IV KA 339/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, polegającego na niewskazaniu przez właściciela pojazdu Straży Miejskiej osoby kierującej pojazdem w określonym dniu. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim uznał obwinionego T.S. za winnego i wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 złotych. Obwiniony złożył apelację, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego oraz domagając się uniewinnienia. Sąd Okręgowy w ramach postępowania apelacyjnego dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego na okoliczność prawidłowości zaparkowania pojazdu. Opinia biegłego wykazała, że pojazd mógł być zaparkowany w miejscu, gdzie nie obowiązywał zakaz zatrzymywania się. Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego dotyczące sprawstwa obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu (niewskazania kierującego) są prawidłowe. Podkreślono, że obwiniony nie był oskarżony o nieprawidłowe zaparkowanie, lecz o niewskazanie osoby kierującej. Mimo popełnienia czynu, Sąd Okręgowy, kierując się art. 39 § 1 k.w., odstąpił od wymierzenia kary. Uzasadniono to subiektywnym przeświadczeniem obwinionego o prawidłowości zaparkowania pojazdu, jego dotychczasową niekaralnością oraz przekonaniem, że samo postępowanie wykroczeniowe będzie wystarczające dla uświadomienia mu naganności jego postępowania. Sąd Odwoławczy zwolnił również obwinionego od opłat i wydatków.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaUzasadnienie odstąpienia od wymierzenia kary w sprawach wykroczeniowych na podstawie art. 39 § 1 k.w., zwłaszcza gdy sprawca działa w subiektywnym przekonaniu o swojej racji i jest niekarany.
Dotyczy specyficznej sytuacji wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. i oceny sądu co do celowości ukarania.
Zagadnienia prawne (2)
Czy niewskazanie przez właściciela pojazdu Straży Miejskiej osoby kierującej pojazdem, w sytuacji gdy pojazd był prawidłowo zaparkowany, wypełnia znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 k.w.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, niewskazanie osoby kierującej wypełnia znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 k.w., niezależnie od prawidłowości zaparkowania pojazdu.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy podkreślił, że czyn obwinionego polegał na niewskazaniu kierującego, a nie na nieprawidłowym zaparkowaniu. Obowiązek wskazania kierującego ma charakter ustawowy i jego niewypełnienie stanowi wykroczenie.
Czy w przypadku popełnienia wykroczenia z art. 96 § 3 k.w., sąd może odstąpić od wymierzenia kary, biorąc pod uwagę subiektywne przekonanie obwinionego o prawidłowości zaparkowania i jego dotychczasową niekaralność?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd może odstąpić od wymierzenia kary na podstawie art. 39 § 1 k.w., jeśli uzna, że okoliczności popełnienia czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego dotychczasowy sposób życia uzasadniają takie rozstrzygnięcie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że subiektywne przekonanie obwinionego o prawidłowości zaparkowania oraz jego dotychczasowa niekaralność przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia kary, uznając postępowanie wykroczeniowe za wystarczające dla uświadomienia naganności jego zachowania.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. S. (1) | osoba_fizyczna | obwiniony |
Przepisy (6)
Główne
k.w. art. 96 § § 3
Kodeks wykroczeń
Prd art. 78 § ust. 4
Ustawa Prawo o ruchu drogowym
k.w. art. 39 § § 1
Kodeks wykroczeń
Pomocnicze
kpw art. 106 § a
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpk art. 438 § pkt 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.w. art. 92 § § 1
Kodeks wykroczeń
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pojazd był prawidłowo zaparkowany. • Obwiniony działał w subiektywnym przeświadczeniu swoich racji. • Dotychczasowa niekaralność obwinionego.
Odrzucone argumenty
Ustalenia faktyczne Sądu I instancji dotyczące sprawstwa obwinionego w zakresie zarzucanego mu wykroczenia są nieprawidłowe.
Godne uwagi sformułowania
obowiązek wskazania osoby kierującej pojazdem ma charakter ustawowy • sąd może odstąpić od wymierzenia kary • wystarczające dla uświadomienia mu naganności swojego postępowania
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odstąpienia od wymierzenia kary w sprawach wykroczeniowych na podstawie art. 39 § 1 k.w., zwłaszcza gdy sprawca działa w subiektywnym przekonaniu o swojej racji i jest niekarany."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. i oceny sądu co do celowości ukarania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, że nawet popełnienie wykroczenia nie zawsze musi skutkować karą, jeśli sąd uzna inne okoliczności za ważniejsze. Jest to przykład stosowania zasady humanitaryzmu w prawie wykroczeniowym.
“Czy można uniknąć kary za wykroczenie, jeśli wierzyło się w swoją rację?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.