IV KA 305/14

Sygn. akt IV Ka 305/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2014 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Krzysztof Gąsior Sędziowie SO Marta Legeny-Błaszczyk (spr.) SO Agnieszka Szulc-Wroniszewska Protokolant Agnieszka Olczyk przy udziale Prokuratora Rejonowego w Radomsku del. do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Cezarego Zawadzkiego po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 roku sprawy M. P. oskarżonego z art.305 ust.1 Ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 28 lutego 2014 roku sygn. akt II K 28/14 na podstawie art. 437 § 1 kpk , art. 438 pkt 1 kpk , art. 624 § 1 kpk zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że eliminuje określenie terminu uiszczenia świadczenia pieniężnego orzeczonego w punkcie 2; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 305 /14 UZASADNIENIE M. P. został oskarżony o to, że w dniu 29 września 2013 roku w P. woj. (...) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą (...) z siedzibą w Ł. posiadał i dokonywał obrotu towarami w postaci zabawek oznaczonych podrobionym znakiem towarowym M. H. zastrzeżonym na rzecz firmy (...) oraz torebkami oznaczonymi podrobionym znakiem towarowym H. K. zastrzeżonym na rzecz firmy (...) reprezentowanymi przez Kancelarię (...) z siedzibą w W. , których nie miał prawa używać, czym działał na szkodę firm (...) tj. o czyn z art. 305 ust. 1 Ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej . Sąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 roku na podstawie art. 66 & 1 kk , art. 67 & 1 kk postępowanie karne w stosunku do oskarżonego M. P. warunkowo umorzył ustalając okres próby na jeden rok; na podstawie art. 67 & 3 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200 złotych, płatne w terminie sześciu miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku; na podstawie art. 44 & 2 kk orzekł przepadek dowodów rzeczowych wyszczególnionych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 23 w pozycji od 1 do 4 akt sprawy przez zniszczenie po upływie okresu próby; wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 100 złotych oraz zasądził kwotę 310,18 złotych tytułem zwrotu wydatków. Wyrok ten zaskarżył Prokurator Rejonowy w Opocznie w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego. Skarga apelacyjna wywiedziona z podstawy art. 438 pkt. 1 kpk zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 67 & 3 kk i art. 39 pkt. 7 kk poprzez orzeczenie świadczenia pieniężnego w wysokości 200 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, płatnego w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia , podczas gdy z treści tych artykułów nie wynika możliwość orzeczenia tego świadczenia z zakreślonym terminem jego płatności. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie rozstrzygnięcia z pkt. 2 dotyczącego zakreślenia terminu do spełnienia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż wina oskarżonego nie jest kwestionowana i w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości. Prawidłowa jest też kwalifikacja prawna przypisanego mu czynu. Odnosząc się do zarzutu apelacji trzeba podnieść, że z wykładni językowej art. 67 § 3 kk jednoznacznie wynika, że przepis ten wyraźnie czyni rozróżnienie między obowiązkami (do których zalicza między innymi zobowiązanie sprawcy do naprawienia szkody w całości lub w części oraz zobowiązanie skazanego do informowania sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby; przeproszenia pokrzywdzonego; wykonywania obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby i powstrzymywania się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających) a środkami karnymi (tj. świadczeniem pieniężnym wymienionym w art. 39 pkt 7 kk lub nawiązką oraz zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych wymienionym w art. 39 pkt 3 kk ). O tym, że tak jest świadczy użyta po spójniku "a" partykuła "ponadto", która nawiązując do wcześniej wymienionych obowiązków, wprowadza jednak odrębne od nich środki karne. Według M. Bańko: Inny słownik języka polskiego, Warszawa 2000, s. 176, słowem "ponadto" wprowadza się nową informację na omawiany temat. Identycznie rozumie tę partykułę S. Dubisz: Uniwersalny słownik języka polskiego, Warszawa 2003, s. 661, gdy stwierdza, że następuje wówczas wprowadzenie nowej informacji: "oprócz tego", "poza tym". Tak więc, partykuła "ponadto" w art. 67 § 3 kk rozgranicza środki probacyjne od środków karnych. Rozgraniczenie to ma szalenie istotne znaczenie, bowiem w sytuacji nałożenia obowiązków probacyjnych sąd zobowiązany jest do określenia czasu i sposobu ich wykonania - art. 74 § 1 kk , natomiast przy orzeczeniu środków karnych tak postąpić nie może, bowiem żaden przepis materialnoprawny nie daje mu ku temu podstaw. Z powołanych w zaskarżonym wyroku podstaw orzeczenia świadczenia pieniężnego, tj. art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk , nie wynika konieczność ani uprawnienie do zakreślenia przez sąd terminu, w którym świadczenie to ma być płatne. Zgodnie z art. 196 § 1 kkw , "w razie orzeczenia świadczenia pieniężnego sąd z urzędu i bez pobierania jakichkolwiek opłat, przesyła tytuł egzekucyjny pokrzywdzonemu lub innej osobie uprawnionej", a czyni to bezzwłocznie, gdy orzeczenie staje się wykonalne, tj. z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przesłanie tytułu kończy czynności sądu w postępowaniu wykonawczym, gdyż dalej, to podmioty, którym sąd przesłał tytuły egzekucyjne, same wzywają skazanego do zaspokojenia ich należności, a gdy ten tego nie uczyni, to wówczas z własnej woli mogą skierować wyrok do komornika, by wszczął egzekucję ( wyrok SN - Izba Wojskowa z 2003-12-04 WA 55/03, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Karna 2004/2/21). Uwzględniając ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego – Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował określenie, iż świadczenie pieniężne orzeczone w punkcie 2 jest płatne w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. Z tych względów należało orzec, jak w wyroku; względy słuszności (postępowanie odwoławcze zostało wywołane błędem Sądu I instancji) wymagały zwolnienia oskarżonego od wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.