IV KA 381/13

Sygnatura akt IV Ka 381/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2013 roku Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Agnieszka Połyniak (spr.) Sędziowie : SO Sylwana Wirth SO Krzysztof Płudowski Protokolant : Aneta Pawlicka przy udziale Jolanty Siwik – Ważny Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 roku sprawy P. W. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. , 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 20 marca 2013 roku, sygnatura akt III K 544/11 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. L. z Kancelarii Adwokackiej w W. 516, 60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt IV ka 381/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 marca 2013r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu, w sprawie o sygn. akt III K 544/11: I. uznał P. W. i G. N. za winnych tego, że w dniu 19 czerwca 2008 roku w W. , woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim przedłożeniu przez G. N. , dostarczonego mu wcześniej przez P. W. podrobionego i stwierdzającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu i osiąganych dochodach w firmie (...) Sp. z o.o. z/s w K. , mającego istotne znaczenie dla zawarcia umowy i uzyskania kredytu, wprowadzili w błąd pracownika uprawnionego do zwarcia w imieniu (...) Bank S.A. Oddział w W. (obecnie (...) Bank (...) S.A. ), co do faktu zatrudnienia i uzyskiwanych zarobków przez G. N. oraz co do zamiaru i możliwości spłaty kredytu doprowadzając do zawarcia umowy o kredyt gotówkowy w kwocie 19922 złotych, czym doprowadzili (...) Bank S.A. obecnie (...) Bank (...) S.A. z /s w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.922 złotych, przy czym P. W. zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 23.04.2003 r. sygn. akt III K 177/03 za czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 1.03.2003 r. do dnia 23.04.2003 r. o od dnia 25.06.2003 r. do dnia 3.01.2004 r, to jest występku z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk wobec oskarżonego G. N. oraz występku z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wobec oskarżonego P. W. i za czyn ten na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk wymierzył oskarżonemu G. N. karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. za rt. 64 § 1 kk wymierzył oskarżonemu P. W. karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk zawiesił warunkowo wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego G. N. kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres lat 3 (trzech), III. na podstawie art. 72 § 2 kk zobowiązał oskarżonego G. N. do naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz (...) Bank (...) S.A. kwoty 1 800 zł w terminie roku od dnia uprawomocnienia się wyroku, IV. zasadził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. L. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 516,60 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. W. z urzędu, V. zwolnił oskarżonych od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania zaliczając je na rachunek tegoż Skarbu Państwa i nie wymierzył im opłaty. Z rozstrzygnięciem tym nie pogodził się P. W. , który za pośrednictwem swego obrońcy zaskarżył wyrok w całości na swoją korzyść, zarzucając na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. : 1. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku, polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów w formie współsprawstwa, mimo iż nie był on nigdy stroną jakiejkolwiek umowy kredytu i nie odniósł żadnych korzyści z procederu, jakim zajmował się G. N. , a współoskarżony N. pomawiając P. W. zmierzał do umniejszenia swojej winy w zakresie zarzucanego mu czynu, do którego się przyznał. Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego do stawianego mu zarzutu. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja jest nietrafna. Wbrew twierdzeniom obrońcy, sąd orzekający prawidłowo ocenił wszystkie zgromadzone w toku postępowania dowodowego dowody i wyprowadził na tej podstawie jedynie słuszny wniosek, iż P. W. działał wspólnie i w porozumieniu z G. N. . W żadnym razie nie można zgodzić się z apelującym, iż w sprawie brak dowodów na udział P. W. w zarzucanym czynie, a pomówienia współoskarżonego na wiarę nie zasługują. O trafności stanowiska sądu I instancji przekonuje nie tylko przedstawiona w uzasadnieniu ocena wyjaśnień G. N. , które także w ocenie sądu ad quem są logiczne i przekonywujące (czego nie można powiedzieć o wewnętrznie sprzecznych i irracjonalnych wyjaśnieniach samego P. W. ), ale i dowody w postaci kopii prawomocnego wyroku skazującego P. W. (wraz z uzasadnieniem) wydanego przez Sąd Okręgowy w Świdnicy 14.10.2011r. (sygn. akt III K 187/10), którym skazano tego oskarżonego za takie same działania 19.06.2008r. (czyli tego samego dnia) wspólnie właśnie z G. N. , tyczące posłużenia się stwierdzającymi nieprawdę dokumentami – zaświadczeniami o zatrudnieniu i wysokości zarobków tego ostatniego właśnie w firmie (...) , które dostarczył nie kto inny jak P. W. , co sąd okręgowy wprost stwierdził w swym rozstrzygnięciu. Zatem przedstawione przez samego P. W. prawomocne, skazującego go orzeczenie, stanowi dodatkowy dowód tego, iż nie polegają na prawdzie jego wyjaśnienia, iż nigdy nie miał do czynienia z dokumentami tej treści a jego „rola” ograniczyła się do wskazania G. W. placówek banków, w których może uzyskać kredyt. Przyjęcie za wiarygodne słów P. W. , w których usiłował wytłumaczyć posiadanie karty kredytowej „dodanej” do kredytu w D. Banku, który uzyskał G. N. , stanowiłoby naruszenie podstawowych zasad logicznego rozumowania. Chybiony jest także argument, że skoro G. N. spłaca ten kredyt nie można przyjąć, iż w chwili zawarcia umowy, oskarżony miał zamiar doprowadzić bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Jak wynika bowiem z ustaleń sądu meriti, G. N. rozpoczął spłatę kredytu w połowie 2009r., kiedy to znaczna część jego dochodów została zajęta przez komornika, który egzekwował spłatę innego kredytu, uzyskanego na jego nazwisko na podstawie dokumentów dostarczonych mu przez P. W. . Zatem to obawa przed kolejnym zajęciem dochodów, skłoniła G. N. do dokonywania symbolicznych wpłat. Nie jest to w żadnym razie okoliczność świadcząca o braku znamienia przestępstwa z art. 286§1 k.k. Nie polega na prawdzie także zarzut, iż sąd rejonowy błędnie ustalił, iż to P. W. osiągnął korzyść majątkową. Jak wynika bowiem z wiarygodnych wyjaśnień G. N. , pieniądze z kredytu w kwocie gotówkowego w kwocie 19922 zł przekazał on na ręce właśnie P. W. , a ten wypłacił mu 1800 złotych jako „zapłatę” za złożenie wniosku i podjęcie kredytu. Podnoszone przez P. W. w toku rozprawy odwoławczej kwestie związane z zaniechaniem przesłuchania przedstawicieli firmy (...) , w tym jej prezesa, nie mają nawet najmniejszego znaczenia dla prawidłowości ustaleń w niniejszej sprawie. Wszak G. N. nigdy nie był zatrudniony w tej firmie, a okoliczność ta została ponad wszelką wątpliwość wyjaśniona. Po wtóre, co wynika także z dokumentów dostarczonych przez samego oskarżonego, to on dostarczył je G. N. . Nieprawdziwie przy tym twierdził P. W. , iż w sprawie III K 187/10 ustalił Sąd Okręgowy w Świdnicy, że prezes firmy (...) potwierdzał zatrudnienie G. N. . Wprost tenże sąd stwierdził bowiem, że z bankiem (...) kontaktowała się telefonicznie „osoba podająca się za R. D. ” (str. 3 uzasadnienia), lecz uprzednio pracownik banku, weryfikując dane nie mógł się skontaktować z właścicielem firmy, a sama firma nie była zgłoszona w rejestrze właściwego urzędu miasta. Z tych też względów próba podważenia trafności oceny wyjaśnień G. N. , jak też ustaleń faktycznych, które legły u podstaw stwierdzenia sprawstwa i winy P. W. , jest nieskuteczna i nie może podważyć ani samych ustaleń, ani tym bardziej uznania, że P. W. działał wspólnie i w porozumieniu z G. N. . To jego dane i chęć dodatkowego zarobku „wykorzystał” dla osiągnięcia przez siebie korzyść finansowej poprzez doprowadzenie banku (...) S.A. oddział w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – gotówką w kwocie 19922 złotych. Oceniając sposób działania oskarżonych, motywację P. W. , jego uprzednią karalność za przestępstwa podobne, co skutkowało przyjęciem iż działał w warunkach powrotu do przestępstwa, uznać należy, że wymierzona mu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest karą nader łagodną. Ponieważ oskarżony P. W. korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, Sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kwotę należną z uwagi na brzmienia §14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Z uwagi na wynik postępowania odwoławczego, sytuację materialną i majątkową P. W. sąd odwoławczy zwolnił go od obowiązku poniesienia tych kosztów, a wydatkami obciążył Skarb Państwa.