IV KA 274/13

Sygn. akt IV Ka 274/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lipca 2013 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Tadeusz Węglarek Sędziowie SO Sławomir Gosławski del. SR Agnieszka Zielińska (spr.) Protokolant Karol Depczyński przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim S. K. (1) po rozpoznaniu w dniu 09 lipca 2013 roku sprawy M. C. oskarżonego z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 kk , art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005, nr 179, poz. 1485 z późn. zm.), art. 191 § 1 kk Ł. C. oskarżonego z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk , art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 kk , art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005, nr 179, poz. 1485 z późn. zm.), art. 191 § 1 kk B. C. oskarżonej z art. 190 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonych M. C. i Ł. C. od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 2 kwietnia 2012 roku sygn. akt II K 518/11 art. 437 § 1 i 2 kpk , art. 438 pkt 2, 3 i 4 kpk , art. 624 § 1 kpk , art. 636 § 1 kpk , art. 9 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) 1) zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. C. w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 wyroku w zakresie wymierzonych kar łącznych; - w miejsce czynów opisanych w punktach I i II aktu oskarżenia (przypisanych w punktach 1 i 2 wyroku) uznaje oskarżonego za winnego tego, że w okresie od września 2010 roku do dnia 19 marca 2011 roku w O. działając ze z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu wspólnie i w porozumieniu z Ł. C. , a w okresie od 10 stycznia 2011 roku do 19 marca 2011 roku, także wspólnie i w porozumieniu z D. W. (1) w celu wymuszenia na S. B. (1) zwrotu wierzytelności w wysokości 1.350 złotych oraz na P. T. (1) w wysokości 1.050 złotych, stosował przemoc w postaci bicia oraz groził pozbawieniem życia i zdrowia oraz wywiezieniem do lasu, a nadto w dniu 18 marca 2011 roku w O. przy ul. (...) w tym samym celu uderzył S. B. (1) pięścią w twarz i spowodował jego przewrócenie na betonowe podłoże w garażu, a następnie kopiąc po całym ciele i uderzając metalową rurką po nogach i rękach spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci stłuczeń w licznych okolicach ciała- stawu łokciowego prawego, stawu skokowego prawego, stawu nadgarstkowego prawego oraz otarć naskórka na plecach, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała na okres poniżej siedmiu dni i przyjmuje, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 191§ 2 kk w zw. z art. 157§ 2 kk w zw. z art. 11§ 2 kk w zw.z art 12 kk i za to na podstawie art. 191§ 2 kk w zw. z art. 11§3 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; - w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy w stosunku do oskarżonego M. C. ; - na podstawie art. 85 kk , art. 86 § 1 kk kary pozbawienia wolności wymierzone za poszczególne czyny łączy i wymierza oskarżonemu M. C. karę łączną 1(jednego) roku i 8(ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 2) zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego Ł. C. w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 7 wyroku w zakresie wymierzonych kar łącznych; - w miejsce czynu opisanego w punkcie IV aktu oskarżenia (przypisanego w punkcie 6 wyroku) uznaje go za winnego tego, że w okresie od września 2010 roku do 19 marca 2011 roku w O. woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z M. C. , a w okresie od 10 stycznia 2011 roku do 19 marca 2011 roku, także wspólnie i w porozumieniu z D. W. (1) w stosunku do P. T. (1) w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności na S. B. (1) w wysokości 1.350 złotych oraz w wysokości 1.050 złotych na P. T. (1) w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem stosował przemoc w postaci bicia oraz groził pozbawieniem życia i zdrowia oraz wywiezieniem do lasu w/w osobom, a nadto w dniu 19 marca 2011 roku groził A. B. pozbawieniem życia w celu zwrotu wierzytelności jej syna S. B. (1) w wysokości 2.000 złotych i przyjmuje, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem dyspozycję art. 191§ 2 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 191§ 2 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; - uniewinnia oskarżonego od popełnia czynu opisanego w punkcie V aktu oskarżenia i w tej części wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa; - w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy w stosunku do oskarżonego Ł. C. ; - na podstawie art. 85 kk , art. 86 § 1 kk kary pozbawienia wolności wymierzone za poszczególne czyny łączy i wymierza oskarżonemu Ł. C. karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 3) w stosunku do oskarżonej B. C. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną; 4) zasądza od oskarżonych M. C. i Ł. C. na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 300,00 (trzysta) złotych opłaty za obie instancje oraz kwoty po 6,00 (sześć) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym, w pozostałym zakresie wydatki przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 274/13 UZASADNIENIE M. C. został oskarżony o to, że: 2) w dniu 18 marca 2011 roku w O. przy ul. (...) , woj (...) dokonał rozboju na osobie S. B. (1) w ten sposób, że używając przemocy, uderzył pięścią w twarz pokrzywdzonego i spowodował jego przewrócenie się na betonową podłogę w garażu, a następnie kopiąc go po całym ciele i uderzając metalową rurką po nogach i rękach zabrał w celu przywłaszczenia buty marki (...) o wartości 250 zł, perzy czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci stłuczeń w licznych okolicach ciała – stawu łokciowego prawego, stawu skokowego prawego, stawu nadgarstkowego prawego oraz otarcia naskórka na plecach które spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała na okres poniżej siedmiu dni tj. o przestępstwo z art. 280§ 1 kk w zw. z art. 157 §2 kk w zw. z art. 11§ 2 kk 3) w okresie od września 2010 roku do 19 marca 2011 roku w O. , woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. C. a w okresie od 10 stycznia 2011 roku do 19 marca 2011 roku, także wspólnie i w porozumieniu z D. W. (1) w stosunku do P. T. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu, za pomocą przemocy w postaci pobicia, połamania, wywiezienia do lasu i zabójstwa usiłował doprowadzić S. B. (1) oraz P. T. (1) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwotach od 100 do 1300 złotych na swoją rzecz , lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak pieniędzy u pokrzywdzonych tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art.282 kk w zw. z art. 12 kk Ł. C. został oskarżony o to, że: 4) w okresie od początku marca 2011 roku do dnia 26 kwietnia 2011 roku w O. , przy ul. (...) woj. (...) w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem groził S. B. (2) przestrzeleniem nogi oraz przy użyciu metalowego miecza i siekiery kilkakrotnie groził S. K. (2) i A. B. popełnieniem przestępstwa na ich szkodę oraz na szkodę osób najbliższych dla A. B. tj. jej synów S. B. (1) i S. B. (2) wypowiadając słowa, że ich zabije, pobije i spali mieszkanie, poderżnie im gardła, wywiezie do lasu i powiesi na drzewie, a nadto gestem pokazywał im poderżnięcie gardła, które to groźby wzbudziły w nich uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk 5) w okresie od września 2010 roku do 19 marca 2011 roku w O. , woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z M. C. a w okresie od 10 stycznia 2011 roku do 19 marca 2011 roku, także wspólnie i w porozumieniu z D. W. (1) w stosunku do P. T. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu, za pomocą przemocy w postaci pobicia, połamania, wywiezienia do lasu i zabójstwa usiłował doprowadzić S. B. (1) oraz P. T. (1) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwotach od 100 do 1300 złotych na jego rzecz, a nadto w dniu 19 marca 2011 roku usiłował doprowadzić A. B. za pomocą groźby zabójstwa jej rodziny do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2000 złotych na swoją rzecz lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak pieniędzy u pokrzywdzonych tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art.282 kk w zw. z art. 12 kk a nadto M. C. i Ł. C. zostali oskarżeni o to, że: 6) w okresie od sierpnia 2010 roku do dnia 21 marca 2011 roku w O. , woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu wbrew przepisom ustawy posiadali substancje zwane dopalaczami zawierające środki odurzające z grupy I-N o nazwie J. (...) , (...) 073, (...) 398, (...) 250, (...) o łącznej masie 27,982 grama tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005, nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) 7) na przełomie lutego i marca 2011 roku w O. przy ul. (...) , woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu za pomocą groźby bezprawnej w postaci pobicia zmusił J. B. do określonego zachowania polegającego na przyjęciu i przechowywaniu we własnym mieszkaniu substancji zwanych dopalaczami tj. o przestępstwo z art. 191 § 1 kk B. C. została oskarżona o to, że: w dniu 19 marca 2011 roku w O. przy ul. (...) , woj. (...) groził S. K. (2) popełnieniem przestępstwa na jego szkodę mówiąc, że choćby ją to kosztowało 100.000 zł to go załatwi i wykończy co pokrzywdzony odebrał jako groźbę pobicia i zabójstwa, która wzbudziła w nim uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk Sąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2012 roku w sprawie o sygn. akt IIK 518/11 1. oskarżonego M. C. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia z tą zmianą, że przyjął, iż oskarżony zabrał w celu przywłaszczenia jednego buta i za to na podstawie art. 280§ 1 kk w zw. z art. 11 §3 kk w zw. z art. 33§ 2 kk wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych; 2. oskarżonego M. C. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt II,V i VI aktu oskarżenia i za to: - za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia na podstawie art. 282 kk w zw. z art. 14§ 1 kk i art. 33§ 2 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych; - za czyn opisany w pkt V aktu oskarżenia na podstawie art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005, nr 179, poz. 1485 z późn. zm.)wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - za czyn opisany w pkt VI aktu oskarżenia na podstawie art. 191§ 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 3. na podstawie art. 85, art. 86 §1 i 2 kk wymierzone kary połączył i wymierzył oskarżonemu M. C. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych; 4. na podstawie art. 63 §1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 19 marca 2011 roku do dnia 2 kwietnia 2012 roku; 5. na podstawie art.46 §1 kk orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego S. B. (1) kwotę 200 złotych tytułem zadośćuczynienia; 6. oskarżonego Ł. C. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt III,IV, V i VI aktu oskarżenia i za to: - za czyn opisany w pkt III aktu oskarżenia na podstawie art. 190§ 1 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności; - za czyn opisany w pkt IV aktu oskarżenia na podstawie art. 282 kk w zw. z art. 14§ 1 kk i art. 33§ 2 kk karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych; -za czyn opisany w pkt V aktu oskarżenia na podstawie art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005, nr 179, poz. 1485 z późn. zm.)wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - za czyn opisany w pkt VI aktu oskarżenia na podstawie art. 191§ 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 7. na podstawie art. 85, art. 86 §1 i 2 kk wymierzone kary połączył i wymierzył oskarżonemu Ł. C. karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych; 8. na podstawie art. 63 §1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 13 czerwca 2011 roku do dnia 2 kwietnia 2012 roku; 9. oskarżoną B. C. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 190§ 1 kk wymierzył jej karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych; 10. na podstawie art. 70 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005, nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) orzekł o przepadku dowodów rzeczowych opisanych w wykazie nr 00 pod pozycją 4 na karcie 52 akt oraz w wykazie dowodów rzeczowych nr 02 pod pozycjami 1-14 na karcie 284 akt poprzez zniszczenie; 11. na podstawie art. 44 § 2 kk orzekł o przepadku dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 00 pod pozycją 1-3, 5-6 na karcie 52 akt poprzez zniszczenie; 12. na podstawie art. 230 § 2 kk nakazał zwrócić oskarżonemu M. C. dowód rzeczowy w postaci telefonu komórkowego opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr 00 pod poz. 7 na karcie 52 akt; 13. na podstawie art. 230 § 2 kk nakazał zwrócić pokrzywdzonemu S. B. (1) dowód rzeczowy w postaci buta męskiego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr 00 pod poz.8 na karcie 52 akt; 14. wymierzył oskarżonym opłaty od kar: M. C. i Ł. C. w wysokości po 300 złotych, a B. C. w wysokości 30 złotych oraz zasądził od każdego z nich po 327,70 złotych tytułem kosztów postępowania. Powyższy wyrok zaskarżył w całości na korzyść oskarżonych M. C. i Ł. C. obrońca. W zakresie orzeczonych kary na niekorzyść oskarżonych M. C. , Ł. C. i B. C. wyrok zaskarżył także prokurator. Obrońca zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: - odnośnie oskarżonego M. C. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się czynu z akt 280 § 1 kk i nie działał w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności gdy czyn ten winien być kwalifikowany z art. 191 § 2 kk bowiem gdy oskarżony prowadził sklep z dopalaczami pokrzywdzeni sprzedawali dla niego ten towar i nie rozliczyli się; - odnośnie oskarżonego Ł. C. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego w pkt III aktu oskarżenia poprzez przyjęcie, że wypowiadane groźby wzbudziły w pokrzywdzonych obawę, że zostaną spełnione gdy tymczasem ich zachowanie wskazuje na brak poczucia zagrożenia; - odnośnie obu oskarżonych błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego w pkt II i IV aktu oskarżenia poprzez przyjęcie, że oskarżeni usiłowali doprowadzić pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w sposób opisany w akcie oskarżenia gdy tymczasem żadne z opisanych zdarzeń nie miały miejsca. W konkluzji obrońca w/w oskarżonych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie ich od czynów opisanych w pkt II, III i IV aktu oskarżenia natomiast w stosunku do oskarżonego M. C. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że czyn zarzucany mu w pkt I aktu oskarżenia wyczerpuje znamiona art. 191 § 2 kk oraz o wymierzenie kar łącznych w zmniejszonej wysokości odpowiadającej okresowi pobytu oskarżonego w areszcie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Prokurator zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - obrazę przepisów prawa karnego materialnego art. 85 kk oraz art. 86§ 1 kk poprzez orzeczenie na podstawie tych przepisów wobec oskarżonego Ł. C. kary łącznej grzywny w wysokości 60 stawek przy przyjęciu wysokości każdej stawki na kwotę 10 złotych w sytuacji gdy nie zachodziły przesłanki orzeczenia łącznej kary grzywny ponieważ nie była ona orzekana za poszczególne czyny, a jedynie w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt IV aktu oskarżenia; - rażącą niewspółmierność kar jednostkowych i kar łącznych wymierzonych oskarżonym M. C. i Ł. C. za przypisane im przestępstwa które nie uwzględniają wszystkich okoliczności ich obciążających w szczególności wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów, ich ciężaru gatunkowego wysokiego stopnia zawinienia, a naruszenia jednym zachowaniem dyspozycji kilku przepisów kk skutków tychże czynów oraz uprzedniej karalności oskarżonego Ł. C. ; - rażącą niewspółmierność kary grzywny wymierzonej oskarżonej B. C. ; W konkluzji prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - wymierzenie oskarżonemu M. C. za czyn I – kary 2 lat pozbawienia wolności, za czyn II kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 20 złotych, za czyn III kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 20 złotych, za czyn IV kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności i karę łącznej grzywny 60 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 20 złotych; -wymierzenie oskarżonemu Ł. C. za czyn III – kary 1 roku pozbawienia wolności, za czyn IV kary 1 roku pozbawienia wolności, za czyn V kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 20 złotych, za czyn VI kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności; - wymierzenie oskarżonej B. C. kary grzywny w wysokości 40 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 20 złotych, a w pozostałym zakresie o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. Na rozprawie apelacyjnej: ⚫ obrońca oskarżonych popierał swoją apelację i wnioski w niej zawarte wnosząc jednocześnie o nieuwzględnienie apelacji prokuratora; ⚫ prokurator popierał swoją apelację i wnioski w niej zawarte wnosząc jednocześnie o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonych; Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonych M. C. i Ł. C. jest zasadna w takim stopniu, że na skutek jej wniesienia powstały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku. Apelacja prokuratora jest natomiast zasadna w zakresie dotyczącym obrazy prawa karnego materialnego art. 85 kk oraz art. 86§ 1 kk poprzez orzeczenie na podstawie tychże przepisów wobec oskarżonego Ł. C. kary łącznej grzywny w sytuacji gdy nie zachodziły przesłanki orzeczenia takiej kary ponieważ była ona wymierzona jedynie za czyn opisany w pkt IV aktu oskarżenia. Z uwagi na to, że apelacja obrońcy była dalej idąc należy na wstępie odnieść się do podniesionych w niej zarzutów. Przede wszystkim należy podzielić zapatrywaniem, że w zakresie czynu zarzucanego w pkt I aktu oskarżenia doszło do naruszenia przepisów prawa karnego materialnego poprzez przyjęcie, że czyn ten wyczerpuje znamiona rozboju gdy tymczasem zgromadzony materiał dowody wskazuje, iż oskarżony M. C. swoim zachowaniem z dnia 18 marca 2011 roku wyczerpał dyspozycję art. 191 § 2 kk . Wskazuje na to przede wszystkim motyw jakim kierował się ten oskarżony. Z całą pewnością po pobiciu S. B. zabrał jednego buta ale nie w celu jego przywłaszczenia, co zresztą byłoby wręcz kuriozalne. W ujęciu art. 280 § 1 kk przestępstwo rozboju polega na kradzieży popełnionej przy użyciu przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użycia albo przez doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. W tym konkretnym przypadku motywem działania było wymuszenie zwrotu wierzytelności. Jak ustalono gdy oskarżony prowadził na terenie miasta sklep z dopalaczami S. B. sprzedawał dla niego dopalacze i z tego tytułu powstała wierzytelność, której zwrotu domagał się oskarżony. Przemoc i krótkotrwały zabór stanowiły środek do wymuszenia na pokrzywdzonym zwrotu tejże wierzytelności w rozumieniu art. 191§ 2 kk . Właściwe odczytanie strony podmiotowej zachowania opisanego w dyspozycji art. 191 § 2 k.k. prowadzi do stwierdzenia, że dla przyjęcia odpowiedzialności na gruncie tego przepisu ważne jest ustalenie subiektywnego przekonania sprawcy stosującego przemoc wobec pokrzywdzonego, że wierzytelność faktycznie istnieje, a osobą, wobec której stosowana jest przemoc, jest osobą, która ma zdolność do zwrotu pieniędzy. Ustalenia dotyczące pojęcia wierzytelności muszą być zatem dokonywane przede wszystkim w płaszczyźnie okoliczności podmiotowych odnoszących się do stanu świadomości sprawcy co do istnienia zobowiązania po stronie innej osoby (wyrok SN z dnia 8 maja 2012 r. III KK 347/11 – OSNKW 2012/10/102. Jak wynika z zeznań złożonych przez S. B. na rozprawie w dniu 5 grudnia 2011 roku M. P. C. podczas zdarzenia w garażu powiedział do niego, że gdy odda mu pieniądze to on odda mu buta. Co za tym idzie już samo to wskazuje, że zabór obuwia nie został dokonany w celu jego przywłaszczenia. Z tego względu należało dokonać stosownej zmiany zaskarżonego wyroku. Odnośnie czynów zarzucanych oskarżonym M. P. C. i Ł. C. odpowiednio w pkt II i IV to w tym zakresie również sąd rejonowy niezasadnie przyjął, że motywem działania sprawców była tu chęć doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem gdy tymczasem oskarżeni stosując przemoc i grożąc jej użyciem działali w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności. Od S. B. (1) kwoty 1.350 złotych, a od P. T. (1) kwoty 1.050 złotych. W tym zakresie wyjaśniał oskarżony M. C. na rozprawie w dniu 5 grudnia 2011 roku. Przez pryzmat tego co powiedział należało uznać za szczere i prawdziwe zeznania pokrzywdzonych co do tego w jaki sposób byli oni zastraszani i w jakie metody stosowano by ich zmusić do zwrotu pieniędzy. Pokrzywdzeni nie zgłaszali tych zdarzeń organom ścigania bo po prostu ze strachu i obawy, że przemoc może za każdym razem coraz bardziej eskalować Oskarżeni wykazywali się nieustępliwością i uporem w swoich działaniach. Byli na tyle bezwzględni, że P. T. w desperacji dokonał kradzieży po to by mieć przynajmniej na jakiś czas spokój. Sąd okręgowy doszedł do przekonania, iż odnośnie czynów opisanych w pkt I, II i IV aktu oskarżenia to przyjętą kwalifikację prawną należało zmienić i wszystkie te zachowania uznać za czyn art. 191 § 2 kk . W wypadku kiedy sprawca działa w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, właściwą kwalifikacją jest art. 191 § 2kk . Strona podmiotowa, a w szczególności konieczność działania sprawcy przestępstwa określonego w art. 282 kk w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, odróżnia to przestępstwo od przestępstwa zmuszania z art. 191 kk , w którym brak jest tego elementu strony podmiotowej znamion. W przedmiotowej sprawie właśnie tak było co do czynów z pkt II i IV aktu oskarżenia. Motyw był tu taki sam jak co do czynu z pkt I aktu oskarżenia. Należy stwierdzić, że przesłanki charakteryzujące stronę podmiotową przestępstwa przewidzianego w art. 191 § 2 k.k. spełnione będą zawsze wtedy, gdy zgromadzone w sprawie dowody dotyczące okoliczności faktycznych stanowiących podstawę określonych procesów na płaszczyźnie świadomości i woli sprawcy pozwalają przyjąć, że działał on ze świadomością istnienia wierzytelności oraz że celem jego działania jest wymuszenie jej zwrotu. Działając w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności sprawca dąży do uzyskania w sposób bezprawny świadczenia, które jest wedle jego świadomości świadczeniem wynikającym ze stosunku zobowiązaniowego powstałego na podstawie obowiązującego prawa, a tym samym jego celem jest osiągnięcie należnej korzyści. Subiektywnie sprawca godzi zatem wyłącznie w wolność osoby, wobec której stosuje wymienione w art. 191 § 2 k.k. sposoby oddziaływania (por. wyrok SN z 8 grudnia 2004 r., N KK 282/04, OSNKW 2005, nr 1, poz. 10). Z uwagi na fakt, iż w zasadniczej części znamiona charakteryzujące sposób działania sprawcy przewidziane w art. 191 § 2 k.k. oraz w art. 282 k.k. pokrywają się, wskazać należy, że różnica między przewidzianymi we wskazanych przepisach typami czynu zabronionego występuje na płaszczyźnie strony podmiotowej. W przypadku przestępstwa zmuszania określonego w art. 191 § 2 k.k. ustawodawca wymaga, aby sprawca działał w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, w przypadku wymuszenia rozbójniczego - działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy czym sposób charakterystyki elementów strony podmiotowej przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. przesądza, że pojęcie "wierzytelność", której wymuszenie zwrotu stanowi cel działania sprawcy, odnosi się wyłącznie do opisu strony podmiotowej. W konsekwencji wierzytelność określa elementy objęte świadomością i wolą sprawcy, charakteryzujące jego stosunek psychiczny do rzeczywistości, nie odnosi się natomiast w żadnym zakresie do elementów strony przedmiotowej czynu zabronionego przewidzianego w art. 191 § 2 k.k. Pozwala to stwierdzić, że działanie w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności ma miejsce wówczas, gdy tak ukierunkowana wola sprawcy wypływa ze świadomości, że przysługuje mu roszczenie do konkretnej osoby, o świadczenie wynikające ze stosunku zobowiązaniowego powstałego na podstawie obowiązującego prawa (por. wyrok SN z 8 grudnia 2004 r., V KK 282/04, OSNKW 2005, nr 1, poz. 10, Orzecznictwo Sądu Najwyższego w sprawach karnych, rocznik 2004, poz. 2317). Realizuje znamiona czynu zabronionego określonego w art. 191 § 2 k.k. takie działanie sprawcy, który stosując przemoc lub groźbę bezprawną, zmusza do zaspokojenia swoich roszczeń. Ta właściwość odróżnia przestępstwo określone w art. 191 § 2 k.k. od przestępstwa przeciwko mieniu. Dla rozpoznania strony podmiotowej przestępstwa określonego w art. 191 § 2 k.k. istotne jest to, czy sprawca wymuszający zwrot świadczenia działa w takim celu ze świadomością, że na podstawie obowiązującego prawa przysługuje mu lub osobie, na rzecz której działa wierzytelność, a więc, że dłużnik jest zobowiązany do świadczenia. W tym zakresie oskarżony M. P. C. podał, że w jego przekonaniu zarówno po stronie P. T. jak i S. B. istniał dług. Dotyczył on wcześniej nie rozliczonych transakcji oraz udzielanych pożyczek. Z uwagi na to, że oskarżeni działali w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem należało przyjąć kwalifikację prawną z art. 12 kk , a dodatkowo z uwagi na stwierdzone u S. B. obrażenia także z art. 157 § 2 kk . W zakresie zarzutu obrońcy dotyczącego niewiarygodności zeznań pokrzywdzonych to w tym zakresie nie można było go podzielić bowiem nie były to pomówienia, a szczere relacjonowanie zdarzeń z udziałem oskarżonych. Już sam fakt, że pokrzywdzeni bardzo bali się braci C. wskazuje na to, że z całą pewności nie uknuli intrygi tylko po to by ich pomówić i narazić się na kolejne ataki. Trudno oczekiwać by po upływie takiego czasu pokrzywdzeni pamiętali dokładnie daty przestępny zdarzeń. Za chybiony należało uznać zarzut dotyczący braku obawy po stronie A. B. i pozostałych członków jej rodziny co do czynu opisanego w pkt III aktu oskarżenia. Sposób zachowania oskarżonego Ł. C. , wielokrotność gróźb w różnych okolicznościach, już nawet po interwencjach policji dało sądowi rejonowemu asumpt do tego by uznać w tym zakresie jego winę. Brak jest podstaw do tego by uznać, że skoro S. K. (2) także był osobą karaną to na jego szkodę nie można już było popełnić czynu z art. 190 § 1 kk . Nadto również wybiegnięcie z mieszkania już po groźbach ze strony oskarżonego nie wykluczało braku obawy po stronie S. K. spełnienia gróźb kierowanych do niego. Drzwi mieszkania zajmowanego przez Ł. C. zresztą nie były zniszczone, a jedynie nosiły ślady uderzeń. W dniu tegoż zdarzenia co prawda S. K. wybiegł z mieszkania w kierunku drzwi mieszkania oskarżonego ale nie był sam. Co za tym idzie nie można na tej podstawie uznać, że brak było po jego stronie obawy spełnienia gróźb podobnie jak i po stronie pozostałych członów rodziny B. . W przedmiotowej sprawie nie miały znaczenia nierozumienia sąsiedzkie z innymi mieszkańcami co podnosił obrońca. Co się tyczy uniewinnienia oskarżonego Ł. C. odnośnie czynu zarzucanego mu w pkt V aktu oskarżenia to zarówno oskarżyciel publiczny jak i sąd nie wykazał, że tenże oskarżony wspólnie i w porozumieniu ze swoim bratem w okresie od sierpnia 2010 roku do dnia 21 marca 2011 roku w O. wbrew przepisom ustawy posiadał substancje zwane dopalaczami zawierające środki odurzające z grupy I-N o nazwie J. (...) , (...) 073, (...) 398, (...) 250, (...) o łącznej masie 27,982 grama w postaci dopalaczy. Jak wynika z akt sprawy to w mieszkaniu zajmowanym przez M. C. znaleziono podczas przeszukania w/w środki. To on prowadził wcześniej sklep z dopalaczami, a potem już nielegalnie przechowywał te środki. Żaden ze zgromadzonych dowodów nie wskazuje na jakieś porozumienie w tym zakresie z oskarżonym Ł. C. , który przecież mieszka w zupełnie innym miejscu i nawet jeżeli posiadał wiedzę co do tego, że brat dysponuje takim środkami to nie jest to przecież karane. Posiadanie jest stanem polegającym na faktycznym władztwie nad rzeczą. Nie jest utożsamiane z posiadaniem i dzierżeniem w rozumieniu cywilnoprawnym. Według D. W. , w prawie karnym pojęcie "posiadania" jako znamię czasownikowe, charakteryzujące typ czynu zabronionego, występuje w powszechnym znaczeniu ("mieć"), jeżeli z treści samego aktu prawnego lub kontekstu, w jakim daną regulację wiązać należy z innymi przepisami, nie wynika co innego [ D. W. , Pojęcie "posiadania" w prawie karnym , Prok. i Pr. 2000, nr 2, s. 14]. Z uwagi na tak poczynione ustalenia należało uniewinnić Ł. C. od popełnienia czynu z art.62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005, nr 179, poz. 1485 z późn. zm.). Za chybiony należało uznać zarzut oskarżyciela publicznego w zakresie niewspółmierności orzeczonych wobec wszystkich oskarżonych kar. W ocenie sądu II instancji z uwagi na zmianę kwalifikacji prawnej odnośnie oskarżonego M. P. C. i Ł. C. należało stosownie do treści art. 53§ 1 kk określić nowy wymiar kary. W ocenie sądu okręgowego zarówno kary jednostkowe jak i kara łączną orzeczone wobec obu oskarżonych są adekwatną odpłatą za czyny których się dopuścili. Przy ustalaniu wymiaru orzeczonych kar sąd II instancji wziął pod uwagę: - wcześniejszą kilkukrotną karalność oskarżonego Ł. C. ; - nie karalność oskarżonego M. P. C. ; - znaczne nasilenie zachowań przestępnych obu oskarżonych; - nieustępliwość działania obu oskarżonych; - wielość naruszanych przepisów oraz dość długą rozpiętość czasową popełnionych przestępstw; - częściowe przyznanie się do winy oskarżonego M. P. C. . Odnośnie oskarżonej B. C. to zarzut apelacyjny oskarżyciela publicznego należało uznać za całkowite chybiony. Wymierzona kara grzywny jest adekwatna zarówno do okoliczności sprawy jak i do stopnia zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Na podstawie przepisów powołanych w wyroku zasądzono od oskarżonego M. P. C. oraz Ł. C. opłaty za obie instancje oraz kwoty po 6 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. W pozostałym zakresie wydatki przejęto na rachunek Skarbu Państwa.