IV Ka 368/24

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, Wydział Karny Odwoławczy, rozpoznał apelację Straży Miejskiej w Bydgoszczy od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt III W 1131/23. Sąd Rejonowy uznał obwinionego M.K. za winnego wykroczenia z art. 92 § 1 kw, polegającego na niestosowaniu się do znaku drogowego D-18A z tabliczką T-29 (parking „miejsce zastrzeżone” dla osoby niepełnosprawnej), wymierzając mu karę grzywny w kwocie 300 zł. Apelacja Straży Miejskiej zarzucała obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw (przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów) oraz art. 39 § 4 kpsw (błędna ocena materiału dowodowego). Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Stwierdził, że ustalenia faktyczne Sądu I instancji oparte były na wszechstronnej analizie dowodów, a ich ocena nie wykazywała błędów faktycznych ani logicznych. Sąd odwoławczy podkreślił, że apelacja stanowiła jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Wskazano, że obwiniony konsekwentnie twierdził, iż parkował na miejscu dla niepełnosprawnych, będąc przekonanym o posiadaniu uprawnień, a o nieważności karty dowiedział się dopiero od strażników miejskich. Karta była wydana bezterminowo, co dawało obwinionemu podstawy do przekonania o jej ważności. Sąd odrzucił argumentację apelującego o świadomości obwinionego (prawnika) co do nieważności karty, wskazując na naruszenie zasady domniemania niewinności (in dubio pro reo) i zakazu dowodzenia przeciwko sobie. Nie stwierdzono również, aby obwiniony celowo wyłożył kartę w sposób utrudniający odczytanie terminu ważności. W związku z brakiem dowodów na umyślność działania obwinionego w zakresie nieuprawnionego posługiwania się kartą parkingową, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, obciążając koszty procesu Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający