów i wymowy całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2.-5. Zgodnie z treścią art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) w związku z nieuwzględnieniem środków odwoławczych wniesionych przez oskarżyciela publicznego, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i prokuratora, Sąd Odwoławczy: - zasądził od oskarżonego L. D. na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Spółki z o.o. reprezentowanej przez F. W. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w postępowaniu przed sądem odwoławczym; - zasądził od oskarżyciela posiłkowego (...) Spółki z o.o. reprezentowanej przez F. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 6,67 tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym; - zasądził od oskarżonego L. D. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 6,67 tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym; - kosztami sądowymi w części dotyczącej skargi apelacyjnej prokuratora obciążył Skarb Państwa. 7. PODPIS 0.1.1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego L. D. . Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 lutego 2025 roku w sprawie II K 816/24. 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana