IV KA 271/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 271/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku wydany w dniu 11 lutego 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 482/24. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. M. P. Oskarżony posiada bardzo dobrą opinię u swojego pracodawcy. Jest zatrudniony od 18 listopada 2016 roku na czas nieokreślony jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3, 5 tony w (...) Sp. z o.o. w R. . opinia o pracow­niku i zaświad­czenie o zatrud­nieniu k-144 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 opinia o pracowniku i zaświadczenie o zatrudnieniu Dokumenty sporządzone przez osoby uprawnione do ich wystawienia. W ocenie sądu okręgowego nie budzą wątpliwości. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obrońca oskarżonego M. P. w punkcie pierwszym (1- numeracja przyjęta przez sąd okręgowy) wniesionej apelacji pisemnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. : - poprzez wydanie skarżonego orzeczenia na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego; - poprzez brak uwzględnienia sytuacji życiowej i osobistej oskarżonego, która miała wpływ na popełnienie przez niego czynu; - poprzez brak analizy całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku sprawy i tym samym pominięcie przy jego ocenie faktów związanych z okolicznościami poruszania się pojazdem przez oskarżonego w dniu 18 stycznia 2024 r., które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut pierwszy (1) podniesiony w apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonego nie jest zasadny. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 kpk ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk ), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1pkt1 kpk ) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6). Sąd rejonowy na rozprawie w dniu 30 stycznia 2025 roku umożliwił złożenie oskarżonemu wyczerpujących wyjaśnień i ujawnił bez odczytywania w trybie art. 405 §3 kpk dokumenty wymienione w punktach od 1 do 3 w protokole rozprawy ( k-107). Oskarżony i jego obrońca nie wnosili o uzupełnienie przewodu sądowego i nie zgłaszali żadnych wniosków dowodowych ( k-107). Bezsporne jest zatem, że sąd meriti zgromadził w sprawie w sposób wyczerpujący istotny materiał dowodowy. Wbrew zarzutowi obrońcy oskarżonego sąd meriti dokonał oceny ujawnionego w toku przewodu sądowego osobowego materiału dowodowego uzasadniając w jakiej części dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, a w której części odmówił wiary i dlaczego. Sąd I instancji dokonał także oceny ujawnionych dokumentów w toku przewodu sądowego. Dokonana ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez sąd meriti jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 kpk . Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro podnoszony przez obrońcę oskarżonego w punkcie 1 apelacji zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie, to w rezultacie brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. 3.2. Obrońca oskarżonego M. P. w punkcie drugim (2- numeracja przyjęta przez sąd okręgowy) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść wyroku: - polegający na przyjęciu, iż oskarżony posiadał wiedzę, iż samochód, którym się porusza nie jest pojazdem ciężarowym, podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oskarżony w związku z poświadczeniem przez urzędników publicznych, iż pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) jest pojazdem ciężarowym znajdował się w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, który to błąd doprowadził do niezastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego, tj. art. 28§ 1 kk , - polegający na przyjęciu, iż oskarżony nie działał w stanie wyższej konieczności, podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, otrzymał on telefon od schorowanej matki, iż potrzebuje pomocy, a podjęte przez niego działania miały na celu zapobieżenie niebezpieczeństwu jej grożącemu w związku z jej stanem zdrowia, który to błąd doprowadził do niezastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego, tj. art. 26 § 1 kk , - polegający na przyjęciu, iż stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu jest znaczny, podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego znajdował się on w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności czynu, kierował pojazdem w związku z wyższą koniecznością, ponadto nastąpiło to zimą w nocnych godzinach, gdy ruch na drodze był znikomy, a oskarżony został zatrzymany do rutynowej kontroli i był trzeźwy które to okoliczności powodują, iż stopień społecznej szkodliwości czynu jest znikomy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie drugim (2) apelacji obrońcy oskarżonego podnieść należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego ,,usprawiedliwiony błąd w rozumieniu art. 28 kk to taki, którego sprawca nie mógł uniknąć. Kryteria usprawiedliwienia mają przede wszystkim charakter obiektywny, co oznacza, że przy ich rozpoznawaniu i ustaleniu należy posłużyć się kryterium normatywnym miarodajnego (wzorowego) obywatela, a następnie uwzględniając również kryterium subiektywne, charakterystyczne dla problematyki błędu, należy ocenić, czy miałby on możliwość uniknięcia błędu w postaci nieświadomości bezprawności czynu” (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 14 maja 2020 r., IV KK 143/20). Trafnie wskazał sąd rejonowy, że oskarżony jako kierowca zawodowy ,,odbył stosowne szkolenie, jak i musiał zdać stosowny egzamin i tym samym uzyskał wiedzę, iż samochodami, którymi kierowanie uprawnia posiadanie prawa jazdy kategorii C są te, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 3, 5 tony. W przypadku zaś samochodu marki O. , którego masa całkowita, jak wynika z dowodu rejestracyjnego oraz co naocznie można stwierdzić, wynosi znacznie mniej, a mianowicie 1450 kg i tym samym nie jest to pojazd kategorii, do którego prowadzenia wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C, a jedynie B, której oskarżony na dzień 18 stycznia 2024 nie posiadał” (uzasadnienie k-113). Sąd okręgowy podziela dokonane ustalenia przez sąd meriti. Za takimi ustaleniami sądu rejonowego przemawia także zaświadczenie o zatrudnieniu oskarżonego złożone przez jego obrońcę na rozprawie odwoławczej (k-114), z treści którego wynika, że M. P. był zatrudniony od 11 listopada 2016 roku na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o masie powyżej 3, 5 ton. Musiał zatem wiedzieć jakiej kategorii prawo jazdy należy posiadać do prowadzenia takich samochodów oraz posiadał wiedzę, że prawo jazdy kategorii B uprawnia do prowadzenia samochodu o masie całkowitej poniżej 3,5 ton. Wiedział, że w dowodzie rejestracyjnym zakupionego przez niego samochodu marki O. jest podana masa tego pojazdu wynosząca 1450 kg, a zatem niezależnie od innych wpisów w tym dokumencie, do jego prowadzenia uprawniało prawo jazdy kategorii B. Oskarżony nie dział także w dniu zdarzenia w stanie wyższej konieczności. Sąd okręgowy podziela pogląd, że ,,zgodnie z art. 26 § 1 kk niebezpieczeństwo powinno mieć charakter bezpośredni, a przyjęcie działania w stanie wyższej konieczności jest możliwe tylko wtedy, kiedy jest to niezbędne. Rządząca zatem stanem wyższej konieczności kluczowa zasada subsydiarności polega na tym, że ratować zagrożone dobro przez poświęcenie innego dobra można tylko wtedy, gdy nie istnieje inny sposób odwrócenia zagrożenia, a co za tym idzie, należy tu działać z jak największą oszczędnością" (wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze - VI Wydział Karny Odwoławczy z dnia 20 grudnia 2017 r., VI Ka 404/17). Podnieść należy, że oskarżony nie znalazł się w sytuacji, której tylko on mógł podjąć czynności związane np. z ratowaniem życia innej osobie wioząc ją do najbliższego szpitala swoim samochodem marki O. . Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że zdecydował się jechać samochodem w dniu zdarzenia, gdyż otrzymał telefon od swojej matki, że źle się poczuła, a od dawna choruje na nowotwór. W tej sytuacji oskarżony ( który nie jest lekarzem ) mógł natychmiast zatelefonować na numer 112 i poprosić o udzielenie pomocy medycznej jego chorej matce. Jeżeli chciał osobiście natychmiast pojechać do swojej matki, to mógł uczynić to taksówką. Nie była to sytuacja, w której musiał jechać swoim samochodem marki O. wbrew orzeczonemu zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych, dla których wymagane jest prawo jazdy kategorii B. Jeżeli natomiast uważał, że znalazł się w sytuacji związanej z bezpośrednim zagrożeniem życia jego matki, to mógł pojechać do niej samochodem firmowym, którym przyjechał na bazę i wytłumaczyć swojemu pracodawcy dlaczego użył tego pojazdu wykonując kurs ,,prywatny". Reasumując oskarżony w dniu w dniu 18 stycznia 2024 roku, około godziny 01:30 w R. , woj. (...) na ulicy (...) kierując samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) nie działał w warunkach uzasadniających zastosowanie wobec niego art. 28 §1 kk lub art. 26 §1 kk . W tej sytuacji kierowanie przez niego samochodem O. (...) wbrew zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych do prowadzenia, których wymagane jest prawo jazdy kategorii B wypełniło dyspozycję przestępstwa art. 244 kk o znacznym stopniu społecznej szkodliwości. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro podnoszony przez obrońcę oskarżonego w punkcie 2 apelacji zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie, to w rezultacie brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. 3.3. Obrońca oskarżonego M. P. w punkcie trzecim (3) wniesionej apelacji pisemnej podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary i środków karnych w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy wynikającej z orzeczenia zbyt wysokich kary i środków karnych, które to nie odzwierciedlają należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oraz nie uwzględnia w wystarczającej mierze obu celów kary i środków karnych określonych w art, 53 § 1 k.k. w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, które uzasadniają w przedmiotowej sprawie zastosowanie art. 37 a k.k. i orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych, środka karnego postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, które to kara i środki karne wydają się być adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu, a przede wszystkim następstw, jakie wystąpiły po ujawnieniu zarzucanego oskarżonemu czynu. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie stwierdzić należy, iż prawidłowość przeprowadzenia przez sąd meriti postępowania w sprawie oraz oceny prawnej zachowania oskarżonego nie budzi wątpliwości w ocenie sądu odwoławczego. Zarzut zawarty w punkcie trzecim (3) apelacji pisemnej wniesionej przez obrońcę oskarżonego rażącej niewspółmierności kary ( art. 438 pkt 4 kpk ) dotyczy wymierzonej kary zasadniczej jak i orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego przez okres 3 lat oraz zasądzonego od oskarżonego świadczenia pieniężnego w kwocie 6000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd okręgowy w tym składzie podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji, a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica. Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk , co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II AKa 252/20). Przestępstwo z art. 178a § 4 kk jest zagrożone karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu za przypisany czyn karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat i karę grzywny (na podstawie art. 71§kk ) w wymiarze 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 złotych stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących i wziął pod uwagę znaczny stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów (uzasadnienie k-117). Oskarżonemu został przypisany jeden czyn wypełniający dyspozycję art. 244 kk i stwierdzenie sądu meriti o ,,przypisanych czynach" sąd odwoławczy potraktował jako pomyłkę. Sąd I instancji ustalił dając wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, że zakupionym samochodem O. jechał tylko w dniu zdarzenia i to w związku z sytuacją związaną ze zdrowiem matki ( uzasadnienie k-114). Właśnie ta okoliczność jest zasadniczą okolicznością łagodzącą, której sąd I instancji nie wziął pod uwagę przy ustalaniu rodzaju i wymiaru kary oskarżonemu. Dodatkową okolicznością łagodzącą wpływającą na wymiar kary jest fakt, że utrzymywał swoją rodzinę pracując jako kierowca zawodowy i kierując samochodami ciężarowymi o masie całkowitej powyżej 3,5 ton. Podstawą utrzymania rodziny było wynagrodzenie oskarżonego, który ma na utrzymaniu żonę i dwie córki, które jeszcze studiują. Sąd okręgowy uzupełnił postępowanie dowodowe i ujawnił na rozprawie odwoławczej pisemną opinię o pracowniku wydaną przez prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. w R. zatrudniającej oskarżonego i z treści wydanej opinii wynika, że jest pracownikiem, bardzo doświadczonym, o dużych umiejętnościach i jest niezbędny w pracy firmy. Pracuje w ww. spółce od 18 listopada 2016 roku. Bardzo dobra opinia pracownicza jest kolejną okolicznością łagodzącą, które łącznie uzasadniają zastosowanie wobec oskarżonego art. 37a §1 kk i wymierzenie mu za przypisany czy samoistnej kary grzywny. Zgodnie z brzmieniem art.56 k.k. , do orzekania środków karnych stosować należy dyrektywy wymiaru kary, określone m.in. w art.53 k.k , co oznacza nakaz uwzględniania choćby stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, które rozstrzygnięcie o karze ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Przesłanką, którą ustawodawca nakazał mieć w polu widzenia przy orzekaniu środka karnego z art.39 pkt 3 k.k. , jest nadto rozmiar zagrożenia dla bezpieczeństwa w komunikacji, związany z powrotem sprawcy do uczestnictwa w ruchu. Zagrożenie to należy oceniać przez pryzmat okoliczności popełnienia przestępstwa. Prawidłowo sąd I instancji uznał, iż za przypisany oskarżonemu czyn wypełniający dyspozycję art. 244 kk należy obligatoryjnie orzec na podstawie art. 42 §1a pkt 2 kk środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd okręgowy obniżył orzeczony środek karny przez sąd meriti z okresu obowiązywania 3 lat na okres 2 lat. Za takim stanowiskiem sądu okręgowego przemawiają okoliczności łagodzące opisane wyżej w jakich oskarżony popełnił przypisany mu czyn. Jednocześnie zdaniem sądu okręgowego nie można obniżyć orzeczonego środka karnego na okres minimalny - 1 roku skoro oskarżony jako kierowca zawodowy nie przestrzegał w dniu zdarzenia orzeczonego przez sąd środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego z wyłączeniem kat. C i E prawa jazdy i był uprzecdnio skazany za czyn z art. 178a§1 kk i dostał szansę od sądu na możliwość dalszej pracy jako kierowca samochodów ciężarowych o masie powyżej 3,5 ton w spółce, której pracował. Niezasadny jest zarzut skarżącego co do wysokości kwoty 6000 złotych z tytułu świadczenia pieniężnego zasądzonej od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, skoro kwotę tę orzeczono prawie w minimalnej wysokości ( art. 43a§2 kk - minimum 5000 zł). Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i o uznanie oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu oraz na zasadzie art. 37 a kk , orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych, środka karnego postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro zarzut podniesiony w punkcie trzecim apelacji pisemnej wniesionej przez obrońcę oskarżonego M. P. okazał się częściowo zasadny, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w sposób postulowany przez apelanta w zakresie kary zasadniczej, orzekając na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 37 a§1 kk wobec oskarżonego karę 200 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych. Sąd okręgowy obniżył orzeczony środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat uznając, że środek ten powinien być orzeczony na okres 2 lat. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Skoro w pozostałej części zarzuty podniesione w apelacji przez obrońcę oskarżonego nie były zasadne, to zaskarżony wyrok w pozostałej części sąd okręgowy utrzymał w mocy. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany 1.1. Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 2.a) oskarżonego M. P. w ramach przypisanego mu czynu w punkcie 1 uznał za winnego tego, że w dniu 18 stycznia 2024 roku, około godziny 01:30 w R. , woj. (...) na ulicy (...) jechał jako kierujący samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) , nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku wydanym w dniu 12 września 2022 roku w sprawie o sygn. akt II K 560/22 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego z wyłączeniem kategorii C i E prawa jazdy oraz nie stosując się do decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia 24 października 2022 roku o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B, BE, T nr dokumentu: (...) , nr blankietu dokumentu (...) , wydanego w dniu 16 czerwca 2021 roku przez Starostę (...) , to jest przestępstwa wypełniającego dyspozycję art. 244 kk i w miejsce wymierzonej w punktach 1, 2 i 3 kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz kary grzywny, na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 37a §1 kk wymierzył oskarżonemu M. P. karę 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych; 3.b) obniżył orzeczony w punkcie 5 środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat Zwięźle o powodach zmiany Sąd okręgowy zmienił opis czynu przypisanego oskarżonemu, aby był zgodny z ustalonym stanem faktycznym przez sąd I instancji. W opisie czynu przypisanego oskarżonemu przez sąd okręgowy zostało doprecyzowane jakich kategorii prawa jazdy dotyczył orzeczony przez sąd oskarżonemu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w dniu zdarzenia. Odnośnie zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczonej kary i środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych aktualne są rozważania sadu okręgowego zawarte w punkcie 3.3 uzasadnienia ( zarzut z punktu 3 - art. 438 pkt 4 kpk ) 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt 3 wyroku sądu okręgowego. O kosztach sądowych sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk . Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych opłaty za obie instancje i kwotę 20 złotych z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 3 ust 1 w zw. z art 10 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( tj. Dz. U nr 49 z 1983 r., poz. 223 z późn. zm.). 7. PODPIS 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego M. P. . Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygnięcie sądu I instancji dotyczące uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, a z ostrożności procesowej skarżone jest rozstrzygnięcie dotyczące kary ( środków karnych). 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana