IV Ka 341 / 17

Sąd Okręgowy rozpoznał apelacje wniesione przez oskarżonego M.S. (1) oraz jego obrońcę, które dotyczyły zarówno kwestii winy, jak i wymierzonej kary. Sąd odwoławczy stwierdził, że żadna z apelacji nie zawierała zarzutów o takiej wadze, aby uzasadniać zmianę zaskarżonego wyroku lub jego uchylenie. Apelacja oskarżonego skupiała się na podważeniu oceny dowodów przez sąd pierwszej instancji i kwestionowaniu ustaleń dotyczących popełnienia przypisanego mu czynu. Sąd odwoławczy nie zgodził się z tymi zarzutami, wskazując na spójność dowodów zebranych przez sąd pierwszej instancji, w tym zeznań sąsiadów i funkcjonariuszy policji, które przedstawiały obraz zachowania oskarżonego odbiegający od jego wersji. Sąd podkreślił wiarygodność świadków, którzy byli obcy zarówno dla oskarżonego, jak i pokrzywdzonej. Odniesiono się również do zdarzenia z 21 sierpnia 2015 r., podczas którego pokrzywdzona doznała obrażeń. Wersja oskarżonego o nieszczęśliwym upadku została odrzucona na podstawie zeznań świadków i funkcjonariuszy, którzy relacjonowali agresywne zachowanie oskarżonego wobec matki. Sąd odwoławczy w pełni utożsamił się z oceną dowodów i ustaleniami faktycznymi sądu pierwszej instancji. Chybiony okazał się również argument obrońcy o zastosowaniu art. 31 § 2 kk, gdyż ograniczenie zdolności do pokierowania postępowaniem było nieznaczne i wynikało z upojenia alkoholowego, które oskarżony mógł przewidzieć. Sąd odrzucił także zarzut rażącej niewspółmierności kary, wskazując na liczne okoliczności obciążające, w tym recydywę, które sprawiły, że orzeczona kara była wręcz łagodna w stosunku do granic ustawowego zagrożenia.

Zagadnienia prawne (3)