IV Ka 270/15

Sygn. akt IV Ka 270/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Kazimierz Wilczek Sędziowie: SSO Jadwiga Żmudzka (spr.) SSR del. Szymon Majcher Protokolant: prot. Aneta Woźniczka przy udziale Grzegorza Derwisza Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 roku, 8 października 2015 roku i 29 grudnia 2015 roku, sprawy P. O. s. W. i R. z d. J. ur. (...) w K. oskarżonego o przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. ; art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. A. K. s. M. i A. zd. R. ur. (...) w K. oskarżonego o przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ; art. 291 § 1 k.k. M. N. s. M. i B. z d. O. ur. (...) w K. oskarżonego o przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. P. B. s. T. i S. z d. S. ur. (...) w K. oskarżonego o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek: 1. apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych P. O. , M. N. i P. B. od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z dnia 7 listopada 2014r. sygn. akt IX K 770/12/K, 2. zażalenia pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej I. P. od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z dnia 7 listopada 2014r. sygn. akt IX K 770/12/K, I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. określa, że grzywna orzeczona oskarżonemu P. O. w punkcie VII wymierzona została za ciąg przestępstw przypisany temu oskarżonemu w pkt III zaskarżonego wyroku, 2. określa, że grzywna orzeczona oskarżonemu M. N. w punkcie XVIII wymierzona została za ciąg przestępstw przypisany temu oskarżonemu w pkt XIV zaskarżonego wyroku, 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. K. (1) (Kancelaria Adwokacka w K. ) kwotę 2.376,36 (dwa tysiące trzysta siedemdziesiąt sześć 36/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. B. w postępowaniu przed Sądem I instancji, 4. zasądza od oskarżonego P. B. na rzecz oskarżycielki posiłkowej I. P. kwotę 2.376,36 (dwa tysiące trzysta siedemdziesiąt sześć 36/100) złotych tytułem wydatków przez nią poniesionych za postępowanie przed Sądem Rejonowym, związanych z udziałem pełnomocnika, II. w pozostałym zakresie przedmiotowy wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze: od oskarżonego P. O. w kwocie 910 (dziewięćset dziesięć) złotych, od oskarżonego M. N. w kwocie 630 (sześćset trzydzieści) złotych, zaś od oskarżonego P. B. w kwocie 170 (sto siedemdziesiąt) złotych, natomiast kosztami procesu związanymi z apelacją Prokuratora w odniesieniu do oskarżonego A. K. obciąża Skarb Państwa; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. K. (1) (Kancelaria Adwokacka w K. ) kwotę 723,24 (siedemset dwadzieścia trzy 24/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. B. z urzędu w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji; V. zasądza od oskarżonych P. O. i M. N. na rzecz oskarżyciela posiłkowego T. K. kwoty po 294 (dwieście dziewięćdziesiąt cztery) złotych tytułem wydatków przez niego poniesionych za postępowanie odwoławcze, związanych z udziałem pełnomocnika; VI. zasądza od oskarżonego P. B. na rzecz oskarżycielki posiłkowej I. P. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem wydatków przez nią poniesionych za postępowanie przed Sądem Odwoławczym, związanych z udziałem pełnomocnika. SSO Jadwiga Żmudzka SSO Kazimierz Wilczek SSR del. Szymon Majcher Sygn. akt IV Ka 270/15 UZASADNIENIE 1. P. O. oskarżony został o to, że: 1. od bliżej nieustalonego dnia do dnia 20 lipca 2008 r. w K. posiadał bez wymaganego zezwolenia dwie sztuki broni palnej w postaci pistoletu marki (...) model (...) kaliber 7,62 mm i rewolweru (...) kaliber 9 mm oraz 94 sztuk amunicji do broni palnej w postaci 55 nabojów pistoletowych kaliber 7,62 mm i 39 nabojów rewolwerowych kaliber 380 (...) , to jest o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. 2. w nieustalonym dniu nie później niż 20 lipca 2008 r. w K. przyjął od M. N. w celu zbycia uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki T. (...) nr rej (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN (...) czym pomógł do jego ukrycia nieustalonej dotychczas osobie, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. , sygn. (...) z dnia 23 października 2003 r. za umyślne przestępstwo podobne z art. 310 § 2 k.k. i art. 286 § l k.k. oraz art. 279 § l k.k. i art. 176 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, to jest o przestępstwo z art. 291 § l k.k. w zw. z art. 64 § l k.k. , 3. w nieustalonym dniu nie później niż 20 lipca 2008 w K. przyjął od M. N. w celu zbycia uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN (...) oraz tabliczki znamionowej, czym pomógł do jego ukrycia nieustalonej dotychczas osobie, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. sygn. (...) z dnia 23 października 2003 r. za umyślne przestępstwo podobne z art. 310 § 2 k.k. i art. 286 § l k.k. oraz art. 279 § l k.k. i art. 176 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, to jest o przestępstwo z art. 291 § l k.k. w zw. z art. 64 § l k.k. , 4. w nieustalonym dniu nie później niż 6 września 2007 r. w K. przyjął od M. N. samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN„ (...) ", a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. i M. N. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej pomógł nieustalonej dotychczas osobie do jego zbycia w K. w dniu 23 maja 2008 r. na rzecz Ł. S. , czym doprowadził wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 38.500 zł za pomocą wprowadzenia w błąd co do pochodzenia pojazdu i oryginalności nr identyfikacyjnych VIN tego samochodu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. sygn. (...) z dnia 23 października 2003 r. za umyślne przestępstwo podobne z art. 310 § 2 k.k. i art. 286 § l k.k. oraz art. 279 § l k.k. i art. 176 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, to jest o przestępstwo z art. 286 § l k.k. i art. 291 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § l k.k. , 5. w nieustalonym dniu nie później niż 13 września 2007 r. w K. przyjął od M. N. samochód osobowy marki T. (...) nr rej. (...) o nr VIN: „ (...) " uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN i nr tabliczki znamionowej a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z M. N. pomógł nieustalonej dotychczas osobie do jego zbycia w K. w dniu 20 listopada 2007 r. T. K. czym doprowadził wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 147.000 zł za pomocą wprowadzenia w błąd co do pochodzenia pojazdu oraz oryginalności nr identyfikacyjnych VIN i tabliczki znamionowej tego samochodu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. sygn. (...) z dnia 23 października 2003 r. za umyślne przestępstwo podobne z art. 310 § 2 k.k. i art. 286 § l k.k. oraz art. 279 § l k.k. i art. 176 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, to jest o przestępstwo z art. 286 § l k.k. i art. 291 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § l k.k. , 6. w nieustalonym miejscu na terenie województwa (...) , w nieustalonym dniu nie później niż 4 lutego 2008 r. działając wspólnie i w porozumieniu z M. N. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby samochód osobowy marki V. (...) nr rej. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN, nr tabliczki znamionowej oraz nr silnika, a następnie zbył w K. w dniu 18 marca 2008 r. T. T. (1) czym doprowadził wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 31.000 zł za pomocą wprowadzenia w błąd co do pochodzenia pojazdu oraz oryginalności nr identyfikacyjnych VIN, nr silnika i tabliczki znamionowej tego samochodu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. sygn. (...) z dnia 23 października 2003 r. za umyślne przestępstwo podobne z art. 310 § 2 k.k. i art. 286 § l k.k. oraz art. 279 § l k.k. i art. 176 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, to jest o przestępstwo z art. 286 § l k.k. i art. 291 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § l k.k. 7. w nieustalonym dniu nie później niż 21 listopada 2007r. w K. w celu użycia za autentyczny podrobił dokument w postaci upoważnienia do odbioru stałego dowodu pojazdu S. (...) w ten sposób, że nakreślił ręcznie podpis o treści (...) , a następnie użył go jako autentyczny w Urzędzie Miasta (...) , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. sygn. (...) z dnia 23 października 2003 r. za umyślne przestępstwo podobne z art. 310 § 2 k.k. i art. 286 § l k.k. oraz art. 279 § l k.k. i art. 176 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, to jest o przestępstwo z art. 270 § l k.k. w zw. z art. 64 § l k.k. 2. A. K. oskarżony został o to, że: 8. w nieustalonym dniu nie później niż 6 września 2007 r. w Holandii przyjął od nieustalonej dotychczas osoby samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) VIN „ (...) ", uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi, który przewiózł do Polski, a następnie dokonał jego rejestracji na numer (...) , po czym działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. i M. N. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej pomógł do jego zbycia w K. w dniu 23 maja 2008 r. na rzecz Ł. S. czym doprowadził wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 38.500 zł za pomocą wprowadzenia w błąd co do pochodzenia pojazdu i oryginalności numerów identyfikacyjnych VIN tego samochodu, to jest o przest. z art. 286 § l k.k. i art. 291 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. 9. w nieustalonym dniu nie później niż 13 września 2007 r. w Holandii przyjął od nieustalonej dotychczas osoby samochód osobowy marki T. (...) nr rej. (...) o nr VIN: „ (...) " uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN i nr tabliczki znamionowej a następnie przewiózł go do Polski, gdzie w K. przekazał M. N. czym pomógł M. N. i P. O. do jego zbycia w K. w dniu 20 listopada 2007 r. T. K. , który następnie w dniu 29 listopada 2007 r. dokonał jego rejestracji na numer KR 777 EU, to jest o przestępstwo z art. 291 § l k.k. 3. M. N. oskarżony został o to, że: 10. w nieustalonym dniu nie później niż 20 lipca 2008 r. w K. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki T. (...) nr rej (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN „ (...) ", a następnie przekazał go P. O. w celu zbycia, czym pomógł nieustalonej dotychczas osobie do jego ukrycia, to jest o przest. z art. 291 § l k.k. 11. w nieustalonym dniu nie później niż 20 lipca 2008 w K. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) " oraz tabliczki znamionowej, a następnie przekazał go P. O. w celu zbycia, czym pomógł nieustalonej dotychczas osobie do jego ukrycia, to jest o przest. z art. 291 § l k.k. , 12. w nieustalonym dniu nie później niż 6 września 2007 r. w K. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby za pośrednictwem A. K. samochód osobowy marki S. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) " a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. i P. O. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej pomógł nieustalonej dotychczas osobie do jego zbycia w K. w dniu 23 maja 2008 r. na rzecz Ł. S. , czym doprowadził wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 38.500 zł za pomocą wprowadzenia w błąd co do pochodzenia pojazdu i oryginalności nr identyfikacyjnych VIN tego samochodu, to jest o przestępstwo z art. 286 § l k.k. i art. 291 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , 13. w nieustalonym dniu nie później niż 13 września 2007 r. w K. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby za pośrednictwem A. K. samochód osobowy marki T. (...) nr rej. (...) o nr VIN: „ (...) " uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN i nr tabliczki znamionowej, a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. pomógł nieustalonej dotychczas osobie do jego zbycia w dniu 20 listopada 2007 r. w K. T. K. , czym doprowadził wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 147.000 zł za pomocą wprowadzenia w błąd co do pochodzenia pojazdu oraz oryginalności nr identyfikacyjnych VIN i tabliczki znamionowej tego samochodu, to jest o przestępstwo z art. 286 § l k.k. i art. 291 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , 14. w nieustalonym miejscu na terenie województwa (...) , w nieustalonym dniu nie później niż 4 lutego 2008 r. działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby samochód osobowy marki V. (...) nr rej. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN, nr silnika i tabliczki znamionowej a następnie zbył ten pojazd w K. w dniu 18 marca 2008 r. T. T. (1) , czym doprowadził wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 31.000 zł za pomocą wprowadzenia w błąd co do pochodzenia pojazdu oraz oryginalności nr identyfikacyjnych VIN, nr silnika i tabliczki znamionowej tego samochodu, to jest o przestępstwo z art. 286 § l k.k. i art. 291 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. 4. P. B. oskarżony został o to że: 15. w nieustalonym dniu nie później niż l września 2006 roku przyjął od nieustalonej dotychczas osoby uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki S. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) ", numerem silnika i tabliczką znamionową, a następnie działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej pomógł do jego zbycia na rzecz I. P. w K. nie później niż w dniu l września 2006 roku, czym doprowadził I. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 42.500 złotych za pomocą wprowadzenia w błąd co do pochodzenia pojazdu oraz oryginalności znaków identyfikacyjnych VIN, numeru silnika i tabliczki znamionowej tego pojazdu, to jest o przestępstwo z art. 286 § l k.k. i art. 291 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie, Wydział IX Karny, wyrokiem z dnia 7 listopada 2014 roku sygn. akt IX K 770/12/K orzekł w tym przedmiocie następująco: I. uznaje oskarżonego P. O. za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej w punkcie 1, a stanowiącego występek z art. 263 § 2 k.k. i za to na mocy powołanego przepisu wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego P. O. za winnego tego, że w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób w rozumieniu art. 91 §1 k.k. dopuścił się czynów polegających na tym, że: - w nieustalonym dniu pomiędzy 4 kwietnia 2008 r. a 20 lipca 2008 r. w K. przyjął od M. N. w celu zbycia uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki T. (...) nr rej (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN„ (...) ", przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. , - w nieustalonym dniu pomiędzy 19 kwietnia 2008 r. a 20 lipca 2008 w K. przyjął od M. N. w celu zbycia uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) " oraz tabliczki znamionowej, przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. i za to na mocy art. 292 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. uznaje oskarżonego P. O. za winnego tego, że w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób w rozumieniu art. 91 §1 k.k. dopuścił się czynów polegających na tym, że: - w nieustalonym dniu pomiędzy 21 sierpnia 2007 r. a 6 września 2007 r. w K. przyjął od M. N. samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN„ (...) ", a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. i M. N. pomógł do jego zbycia w K. w dniu 23 maja 2008 r. za kwotę 38.500 zł na rzecz Ł. S. , przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. - w nieustalonym dniu pomiędzy 20 lipca 2007 r. a 13 września 2007 r. w K. przyjął od M. N. samochód osobowy marki T. (...) nr rej. (...) o nr VIN: „ (...) " uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN i nr tabliczki znamionowej, a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z M. N. pomógł do jego zbycia w K. w dniu 20 listopada 2007 r. T. K. za kwotę 147.000 zł, przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. - w nieustalonym dniu pomiędzy 27 grudnia 2007 r. a 4 lutego 2008 r. na terenie województwa (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z M. N. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby samochód osobowy marki V. (...) nr rej. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN, nr tabliczki znamionowej oraz nr silnika, a następnie zbył w K. w dniu 18 marca 2008 r. T. T. (1) za kwotę 31.000 zł, przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. i za to na mocy art. 292 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. wymierza mu karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. uznaje oskarżonego P. O. za winnego tego, że w nieustalonym dniu listopada 2007 r., nie później niż 21 listopada 2007 r., w K. w celu użycia za autentyczny podrobił dokument w postaci upoważnienia do odbioru stałego dowodu pojazdu S. (...) w ten sposób, że nakreślił ręcznie podpis o treści (...) , a następnie użył go jako autentyczny w Urzędzie Miasta (...) , czym wyczerpał znamiona występku z art. 270 § l k. k. i za to na mocy powołanego przepisu wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; V. na mocy art. 86 § 1 k.k. i art. 91 §2 k.k. w miejsce kar wymierzonych P. O. z osobna za zbiegające się przestępstwa wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; VI. na mocy art. 69 §1 i 2 k.k. oraz art. 70 §1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesza oskarżonemu P. O. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat; VII. na mocy art. 33 §2 i 3 k.k. wymierza oskarżonemu P. O. grzywnę w wysokości 280 (dwustu osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych; VIII. na mocy art. 63 § 1 k. k. na poczet wymierzonej w pkt. VII wyroku kary grzywny zalicza P. O. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a to zatrzymanie w dniach 19, 20 i 21 lipca 2008 r. oraz okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia 5 czerwca 2009 r. przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm stawkom dziennym grzywny; IX. uznaje oskarżonego A. K. za winnego tego, że w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób dopuścił się czynów polegających na tym, że: - w nieustalonym dniu pomiędzy 21 sierpnia 2007 r. a 6 września 2007 r. w Holandii przyjął od nieustalonej osoby samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) ", który przewiózł do Polski, a następnie dokonał jego rejestracji na numer (...) , po czym działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. i M. N. pomógł do jego zbycia w K. w dniu 23 maja 2008 r. za kwotę 38.500 zł na rzecz Ł. S. , przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. - w nieustalonym dniu pomiędzy 20 lipca 2007 r. a 13 września 2007 r. w Holandii przyjął od nieustalonej osoby samochód osobowy marki T. (...) nr rej. (...) o nr VIN: „ (...) " uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN i nr tabliczki znamionowej, a następnie przewiózł go do Polski, gdzie przekazał go M. N. i P. O. , pomagając tym samym do jego zbycia w K. w dniu 20 listopada 2007 r. T. K. za kwotę 147.000 zł, przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. i za to na mocy art. 292 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; X. na mocy art. 69 § 1 i 2 k. k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k. k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu A. K. na okres 4 (czterech) lat próby; XI. na mocy art. 33 §2 i 3 k.k. wymierza oskarżonemu A. K. grzywnę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych; XII. na mocy art. 63 § 1 k. k. na poczet wymierzonej kary grzywny zalicza A. K. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a to okres tymczasowego aresztowania od dnia 19 lutego 2009 r. do dnia 15 maja 2009 r. przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawkom grzywny, XIII. uznaje oskarżonego M. N. za winnego tego, że w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób w rozumieniu art. 91 §1 k.k. dopuścił się czynów polegających na tym, że: - w nieustalonym dniu pomiędzy 4 kwietnia 2008 r. a 20 lipca 2008 r. w K. przyjął od nieustalonej osoby uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki T. (...) nr rej (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN„ (...) ", a następnie przekazał go P. O. pomagając w jego zbyciu, przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. , - w nieustalonym dniu pomiędzy 19 kwietnia 2008 r. a 20 lipca 2008 w K. przyjął od nieustalonej osoby uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) " oraz tabliczki znamionowej, a następnie przekazał go P. O. pomagając w jego zbyciu, przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. i za to na mocy art. 292 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIV. uznaje oskarżonego M. N. za winnego tego, że w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób w rozumieniu art. 91 §1 k.k. dopuścił się czynów polegających na tym, że: - w nieustalonym dniu pomiędzy 21 sierpnia 2007 r. a 6 września 2007 r. w K. przyjął od nieustalonej osoby za pośrednictwem A. K. samochód osobowy marki S. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) ", a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. i P. O. pomógł do jego zbycia w K. w dniu 23 maja 2008 r. za kwotę 38.500 zł na rzecz Ł. S. , przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. - w nieustalonym dniu pomiędzy 20 lipca 2007 r. a 13 września 2007 r. w K. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby za pośrednictwem A. K. samochód osobowy marki T. (...) nr rej. (...) o nr VIN: „ (...) " uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN i nr tabliczki znamionowej, a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. pomógł do jego zbycia w K. w dniu 20 listopada 2007 r. T. K. za kwotę 147.000 zł, przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. - w nieustalonym dniu pomiędzy 27 grudnia 2007 r. a 4 lutego 2008 r. na terenie województwa (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. przyjął od nieustalonej dotychczas osoby samochód osobowy marki V. (...) nr rej. (...) uzyskany za pomocą czynu zabronionego z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN, nr tabliczki znamionowej oraz nr silnika, a następnie zbył w K. w dniu 18 marca 2008 r. T. T. (1) za kwotę 31.000 zł, przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. i za to na mocy art. 292 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. wymierza mu karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XV. na mocy art. 86 § 1 k.k. oraz art. 91 §2 k.k. w miejsce kar wymierzonych z osobna za zbiegające się przestępstwa wymierza oskarżonemu M. N. karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XVI. na mocy art. 69 §1 i 2 k.k. oraz art. 70 §1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesza oskarżonemu M. N. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat; XVII. na mocy art. 73 §1 k.k. oddaje oskarżonego M. N. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; XVIII. na mocy art. 33 §2 i 3 k.k. wymierza oskarżonemu M. N. grzywnę w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych; XIX. uznaje oskarżonego P. B. za winnego tego, że w nieustalonym dniu pomiędzy 30 czerwca 2006 r. a l września 2006 roku w nieustalonym miejscu przyjął od nieustalonej dotychczas osoby uzyskany za pomocą czynu zabronionego samochód osobowy marki S. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) ", numerem silnika i tabliczką znamionową, a następnie pomógł do jego zbycia za kwotę 42.500 złotych na rzecz I. P. w K. , przy czym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 292 § l k.k. i za to na mocy powołanego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, XX. na mocy art. 63 § 1 k. k. na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu P. B. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a to okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia 29 lipca 2009 r.; XXI. na zasadzie art. 415 § 1 k.p.k. zasądza solidarnie od oskarżonych P. O. , M. N. i A. K. na rzecz powoda cywilnego T. K. kwotę 147.000 (sto czterdzieści siedem tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 20 listopada 2007 r.; XXII. na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec P. B. obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz I. P. kwoty 42.500 (czterdzieści dwa tysiące pięćset) złotych; XXIII. na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec P. O. i M. N. obowiązek naprawienia szkody po połowie, poprzez zapłatę na rzecz T. T. (1) kwot po 15.500 (piętnaście tysięcy pięćset) złotych od każdego z nich; XXIV. na zasadzie art. 415 § 4 k.p.k. zasądza solidarnie na rzecz spadkobierców Ł. S. , tj. A. S. (1) , T. S. , J. S. (1) , P. S. oraz J. S. (2) odszkodowanie z urzędu, poprzez zobowiązanie solidarnie oskarżonych P. O. , M. N. i A. K. do zapłaty na rzecz wymienionych kwoty 38.500 (trzydzieści osiem tysięcy pięćset) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 23 maja 2008 r.; XXV. na mocy art. 44 §6 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr IX/09 pod poz. 19 - 25 /k 105-107, t. I/; XXVI. na zasadzie art. 624 § 1 k. p. k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zwalnia oskarżonych P. O. , M. N. , P. B. i A. K. w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa. Apelacje od powyższego wyroku wniósł Prokurator oraz obrońcy oskarżonych P. O. , M. N. i P. B. . Ponadto zażalenie na zawarte w w/w wyroku rozstrzygnięcie dotyczące kosztów procesu złożył pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej I. P. . Prokurator zaskarżył powyższy wyrok w części orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonych P. O. , M. N. i A. K. zarzucając w apelacji: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. - polegającą na orzeczeniu względem P. O. kary grzywny, na podstawie art. 33 § 2 k.k. , bez równoczesnego wskazania, za które z przypisanych mu wyrokiem przestępstw bądź ciągów przestępstw z art. 292 § 1 k.k. przy przyjęciu art. 91 § 1 k.k. , kara ta została wymierzona, - art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. - polegającą na orzeczeniu względem M. N. kary grzywny, na podstawie art. 33 § 2 k.k. , bez równoczesnego wskaza­nia, za które z przypisanych mu wyrokiem ciągów przestępstw z art. 292 § 1 k.k. przy przyjęciu art. 91 § 1 k.k. , kara ta została wymierzona, II. obrazę przepisu art. 424 § 2 k.p.k. - polegającą na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze względem P. O. , M. N. oraz A. K. kary grzywny, na podstawie art. 33 § 2 k.k. Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego P. O. zaskarżył powyższy wyrok na korzyść tego oskarżonego w części go dotyczącej, a to w punktach od I do VIII oraz XXI, XXIII do XXIV, zarzucając na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. , oraz art. 438 pkt 2, pkt 3 k.p.k. , mające wpływ na treść zapadłego wyroku: I. Obrazę art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. poprzez nie wskazanie dowodów (względnie której ich części), na jakich się oparto czyniąc ustalenia faktyczne przyjmujące, że oskarżony dopuścił się zarzuconych mu czynów i poprzez niewskazanie, dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych, w tym zeznań i wyjaśnień w pozostałej części - korzystnych dla oskarżonego, co w całości dodatkowo ograniczyło prawo oskarżonego do rzetelnego procesu oraz stanowiło naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. II. Obrazę art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zebranych dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego z pominięciem istotnych okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co skutkowało niezasadnym przyjęciem, że znaleziona u oskarżonego broń i amunicja znajdowała się w jego władaniu z zamiarem jej posiadania przez tego oskarżonego, skutkiem czego miał wyczerpać swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 263 §2 k.k. III. Obrazę art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. poprzez nie wskazanie dowodów, na jakich się oparto czyniąc ustalenia faktyczne przyjmujące, że oskarżony na podstawie okoliczności towarzyszących związanych z wejściem przez oskarżonego w posiadanie pojazdów, których sprzedaży dokonywał mógł wiedzieć o pochodzeniu wszystkich tych pojazdów z czynów przestępnych. IV. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony na podstawie okoliczności towarzyszących mógł uzyskać przypuszczenie, iż wszystkie przedmiotowe pojazdy pochodziły z przestępstwa. V. Błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż szkodliwość społeczna przypisanego oskarżonemu czynu z art. 270 §1 k.k. jest wyższa niż znikoma. nadto z ostrożności procesowej obrońca oskarżonego P. O. zarzucił: VI. Obrazę prawa materialnego, a to art. 60 §3 k.k. poprzez jego niezasadne niezastosowanie odnośnie czynu dotyczącego samochodu V. (...) , opisanego w pkt VI zaskarżanego wyroku. Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o: 1). zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconych mu czynów, względnie wniósł o: 2). uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Obrońca oskarżonego M. N. zaskarżył apelacją powyższy wyrok na korzyść tego oskarżonego w części, w której Sąd uznał go za winnego zarzuconych mu czynów, tj. w zakresie punktów XIII – XVIII, zarzucając temu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 292 § 1 Kodeksu karnego , poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w świetlne zgromadzonego materiału dowodowego i dokonanych na jego podstawie ustaleń faktycznych nie sposób uznać, iż na podstawie towarzyszących okoliczności oskarżony powinien i mógł przypuszczać, że przedmiotowe samochody zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, a zatem przy nastąpieniu dekompletacji znamion strony podmiotowej typu czynu zabronionego opisanego w powołanym przepisie, oraz 2. art. 422 Kodeksu cywilnego , poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przypisaniu oskarżonemu odpowiedzialności za szkodę, podczas gdy brak jest podstaw do przyjęcia świadomego skorzystania przez oskarżonego z wyrządzonej szkody. Mając na względzie powyższy zarzut, na zasadzie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów oraz oddalenie w stosunku do oskarżonego M. N. , zasądzonego na zasadzie art. 415 § 1 k.p.k. na rzecz T. K. powództwa w kwocie 147.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 20 listopada 2007 r. Ewentualnie, na wypadek niepodzielenia przez Sąd powyższego zarzutu, z ostrożności procesowej, na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucił powołanemu wyrokowi rażącą niewspółmierność kary, a mianowicie orzeczonego środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, przejawiającą się naruszeniem art. 46 § 1 Kodeksu karnego . Obrońca oskarżonego P. B. zaskarżył apelacją powyższy wyrok w pkt XIX, XX, XXII oraz w punkcie XXVI, zarzucając: I. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 292 § 1 kk : 1). poprzez błędne zakwalifikowanie czynu, gdy z dokonanych w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych nie wynika, aby oskarżony dokonał paserstwa nieumyślnego, 2). poprzez przyjęcie, że oskarżony kupując samochód S. (...) (od nieustalonej dotąd osoby) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN ,. (...) ”, numerem silnika i tabliczką znamionową, a następnie pomagając w jego zbyciu za kwotę 42.500 zł na rzecz I. P. , na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, podczas gdy okoliczności, w jakich dokonał on zakupu niniejszego samochodu w P. , otrzymanie od sprzedającego wówczas pojazd wszystkich dokumentów sprawiły, że P. B. nie mógł przypuszczać, że owe auto pochodzi z czynu przestępczego. II. obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia tj.: 1). art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k. poprzez niedokładne określenie czynu przypisanego P. B. w punkcie XIX zaskarżonego wyroku, który w opisie nie zawiera żadnych okoliczności na podstawie, których oskarżony winien i mógł przypuszczać, że pojazd został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, 2). art. 424 k.p.k. poprzez sumaryczne powołanie dowodów oraz ogólnikowe ich przytoczenie, 3). art. 626 k.p.k. poprzez brak rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Mając powyższe zarzuty na uwadze, na podstawie art. 427§ 1 k.p.k. oraz art. 437 §1 i 2 k.p.k. wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego P. B. od przypisanego mu czynu oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu - adwokata B. K. (1) - kosztów pomocy prawnej za I instancję, albowiem koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części, ewentualnie, 2. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawej udzielonej P. B. z urzędu w postępowaniu odwoławczym, oświadczając przy tym, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani też w części. Złożonym zażaleniem pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej I. P. zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia oskarżonego P. B. od ponoszenia kosztów procesu, w tym kosztów udziału pełnomocnika poniesionych w postępowaniu przez oskarżycielkę posiłkową. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to art. 627 k.p.k. przez nieuwzględnienie jego treści przez nie zasądzenie od oskarżonego kosztów procesu, w tym kosztów udziału pełnomocnika poniesionych w postępowaniu przez oskarżycielkę posiłkową, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe wniósł o: zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz oskarżycielki posiłkowej I. P. od oskarżonego P. B. kosztów procesu, w tym kosztów udziału pełnomocnika oskarżycielki w sprawie od dnia przystąpienia pełnomocnika do sprawy, które miało miejsce we wrześniu 2010 roku przy uwzględnieniu kosztów rozprawy apelacyjnej, a także kosztów postępowania po uchyleniu wyroku do ponownego rozpoznania, według norm przepisanych. Sąd Okręgowy rozważył, co następuje: Apelacje obrońców oskarżonych P. O. i M. N. jako niezasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. Natomiast apelacje wniesione przez obrońcę oskarżonego P. B. oraz Prokuratora były częściowo trafne, skutkując zmianą zaskarżonego wyroku. Zażalenie pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej I. P. było częściowo zasadne, doprowadzając do zmiany wyroku. Apelacja Prokuratora jest częściowo zasadna w zakresie odnoszącym się do oskarżonych P. O. i M. N. , nie jest natomiast trafna w zakresie odnoszącym się do oskarżonego A. K. . Bezzasadny jest zarzut Prokuratora obrazy przepisu art. 424 § 2 k.p.k. , polegającą na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze względem P. O. , M. N. oraz A. K. kary grzywny na podstawie art. 33 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku przytoczył okoliczności, które miał na względzie przy wymiarze poszczególnych grzywien. Choć uzasadnienie w tym zakresie nie jest obszerne, to wbrew twierdzeniom apelującego oskarżyciela, zgodnie z treścią powołanego przepisu, wymierzając każdemu z oskarżonych grzywnę, Sąd podał, jakie okoliczności legły u podstaw tych rozstrzygnięć. Sporządzone pisemne uzasadnienie wyroku przedstawia tok rozumowania Sądu nie tylko w zakresie winy, ale i poszczególnych kar, co pozwala na nieutrudnioną kontrolę odwoławczą przedmiotowego wyroku. W szczególności Sąd Rejonowy w odniesieniu do każdego z czynów ocenił stopień winy danego oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości poszczególnych czynów, wymierzając kary jednostkowe uwzględnił dyrektywy wymiaru kary, wymienione w art. 53 § 1 i 2 k.k. , przy ustalaniu stawki dziennej każdej z grzywien uwzględnił okoliczności, wymienione w art. 33 § 3 k.k. (uzasadnienie k. 1378-1381). Kary łączne zostały orzeczone prawidłowo. W myśl art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowego wyroku, wyrok skazujący, poza innymi elementami wymieniony w art. 413 k.p.k. powinien zawierać także rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, a w razie potrzeby, co do zaliczenia na ich poczet tymczasowego aresztowania i zatrzymania oraz środków zapobiegawczych wymienionych w art. 276 k.p.k. Nowelizacja wymienionego przepisu, obowiązująca od 1 lipca 2015 roku niewiele zmieniła w treści tego przepisu, jako że do obligatoryjnych rozstrzygnięć, które ma zawierać wyrok skazujący, dodano rozstrzygnięcia co do środków kompensacyjnych i przepadku. Jak trafnie podkreślono w wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2012 r. II AKa 308/12 „Orzeczenie środka karnego w wyroku skazującym za kilka przestępstw, bez równoczesnego wskazania, za które z nich wymierza się ten środek karny, stanowi naruszenie ustawowej konstrukcji wyroku skazującego, ustanowionej przepisem art. 413 § 2 k.p.k. ” / LEX nr 1293169/ . Choć wyrok ten dotyczył środka karnego, to pogląd ten odnieść można także do sytuacji wymierzenia jednej grzywny w oparciu o art. 33 § 2 k.k. , gdy skazuje się za kilka przestępstw lub ciągów przestępstw lub ciąg przestępstw i przestępstwa jednostkowe. Podobny pogląd, co Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, wyraził znacznie wcześniej Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 2 grudnia 2005 r. V KK 133/05 „Z brzmienia § 2 art. 413 k.p.k. , traktowanego integralnie, wynika, że rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych powinny odnosić się do przypisanego oskarżonemu czynu wypełniającego znamiona określonego przestępstwa. Oznacza to, że ustawodawca nie dopuszcza wymierzenia kary ani środka karnego inaczej, jak tylko za popełnienie odrębnego przestępstwa (wyjątkowo - za popełnienie ciągu przestępstw w warunkach podanych w art. 91 § 1 k.k. ). Odmienne postąpienie, przez orzeczenie środka karnego w wyroku skazującym oskarżonego za więcej niż jedno przestępstwo, ale bez wskazania, za które z nich wymierza się ten środek karny, narusza ustawową konstrukcję wyroku skazującego ustanowioną przepisem art. 413 § 2 k.p.k. i zarazem sprzeciwia się pryncypialnej zasadzie odpowiedzialności karnej za czyn zabroniony pod groźbą kary ( art. 1 § 1 k.k. )”. / OSNwSK 2005/1/2324, Prok.i Pr.-wkł. 2006/4/8/. W niniejszej sprawie Sąd I Instancji uznał oskarżonego P. O. winnym popełnienia występku z art. 263 § 2 k.k. , za co wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I wyroku). Nadto uznał go za winnego popełnienia pięciu przestępstw, z art. 292 § 1 k.k. , składających się na dwa ciągi przestępstw, w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. , za pierwszy ciąg przestępstw wymierzając mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za drugi karę 9 miesięcy pozbawienia wolności (pkt II i III wyroku). Ponadto przypisał mu odpowiedzialność karną za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. , wymierzając mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności (pkt IV wyroku). W miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności Sąd orzekł karę łączną w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy, której wykonanie warunkowo zawiesił na 5-letni okres próby. Natomiast w oparciu o art. 33 § 2 i 3 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu P. O. grzywnę w wysokości 280 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł (pkt VII wyroku). Sąd I Instancji przypisał oskarżonemu M. N. popełnienie pięciu przestępstw, z art. 292 § 1 k.k. , składających się na dwa ciągi przestępstw, przy przyjęciu art. 91 § 1 k.k. Za pierwszy ciąg wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, za drugi ciąg karę 9 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XIII i XIV wyroku). W miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności Sąd orzekł karę łączną w wymiarze 1 roku, której wykonanie warunkowo zawiesił na 5-letni okres próby. Natomiast w oparciu o art. 33 § 2 i 3 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu M. N. grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł (pkt XVIII wyroku). Sąd Rejonowy uchybił zatem art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w odniesieniu do oskarżonych P. O. i M. N. , nie wskazując, za który ciąg przestępstw albo przestępstwo wymierza grzywnę. Wskazanie jako podstawy art. 33 § 2 k.k. (sprawca musi działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub korzyść taką osiągnął) wyklucza możliwość przyjęcia, ażeby grzywna została orzeczona za przestępstwo z pkt I wyroku. Wykluczone jest, ażeby grzywna orzeczona tym oskarżonym miała swoje oparcie w art. 71 § 1 k.k. (ten przepis daje możliwość orzeczenia jednej grzywny w przypadku skazania za przestępstwa jednostkowe albo jednostkowe i ciągi przestępstw), z tej prostej przyczyny, że Sąd Rejonowy nie powołał się na ten przepis, co i tak nie byłoby możliwe, jako że jego stosowanie jest wyłączone w przypadku, gdy wymierzenie grzywny obok kary pozbawienia wolności było możliwe na podstawie art. 33 § 2 k.k. , a tak było w niniejszej sprawie. Gdy idzie o pozostałe przestępstwa przypisane oskarżonemu P. O. , to w przypadku trzech przestępstw składających się na drugi ciąg (pkt III wyroku), każdorazowo doszło do zbycia samochodów za kwoty, odpowiednio, 38.500 zł, 147.000 zł i 31.000 zł i taka była korzyść majątkowa osiągnięta przez tego oskarżonego, działającego w ramach współsprawstwa, odpowiednio, z A. K. i M. N. oraz z M. N. . W przypadku ciągu przestępstw z pkt II wyroku oskarżonemu nie przypisano osiągnięcia korzyści majątkowej. W tej sytuacji Sąd Odwoławczy uznał, że konieczna jest zmiana tegoż wyroku poprzez określenie, że grzywna orzeczona oskarżonemu P. O. w punkcie VII wymierzona została za ciąg przestępstw przypisany temu oskarżonemu w pkt III zaskarżonego wyroku. Natomiast, gdy idzie o karę grzywny wymierzoną oskarżonemu M. N. , to Sąd I Instancji mógł ją orzec albo za jeden ciąg przestępstw, albo za drugi. W przypadku ciągu przestępstw z pkt XIII wyroku oskarżonemu nie przypisano osiągnięcia korzyści majątkowej. Natomiast w przypadku ciągu trzech przestępstw, przypisanych mu w pkt XIV, oskarżony ten, odpowiednio, pomagał do zbycia samochodów, zbył, za kwoty, odpowiednio, 38.500 zł, 147.000 zł i 31.000 zł i taka była korzyść osiągnięta przez tego oskarżonego, działającego w ramach współsprawstwa, odpowiednio, z A. K. i P. O. oraz z P. O. . W tej sytuacji Sąd Odwoławczy uznał, że konieczna jest zmiana przedmiotowego wyroku poprzez określenie, że grzywna orzeczona oskarżonemu M. N. w punkcie XVIII wymierzona została za ciąg przestępstw przypisany temu oskarżonemu w pkt XIV zaskarżonego wyroku. Takich błędów ustrzegł się Sąd Rejonowy, wymierzając grzywnę oskarżonemu A. K. bowiem skazał go tylko za jeden ciąg przestępstw, każdorazowo oskarżony osiągnął korzyść majątkową, a zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny, zawarte w pkt XI wyroku jest w pełni prawidłowe. Odnosząc się do apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych P. O. , M. N. i P. B. , stwierdzić należy, że kontrola instancyjna prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Sąd I Instancji dokonał szczegółowej oceny całego zebranego materiału dowodowego. Ocena wszystkich dowodów jest oceną swobodną, pozbawioną cech dowolności. W pisemnych motywach wyroku Sąd odniósł się do wyjaśnień wszystkich oskarżonych oraz zeznań wszystkich świadków, a nadto pozostałych dowodów, wskazując, którym dowodom i w jakiej części dał wiarę, a którym wiary odmówił, wskazując szczegółowo przyczyny takiego postąpienia. Rozumowanie Sądu, jak idzie o dokonaną ocenę wszystkich dowodów pozbawione jest cech dowolności, sprzeczności, niejasności, wszystkie dowody ocenione zostały z zachowaniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego oraz wskazań wiedzy. Tym samym ocena dowodów, jako zgodna z dyspozycją art. 7 k.p.k. , z ochrony tego przepisu korzysta. Opierając się na takiej ocenie dowodów, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, nie dopuszczając się błędu w tych ustaleniach. Sąd Rejonowy badał okoliczności korzystne, jak i niekorzystne, zgodnie z wymogiem art. 4 k.p.k. przeprowadził bowiem dowody przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść wszystkich oskarżonych. Mógł zaś uwzględnić tylko te okoliczności, które wynikały z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne. Żaden przepis procedury karnej nie nakłada na Sąd orzekający obowiązku czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody. Nie jest to bowiem możliwe w sytuacji, gdy przeprowadzone dowody są ze sobą sprzeczne, a tak jest w niniejszej sprawie. Wówczas Sąd I Instancji obowiązany jest jednym z nich dać wiarę, a innym waloru wiarygodności odmówić, zaś ocenę swoją uzasadnić, zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k. i tak też postąpił Sąd Rejonowy. W sprawie nie doszło do naruszenia treści przepisu art. 410 k.p.k. Powołany przepis nakłada na Sąd obowiązek uwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie. Nie można tego przepisu rozumieć jako obligującego Sąd do poczynienia ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody w sytuacji, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności, a tak było w niniejszej sprawie. W tej sytuacji podstawę ustaleń stanowią tylko te dowody, które Sąd uznał za wartościowe i wiarygodne. Zasada określona w art. 410 k.p.k. obowiązuje nie tylko Sąd ferujący wyrok, ale i wszystkie strony procesu, które - przedstawiając własne stanowisko - nie mogą go opierać wyłącznie na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do odmiennych wniosków (wyrok SN z dnia 30.08.1979r. III KR 196/79, OSNPG 1980r. Nr 3 poz. 53). Skarżący obrońcy oskarżonych we wniesionych przez siebie środkach odwoławczych upatrują dokonanie przez Sąd Rejonowy błędnych ustaleń faktycznych, powołując się na wybrane przez siebie dowody i własne wnioski, pomijając albo deprecjonując te dowody, które doprowadziły Sąd Rejonowy do przekonania o sprawstwie i winie oskarżonych. Taka krytyka odwoławcza nie może odnieść spodziewanego skutku. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, Sąd orzekający uprawniony jest w pełni do przyjęcia jednej z różnych wersji zdarzeń wynikających ze zgromadzonych dowodów, co wymaga jednakże wykazania, że te inne ewentualne wersje zdarzenia są nieprawdopodobne lub też ich prawdopodobieństwo jest w racjonalnej ocenie znikome, nie dające się rozsądnie uzasadnić i pozostaje w sprzeczności z elementarnymi zasadami życiowego doświadczenia lub w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy (zob. postanowienie SN z 26.03.2008 r., II KK 276/08). Tak też uczynił Sąd I Instancji, uzasadniając, z jakich powodów przyjął wersję zdarzeń, wynikającą z dowodów przyjętych jako wiarygodne, a odrzucił w większości wersje przedstawione przez oskarżonych. Kontrola instancyjna oceny dowodów z natury nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodność z treścią dowodu, pominięcie pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy nie wykazuje tego rodzaju uchybień. Żaden z apelujących obrońców nie wykazał, ażeby ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy sprzeczna była z zasadami logiki, doświadczenia życiowego czy wskazaniami wiedzy. Wbrew temu, co przedstawiają skarżący obrońcy, brak jest podstaw do przyjęcia, iż uznane przez Sąd Rejonowy za wiarygodne dowody nie odpowiadają rzeczywistemu przebiegowi poszczególnych zdarzeń. Choć w apelacji obrońców oskarżonych M. N. i P. B. nie sformułowano wprost zarzutów błędów w ustaleniach faktycznych, to w istocie ci skarżący kwestionują także ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I Instancji, co wynika z redakcji poszczególnych zarzutów i uzasadnienia tych apelacji. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonego zarówno przez apelującego obrońcę oskarżonego M. N. , jak i P. B. zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 292 § 1 k.k. , Sąd Odwoławczy ocenił je jako bezzasadne. Odnosząc się zatem do postawionych w apelacjach zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, wskazać w pierwszej kolejności należy, iż zgodnie z utrwalonym już poglądem wyrażanym w orzecznictwie, podzielonym przez Sąd Odwoławczy, błąd ustaleń faktycznych istotnych w orzekaniu zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd nie odpowiada zasadom logiki, doświadczenia życiowego i wskazaniom wiedzy, kłóci się z zasadami rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut takiego błędu nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do samego zakwestionowania stanowiska Sądu czy do polemiki z ustaleniami Sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu, nie wystarcza zatem do wniosku o popełnieniu przez Sąd błędu ustaleń. Zarzut taki bowiem powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu w zakresie istotnych ustaleń (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 14.05.2008 r., II AKa 50/08, KZS 2008/7-8/64). Zarzuty podniesione przez obrońców stanowią li tylko polemikę z dokonaną przez Sąd I Instancji oceną dowodów i poczynionymi przez ten Sąd ustaleniami faktycznymi, przy forsowaniu własnej oceny dowodów i własnych wniosków wyciągniętych z dowodów. Zgodnie z art. 292 § 1 k.k. nieumyślnego paserstwa dopuszcza się ten, kto nabywają rzecz, pomagają do jej zbycia, przyjmuje ją lub pomaga do jej ukrycia, choć na podstawie towarzyszących okoliczności, powinien i może przypuszczać, że została ona uzyskana za pomocą czynu zabronionego. Przy paserstwie nieumyślnym sprawca nie wie, że rzecz będąca przedmiotem jego działań została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, lecz w konkretnym układzie okoliczności faktycznych, w których podejmuje określone czynności w stosunku do rzeczy, istniały możliwości powzięcia przez niego przypuszczenia, że rzecz została uzyskana za pomocą takiego czynu. Podstawą owej możliwości przypuszczenia dotyczącego pochodzenia rzeczy są "okoliczności towarzyszące" nabyciu rzeczy, udzieleniu pomocy do jej zbycia, przejęciu lub udzieleniu pomocy do jej ukrycia (zob. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Komentarz do art. 292 Kodeksu karnego). Powinność jako element określający stronę podmiotową czynu zabronionego z art. 292 k.k. wyznaczana jest przez normatyw, wzorzec (model) określający próg wymagań, jakich można oczekiwać od człowieka wykonującego swe obowiązki lub podejmującego się określonych czynności w związku z jego przynależnością do pewnego kręgu zawodowego lub społecznego (Małgorzata Dąbrowska -Kardas Komentarz do art. 292 kodeksu karnego; por. W. Wolter, Z rozważań nad winą nieumyślną , PiP 1962, z. 5-6, s. 804; K. Indecki, Przestępstwo paserstwa ..., s. 143; A. Zoll (w:) G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz , wyd. II, s. 148 i n.). Możliwość przypuszczenia, zgodnie z przyjętą w art. 9 § 2 k.k. formułą, także nie odnosi się do indywidualnych możliwości sprawcy, wynikających z jego osobowości, wykształcenia, stanu zdrowia itp., lecz jest wyznaczana według możliwości modelowego obywatela o właściwych do wykonywania danej czynności kwalifikacjach oraz sumiennie traktującego swoje obowiązki i rzetelnie wykonującego podejmowane czynności (por. D. Mucha, Kilka uwag o paserstwie nieumyślnym , WPP 2002, nr 1, s. 16 i n.). Ocena zachowania sprawcy w kontekście wzorca modelowego obywatela dokonywana być musi na tle konkretnych okoliczności zdarzenia. Ocena ta dokonywana jest zatem z uwzględnieniem okoliczności i wiedzy ex ante , nie zaś ex post (Małgorzata Dąbrowska -Kardas Komentarz do art. 292 kodeksu karnego j.w.; por. D. Mucha, Kilka uwag... , s. 17 i n.). Do przypisania sprawcy nieumyślności konieczne jest wykazanie, że podejmując określone czynności w konkretnym układzie okoliczności towarzyszących nie powziął przypuszczenia o przestępnym pochodzeniu rzeczy, przy czym ów brak wynikał z pewnego mankamentu jego zachowania, który można określić mianem naruszenia reguł prawidłowego, ostrożnego postępowania w danych okolicznościach. Innymi słowy, w odniesieniu do zachowania sprawcy istnieje możliwość postawienia tezy, iż gdyby postąpił w danym układzie okoliczności faktycznych należycie starannie, wówczas powziąłby przypuszczenie, że rzecz, którą nabył, przyjął lub pomógł do jej zbycia lub ukrycia, została uzyskana za pomocą czynu zabronionego. Identycznie podstawę oceny, iż sprawca powinien był i mógł przypuszczać, że rzecz uzyskana została na podstawie czynu zabronionego, określa Sąd Najwyższy, wskazując, że w sytuacji gdy dowód rejestracyjny pojazdu nabytego przez sprawcę nie zawierał informacji dotyczących numeru silnika oraz numeru nadwozia, to jednak w konkretnym układzie okoliczności faktycznych, w których zawierano transakcję, istniały możliwości powzięcia przez sprawcę przypuszczenia, że pojazd uzyskany został za pomocą czynu zabronionego. Na taką możliwość wskazuje fakt uiszczenia przez sprawcę jedynie połowy ceny zakupu, braku znajomości nazwiska kontrahenta zbywającego pojazd, braku spisania umowy w odpowiedniej, a więc pisemnej formie. Dokonanie zakupu pojazdu w takich okolicznościach pozwala twierdzić, że gdyby sprawca zachował się w trakcie negocjowania transakcji nabycia pojazdu zgodnie z powszechnie obowiązującym standardem zachowania, a więc należycie starannie, wówczas powziąłby przypuszczenie o przestępnym pochodzeniu pojazdu. Nie zachowując tego wzorca staranności postępowania, jakiego można oczekiwać od standardowego obywatela, tym samym znalazł się w zarzucanej, nieuświadomionej nieświadomości elementów stanowiących znamię czynu zabronionego określonego w art. 292 § 1 k.k. (por. postanowienie SN z 19 marca 2003 r., V KK 14/02, LEX nr 77025). Podobnie zagadnienie to ujmuje Sąd Apelacyjny w Krakowie, wskazując, że "we współczesnych realiach obrotu używanymi samochodami w Polsce (i nie tylko) omal nigdy nie można mieć pewności legalnego pochodzenia pojazdu, toteż każda informacja podważająca tę pewność uzasadnia dokonanie odpowiednich czynności sprawdzających bądź nawet odstąpienie od transakcji nabycia pojazdu (wyrok SA w Krakowie z 24 lutego 2000 r., II Aka 234/99, KZS 2000, z. 4, poz. 42). Wskazując na realia handlu używanymi pojazdami w Polsce Sąd Apelacyjny w Krakowie dekoduje pośrednio obowiązujący w tym obszarze życia standard właściwego postępowania, a więc także zasady, jakie wyznaczają podstawę oceny konkretnych zachowań z perspektywy wzorca modelowego obywatela. Dokonanie oceny zachowania sprawcy w kontekście wzorca i stwierdzenie niewłaściwości, niestaranności postępowania, przesądza o wypełnieniu znamienia określonego w art. 292 § 1 k.k. jako "powinność i możliwość przypuszczenia, że rzecz uzyskana została za pomocą czynu zabronionego". Trafnie przeto podkreśla Sąd Apelacyjny w Krakowie, że "nikomu nie powinno się stawiać zarzutu, że nabył samochód, który okazał się kradziony, lecz że o tym wiedział bądź mógł i powinien był to przypuszczać" (wyrok S.A. w Krakowie z 24 lutego 2000 r., II AKa 234/99, KZS 2000, z. 4, poz. 42; podobnie S.A. w Katowicach w wyroku z 29 czerwca 1999 r., II AKa 75/99, Prok. i Pr. 2000, nr 6, poz. 20, Małgorzata Dąbrowska - Kardas Komentarz do art. 292 kodeksu karnego j.w.). W literaturze w większości przyjmuje się, że nieumyślne paserstwo popełnić można w obu postaciach nieumyślności, tzn. zarówno w formie tzw. nieświadomej nieumyślności, jak i tzw. świadomej nieumyślności, chociaż przepis art. 292 k.k. wyraźnie wymienia jedynie nieświadomą nieumyślność. Dla uzasadnienia tezy o możliwości popełnienia paserstwa w formie świadomej nieumyślności wskazuje się zwłaszcza argumentum a minore ad maius (por. A. Marek, Prawo karne ..., s. 547; L. Gardocki, Prawo karne , s. 308; K. Buchała, Bezprawność przestępstw nieumyślnych oraz wyłączające ją dozwolone ryzyko , Warszawa 1971, s. 95 i n.; E. Pływaczewski, Przestępstwo paserstwa w ustawodawstwie polskim , s. 139 i n.; komentarz j.w.). W żadnej mierze nie można zgodzić się z apelującymi, ażeby cena, za jaką zbyte zostały poszczególne auta, odpowiadająca wartości rynkowej, wykluczała możność przypisania oskarżonym odpowiedzialności karnej. Z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż oskarżony M. N. brał udział w procederze sprzedaży samochodów sprowadzonych z zagranicy, które tam zostały skradzione. Samochód marki T. (...) o nr rej. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) ” oraz marki S. (...) o nr rej. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) ” oraz tabliczki znamionowej przyjął od nieustalonej osoby, a następnie samochody te przekazał P. O. , pomagając w ich zbyciu. Samochód marki S. (...) o nr rej. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) ” przyjął od nieustalonej osoby za pośrednictwem A. K. , a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. i P. O. pomógł do jego zbycia Ł. S. za kwotę 38.500 zł. Natomiast samochód marki T. (...) o nr rej. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi nr VIN „ (...) ” oraz nr tabliczki znamionowej przyjął od nieustalonej osoby za pośrednictwem A. K. , a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. pomógł do jego zbycia T. K. za kwotę 147.000 zł. Samochód marki V. (...) o nr rej. (...) z przerobionym znakami identyfikacyjnymi nr VIN, numerami tabliczki znamionowej oraz numerami silnika, działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. , przyjął od nieustalonej osoby, a następnie zbył go T. T. (1) za cenę 31.000 zł. Wszystkie te samochody zostały wcześniej skradzione na szkodę ich właścicieli. Wszyscy oskarżeni na podstawie towarzyszących okoliczności powinni byli i mogli przypuszczać, że samochody te zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego. Te ustalenia zostały oparte na dowodach, przyjętych przez Sąd I Instancji jako wiarygodne, a to m.in. częściowych wyjaśnieniach oskarżonych: M. N. , P. O. , P. B. oraz A. K. , częściowych zeznaniach świadków W. O. , R. O. , A. P. , zeznaniach Ł. S. , M. M. , T. K. , B. K. (2) , T. T. (2) , szeregu dokumentach. Sąd Odwoławczy w pełni podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I Instancji i oparte na nich ustalenia faktyczne. Gdy idzie natomiast o oskarżonego P. B. , to przyjął on od bliżej nieustalonej osoby samochód marki S. (...) z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN „ (...) ”, numerem silnika i tabliczką znamionową, a następnie pomógł do jego zbycia I. P. za cenę 42.500 zł, pojazd ten został wcześniej skradziony na szkodę jego właściciela. P. B. na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że pojazd ten został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Ustalenia te oparte zostały na częściowych wyjaśnieniach samego oskarżonego, zeznaniach świadków I. P. , P. P. , J. P. (1) (zd. Ż. ), A. S. (2) , R. Z. oraz na szeregu dokumentach. Z wiarygodnych zeznań świadka A. S. (2) jasno wynika, że oskarżony P. B. wcześniej zajmował się niejednokrotnie sprzedażą samochodów. Z zeznań P. P. , uznanych za wiarygodne wynika natomiast, że oskarżony P. B. zapewniał, że pojazd, którym się zainteresował i który ostatecznie kupiła jego matka I. P. , został sprowadzony z Hiszpanii z legalnego źródła, mówił także, że ma tam kogoś, kto zajmuje się sprowadzaniem aut do Polski, a on w kraju zajmuje się ich sprzedażą. Treść powyższych zeznań, jak i zeznań R. Z. , J. P. , również zasadnie przyjętych przez Sąd I Instancji jako wiarygodny materiał dowody, podważa prawdziwość twierdzeń przedstawionych w apelacji obrońcy oskarżonego P. B. o braku jego doświadczenia w tego typu transakcjach. Dodać trzeba i to, że tenże apelujący, tak jak i pozostali apelujący obrońcy, samodzielnie rekonstruuje stan faktyczny, opierając go na wyjaśnieniach jego mocodawcy, uznając je za w pełni wiarygodne i wyprowadzając wnioski jedynie korzystne dla oskarżonego, pomijając przy tym pozostałe dowody, jak i budując te wnioski w sposób oderwany od zasad logiki i doświadczenia życiowego. Z uznanych za wiarygodne dowodów wynika, że oskarżony M. N. także miał doświadczenie w transakcjach kupna-sprzedaży samochodów. Oskarżony P. O. , co wynika z uznanych w tym zakresie za wiarygodne zeznań jego matki R. O. , zanim zaparkował samochody objęte niniejszym postępowaniem na jej posesji, już wcześniej pomagał w jednej z firm w handlu samochodami pochodzącymi z Włoch. I on nie był zatem nowicjuszem w tego typu transakcjach. Słusznie Sąd I instancji dał wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom, za wyjątkiem dokumentu podrobionego przez oskarżonego P. O. . W ocenie Sądu Odwoławczego orzekając w niniejszej sprawie Sąd I instancji trafnie posiłkował się także wydanymi przez biegłego opiniami mechanoskopijnymi przedmiotowych samochodów (t. II k. 41-44, 79-82, 185-188 i in.) oraz zeznaniami biegłego słuchanego na rozprawie (t. III k. 38-39, t. XVII k. 281), które to opinie w ocenie Sądu Odwoławczego były rzetelne oraz wyczerpujące. Opinie sporządzone zostały z uwzględnieniem wiedzy specjalistycznej, stąd też słusznie zostały wykorzystane przez Sąd I instancji przy dokonywaniu ustaleń faktycznych i nie ma mowy o naruszeniu dyspozycji przepisu art. 201 k.p.k. , 7 i 410 k.p.k. Faktem jest, że oznaczenia identyfikacyjne w poszczególnych samochodach były na tyle dobrze przerobione, że osoba nie znająca się na tego rodzaju oznaczeniach nie była w stanie „gołym okiem” stwierdzić, czy są przerobione, co wynika z opinii ustnej biegłego R. S. . Z jego opinii wynika także, że w stacjach diagnostycznych są osoby szkolone do odczytywania znaków identyfikacyjnych i takie przerobienie mogłyby rozpoznać. Sposób przerobienia był podobny, mianowicie stare oznaczenie zostało zeszlifowane, a nowe naniesione w to miejsce w części lub w całości, co wynika z opinii ustnej tego biegłego. Sąd Rejonowy trafnie przyjął, że oskarżeni na podstawie towarzyszących okoliczności powinni byli i mogli przypuszczać, że pojazdy te pochodziły z przestępstw kradzieży na szkodę innych osób. Okoliczność, iż pokrzywdzeni nie mieli podejrzeń co do pochodzenia samochodów, nie oznacza, że sprzedający go nie mogli zorientować się w ich nielegalnym pochodzeniu. Oskarżeni, jako osoby, które nieraz brały udział w tego typu transakcjach i zapewniały o legalności pochodzenia pojazdów, obowiązywała należyta staranność. Zapewnianie o legalności pochodzenia pojazdu wymaga odpowiednio dokładnego sprawdzenia takiego samochodu. Sąd Rejonowy trafnie również przyjął, że przy odpowiednio starannym zachowaniu oskarżonych można było ustalić wcześniej, przed transakcjami to, że pojazdy pochodziły z kradzieży. Sąd meriti słusznie wywodził, że odpowiednio dokładne oględziny tych pojazdów dawały możliwość zorientowania się, że numery są podejrzane i mogły być przebijane. Wynika to z protokołów oględzin oraz opinii biegłych. Szczegółowe badania były konieczne już do zidentyfikowania pierwotnych numerów, a do ustalenia, że doszło do manipulacji w tym zakresie wystarczyły odpowiednio staranne oględziny. Te zaś winny skutkować ewentualnym przeprowadzeniem badań szczegółowych zanim jeszcze doszło do transakcji, w celu potwierdzenia lub wykluczenia zaistnienia przestępstwa. Była zatem możliwość zorientowania się o nielegalnym pochodzeniu tych pojazdów i oskarżeni winni byli to uczynić. Nie można było ustalić, kto i kiedy dokonał manipulacji w zakresie numerów identyfikacyjnych pojazdów, ślady tej ingerencji były jednak dostrzegalne przy odpowiednio starannych oględzinach. Sąd Rejonowy trafnie argumentował, że fakt sprawdzania pojazdów naocznie przez pokrzywdzonych oraz na stacjach diagnostycznych sam w sobie nie przesądza o braku winy oskarżonych. Przemawiają za tym powyższe okoliczności oraz fakt, że różny jest zakres kontroli na takich stacjach, a także różna jest rzetelność diagnostów. Przede wszystkim chodzi o sprawdzenie stanu technicznego. Z kolei diagnosta, mając do wykonania wiele różnych obowiązków danego dnia, sprawdzając numery silnika i VIN może nie przyglądać się im szczegółowo pod kątem ewentualnych przeróbek. Numer jest wpisywany do systemu komputerowego i jeśli odpowiada innemu pojazdowi danej marki, jest uznawany za prawidłowy. Skoro jednak oskarżeni sprzedawali pojazdy jako legalne, to winni te dane sprawdzić dokładnie, a – jak wyżej podano – ustalenie dokonania przeróbek numerów było realne i możliwe, co ostatecznie nastąpiło. Zarówno oskarżony M. N. , jak i oskarżeni P. B. , P. O. i A. K. przy zachowaniu należytej staranności powinni byli i mogli zorientować się, że samochody pochodziły z przestępstwa. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, od oskarżonych będących osobami, które niejednokrotnie wcześniej brały udział w tego typu transakcjach, które zapewniały pokrzywdzonych i towarzyszące im osoby o legalności pochodzenia pojazdów, wymaga się dokładnego sprawdzenia takiego samochodu przed dokonaniem sprzedaży. Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje zapatrywania Sąd I Instancji wynikające z protokołów oględzin, a także z opinii biegłych, iż odpowiednio dokładne oględziny przedmiotowych pojazdów dawały możliwość wykrycia przerobionych numerów identyfikacyjnych VIN, tabliczek znamionowych i silnika. Wszyscy apelujący obrońcy oskarżonych P. O. , M. N. i P. B. podkreślają, że przerobień w pojazdach nie wykryła żadna ze stacji, do której zwracali się pokrzywdzeni, co miało miejsce po zainteresowaniu się pokrzywdzonych przedmiotowymi pojazdami, zanim ostatecznie zawarli oni umowy kupna-sprzedaży poszczególnych pojazdów, jak i później ani serwis, ani Policja w związku z kontrolą drogową (przed wszczęciem niniejszego postępowania). Apelujący pomijają, że wszystkie auta nie były fabrycznie nowe i były używane, samochody za granicą, jak i w Polsce często są przedmiotem kradzieży i są zbywane albo w całości albo rozbierane na części. Rzeczą powszechnie wiadomą jest to, że samochody, które wcześniej zostały skradzione w kraju czy za granicą, nierzadko są w Polsce sprzedawane (albo też wywożone do krajów położonych na wschodzie). Poza powyższymi uwagami podkreślić należy jako najistotniejsze, co apelujący pomijają, a mianowicie, że zanim poszczególni pokrzywdzeni skontaktowali się z oskarżonymi oraz podjęli z nimi pertraktacje w przedmiocie nabycia tych samochodów i na ich zlecenie auta były oddawane do serwisów i stacji celem sprawdzenia ich stanu i zanim ostatecznie zawarli oni z oskarżonymi umowy kupna-sprzedaży samochodów, oskarżeni byli w posiadaniu tych aut bo wcześniej je przyjęli od innych osób. Mianowicie oskarżony M. N. przyjął od nieustalonej osoby samochód marki T. (...) , numer rejestracyjny (...) , który miał przerobione znaki identyfikacyjne VIN, później przekazał go P. O. , pomagając w jego zbyciu. Nadto przyjął od nieustalonej osoby samochód marki S. (...) , numer rejestracyjny (...) , który miał przerobione znaki identyfikacyjne VIN i tabliczki znamionowej, przekazując go później P. O. , pomagając w jego zbyciu. Wymieniony oskarżony przyjął od nieustalonej osoby za pośrednictwem A. K. samochód marki S. (...) , numer rejestracyjny (...) , z przerobionymi znakami VIN, następnie działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. i P. O. pomógł do jego zbycia Ł. S. . Nadto przyjął od nieustalonej osoby również za pośrednictwem A. K. samochód marki T. (...) , numer rejestracyjny (...) , z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN i numerami tabliczki znamionowej, następnie działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. pomógł do jego sprzedaży T. K. . Nadto działając wspólnie i w porozumieniu z wymienionym, przyjął na Śląsku samochód marki V. (...) , numer rejestracyjny (...) , z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN i numerami sinika oraz tabliczki znamionowej, po czym sprzedał go T. T. (1) . Oskarżony M. N. zanim przyjął te samochody powinien oddać je do odpowiedniego zakładu, serwisu bądź stacji diagnostycznej celem poddania tych pojazdów dokładnym sprawdzeniom i oględzinom pod kątem wykrycia, czy nie mają one przerobionych znaków identyfikacyjnych numerów VIN, tabliczki znamionowej i silnika, czego zaniechał, wchodząc w posiadanie tych aut. Po objęciu w posiadanie tych aut oskarżony ten w dalszym ciągu nie poddał tych pojazdów odpowiednim sprawdzeniom pod katem dokonania ewentualnych przeróbek, co pozwoliłoby wykryć przerobienia w tych pojazdach, a tym samym fakt pochodzenia pojazdów z kradzieży. Natomiast oskarżony P. O. przyjął od M. N. samochód marki S. (...) , numer rejestracyjny (...) , z przerobionymi znakami VIN, następnie działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. i M. N. pomógł do jego zbycia Ł. S. . Nadto ten sam oskarżony przyjął od M. N. samochód marki T. (...) , numer rejestracyjny (...) , z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN i numerami tabliczki znamionowej, następnie działając z nim wspólnie i w porozumieniu pomógł do jego sprzedaży T. K. . Nadto działając wspólnie i w porozumieniu z wymienionym, przyjął na (...) samochód marki V. (...) , numer rejestracyjny (...) , z przerobionymi znakami identyfikacyjnymi VIN i numerami sinika oraz tabliczki znamionowej, po czym sprzedał go T. T. (1) . Wymieniony przyjął ponadto od M. N. dwa inne samochody z przerobionymi znakami VIN oraz tabliczki znamionowej. Oskarżony P. O. zanim przyjął te samochody od M. N. oraz nieustalonej osoby powinien oddać je do odpowiedniego zakładu, serwisu bądź stacji diagnostycznej celem poddania tych pojazdów dokładnym sprawdzeniom i oględzinom pod kątem wykrycia, czy nie mają one przerobionych znaków identyfikacyjnych VIN, numerów tabliczki znamionowej i silnika, czego zaniechał, wchodząc w posiadanie tych aut, bez tych sprawdzeń. Dysponując tymi samochodami, zanim doszło do zaoferowania ich nabycia w drodze umowy kupna-sprzedaży poszczególnym nabywcom, oskarżony P. O. w dalszym ciągu nie poddał tych pojazdów odpowiednim sprawdzeniom pod katem dokonania ewentualnych przeróbek, co pozwoliłoby wykryć przerobienia, a tym samym fakt pochodzenia pojazdów z kradzieży. Natomiast oskarżony P. B. przyjął od nieustalonej osoby samochód marki S. (...) , z przerobionymi znakami VIN, silnika i tabliczką znamionową, następnie pomógł do jego zbycia I. P. . Oskarżony zanim przyjął to auto powinien oddać je do odpowiedniego zakładu, serwisu bądź stacji diagnostycznej celem poddania go dokładnym sprawdzeniom i oględzinom pod kątem wykrycia, czy nie mają one przerobionych znaków identyfikacyjnych VIN, numerów tabliczki znamionowej i silnika, czego zaniechał, obejmując go w posiadanie. Dysponując tym pojazdem, jeszcze zanim doszło do zaoferowania jego nabycia w drodze umowy kupna-sprzedaży poprzez ogłoszenie, którym zainteresował się syn I. P. , oskarżony w dalszym ciągu nie poddał tego auta stosownym sprawdzeniom pod katem dokonania ewentualnych przeróbek, co pozwoliłoby wykryć przerobienia, a tym samym fakt pochodzenia z kradzieży. Natomiast oskarżony A. K. na terenie Holandii przyjął od nieustalonej osoby samochód marki S. (...) , numer rejestracyjny (...) , następnie samochód ten przewiózł do Polski, w kraju dokonał jego rejestracji, po czym działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. i M. N. pomógł do jego zbycia Ł. S. . Nadto ten sam oskarżony na terenie Holandii przyjął od nieustalonej dotąd osoby samochód marki T. (...) , numer rejestracyjny (...) , następnie samochód ten przewiózł do Polski, potem przekazał go wymienionym wyżej współoskarżonym, pomagając do jego zbycia T. K. . Oskarżony A. K. , zanim przyjął te samochody na terenie Holandii powinien oddać je do odpowiedniego zakładu, serwisu bądź stacji diagnostycznej celem poddania tych pojazdów dokładnym sprawdzeniom i oględzinom pod kątem wykrycia, czy nie mają one przerobionych znaków identyfikacyjnych VIN i tabliczki znamionowej, czego zaniechał, wchodząc w posiadanie tych aut. Również po przywiezieniu do aut do Polski, zanim przekazał je współoskarżonemu i zanim doszło do zaoferowania ich nabycia w drodze umowy kupna-sprzedaży pokrzywdzonym, oskarżony A. K. nadal nie poddał tych pojazdów na terenie Polski odpowiednim sprawdzeniom pod katem dokonania ewentualnych przeróbek, co pozwoliłoby wykryć przerobienia, a tym samym fakt pochodzenia pojazdów z kradzieży. Reasumując, ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dała Sądowi I instancji pełne podstawy do przyjęcia, iż oskarżeni dopuścili się przestępstw z art. 292 § 1 k.k. , albowiem biorąc pod uwagę towarzyszące okoliczności powinni i mogli przypuszczać, że przedmiotowe auta zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego . Wbrew odmiennej argumentacji obrońcy oskarżonego P. O. , przechowywanie samochodów na posesji zamieszkiwanej przez niego i jego rodziców stanowiło ukrywanie ich, jak trafnie przyjął to Sąd Rejonowy, mimo że zaparkowane pojazdy były widoczne z ulicy. Posesja ta była ogrodzona, a zatem dostęp do niej był ograniczony, nie był powszechnie dostępny, poprzez zaparkowanie aut na tej posesji ich właściciele (którym auta te skradziono) nie mieli do nich dostępu. Apelujący obrońca oskarżonego P. O. wskazuje, że oskarżony przystał na to, ażeby pokrzywdzony T. K. udał się do zakładu ASO (Autoryzowanego Serwisu Obsługi) na oględziny pojazdu m.in. w celu uzyskania informacji, czy samochód nie pochodzi z przestępstwa, z czego wywodzi wniosek, że jeśli by oskarżony wiedział, że pojazd ten pochodzi z przestępstwa, z pewnością nie podjąłby takiego ryzyka, podobnie jak nie zachowałby się w podobnych przypadkach w wyżej opisany sposób, gdyby miał wiedzę co do źródeł pochodzenia tych pojazdów. Tymczasem apelujący pomija, iż Sąd Rejonowy nie ustalił i nie przypisał oskarżonemu P. O. i pozostałym współoskarżonym, że wiedzieli, iż poszczególne samochody pochodzą z czynów zabronionych (kradzieży). Sąd Rejonowy stwierdził przecież, że nie było żadnych dowodów, że oskarżeni mieli pełną świadomość, iż przedmiotowe pojazdy pochodziły z kradzieży i gdyby tak było, to oskarżony P. O. nie rejestrowałby części pojazdów na siebie. Ponadto przy sprzedaży posługiwali się swoimi danymi, nie ukrywając ich, stąd Sąd w wyroku nie przypisał im czynów umyślnych z aktu oskarżenia, z art. 291 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. Przyjął natomiast zasadnie, że oskarżeni na podstawie towarzyszących okoliczności powinni byli i mogli przypuszczać, że pojazdy te pochodziły z przestępstw kradzieży na szkodę innych osób. Bezzasadny jest zarzut podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego P. O. naruszenia przepisów art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego ( art. 7 kpk ). Uzasadniając natomiast swoje stanowisko Sąd powinien, w myśl art. 424 § 1 k.p.k. wskazać, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W ocenie Sądu Odwoławczego podnosząc zarzut naruszenia statuowanej przepisem art. 7 k.p.k. zasady, niewystarczające jest powoływanie się na fakt, iż dokonana przez Sąd I Instancji ocena dowodów nie odpowiadają tym prezentowanym przez obrońcę oskarżonego. W ocenie dowodów bowiem organy procesowe kierują się swoim przekonaniem ukształtowanym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasad prawidłowego rozumowania. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza zatem wolność wewnętrznego przekonania organu procesowego w kwestii oceny dowodów i wyciągania z nich racjonalnych wniosków, a tym samym wolność od schematycznych skrępowań w tym zakresie (J. Grajewski, S. Steinborn, Komentarz do art. 7 Kodeksu postępowania karnego, LEX nr 147367). W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 kpk , wtedy gdy: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy zgodnie z art. 410 kpk ; - stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego jak wskazano w treści art. 4 kpk ; - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku zgodnie z art. 424 kpk (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.07.2003r., sygn. V KK 375/02, LEX nr 80278). Zauważyć należy, że żaden z apelujących nie wykazał, aby Sąd I instancji którykolwiek z ww. warunków w zaskarżonym wyroku nie dotrzymał. Gołosłowne twierdzenia apelującego obrońcy oskarżonego P. O. o rzekomym niewskazaniu dowodów, na jakich się oparto czyniąc ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie oraz niewskazaniu, dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych, zdaniem Sądu Odwoławczego nie dają podstaw do skutecznego podważenia stanowiska Sądu I instancji. Ponadto wbrew twierdzeniom tego apelującego Sąd I instancji w uzasadnieniu szczegółowo wskazał, jakim dowodom dał wiarę, a którym takiego waloru odmówił. Apelujący nie wykazał zatem, że treść art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. została w niniejszej sprawie naruszona, co w realiach niniejszej sprawy dawałoby podstawę od wzruszenia zapadłego w sprawie orzeczenia. Wskazać należy, że Sąd Odwoławczy po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie powziął żadnych wątpliwości, które to przemawiałyby na korzyść oskarżonego i w konsekwencji skutkowałyby zmianą zapadłego orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia o winie czy uchyleniem wyroku. Niezasadny okazał się także zarzut tego samego obrońcy obrazy art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zebranych dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego z pominięciem istotnych okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co skutkowało niezasadnym przyjęciem, że znaleziona u oskarżonego broń i amunicja znajdowała się w jego władaniu z zamiarem jej posiadania, skutkiem czego oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 263 § 2 k.k. Zgodnie z art. 410 k.p.k. podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Ujawnienie okoliczności następuje z kolei w drodze przeprowadzenia dowodów, przede wszystkim bezpośrednio (przesłuchanie osób, zapoznanie się z dowodem rzeczowym przez jego oględziny lub ujawnienie - odczytanie jego treści) albo pośrednio (odczytanie wyjaśnień, zeznań, opinii, ekspertyz, treści dokumentów albo uznanie ich za ujawnione). Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku oznacza, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy ( art. 4 k.p.k. ), ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 k.p.k. i art. 5 k.p.k. , a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez sąd za wiarygodne. Fakt, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie oznacza, że w treści uzasadnienia wyroku powinny być wyliczone wszystkie dowody. Podważanie tak dokonanej oceny sądu byłoby uzasadnione w wypadku stwierdzenia, iż wśród zeznań świadków oraz innych dowodów, niewymienionych przez tenże sąd konkretnie, były takie, których treść nie odpowiada tej ogólnej ocenie, i mogłoby doprowadzić do odmiennych wniosków (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30.04.1985r., sygn. III KR 66/85 LEX nr 20968). Jak to już powiedziano wcześniej, nie można w.w. przepisu rozumieć, jako obligującego Sąd do poczynienia ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody w sytuacji, gdy wynikają z nich wzajemnie sprzeczne okoliczności. Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd I instancji wszystkie zgromadzone dowody rzetelnie sprawdził oraz poddał logicznej ocenie, ustalając na podstawie wiarygodnych dowodów fakty, nie znajdując przy tym istnienia niedających się usunąć wątpliwości. Sąd I instancji słusznie nie miał wątpliwości co do tego, że oskarżony popełnił czyn z art. 263 § 2 k.k. , o czym świadczą m.in. wyjaśnienia samego oskarżonego, który w toku postępowania przyznał się do posiadania broni oraz amunicji, a także zeznania świadków W. O. (t. XX, k. 988-989) oraz R. O. (t. XX, k. 989-990), w zakresie uznanym za wiarygodne, potwierdzające przechowywanie przez oskarżonego na ich nieruchomości broni i amunicji oraz przeniesieniu z samochodu do domu torby, w której znajdowała się przedmiotowa broń i amunicja. Argumentacja obrońcy, podważająca przyznanie się oskarżonego do winy w odniesieniu do tego zarzutu, kłóci się z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Przyznanie się oskarżonego odpowiada prawdzie. Argumenty, że oskarżony nie wiedział, co jest w torbie są irracjonalne. W żadnej mierze nie podważa sprawstwa i winy oskarżonego w tym zakresie brak śladów na broni i amunicji, jako że ślady nie pozostają w sytuacji kontaktu z bronią i amunicją w rękawiczkach lub trzymania ich owiniętych w materiał, a zatem w sytuacji braku bezpośredniego kontaktu skóry człowieka z bronią i amunicją. Tym samym, zarzut obrońcy oskarżonego w powyższym zakresie okazał się całkowicie chybiony. Kontrola instancyjna nie znalazła także podstaw do uznania podniesionego przez obrońcę oskarżonego P. O. obrazy art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez niewskazanie dowodów, na jakich się oparto czyniąc ustalenia faktyczne przyjmujące, że oskarżony na podstawie okoliczności towarzyszących, związanych z wejściem przez niego w posiadanie pojazdów, których sprzedaży dokonywał, mógł wiedzieć o pochodzeniu wszystkich tych pojazdów z czynów przestępnych, a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony na podstawie okoliczności towarzyszących mógł uzyskać przypuszczenie, iż wszystkie przedmiotowe pojazdy pochodziły z przestępstwa - co zarzuca obrońca. Jak już była o tym mowa, strona podmiotowa przestępstwa opisanego w art. 292 § 1 k.k. charakteryzuje się istnieniem nieumyślności w odniesieniu do znamienia pochodzenia rzeczy z czynu zabronionego. Sprawca nie zdaje sobie sprawy z tego, że rzecz została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, choć może i powinien przypuszczać, że tak jest (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06.12.2012 r., sygn. V KK 401/12, LEX nr 1231664). Użyty w art. 292 k.k. zwrot "powinien i może przypuszczać" obejmuje swoim zakresem także zachowania polegające na dopuszczaniu przez sprawcę możliwości, że rzecz została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, bez jednoczesnej zgody na taki stan rzeczy. Okoliczność koniunkcyjnego ujęcia czasowników "powinien" oraz "może" niczego tu zmienia, ponieważ również przy świadomej nieumyślności, podobnie jak przy obu postaciach zamiaru, powinność przypuszczania stanowi znamię czynu zabronionego paserstwa. Raz jest ona wyeksponowana (nieświadoma nieumyślność), a raz nie (umyślność i świadoma nieumyślność). Powinność przypuszczania jest niczym innym jak miernikiem dla stwierdzenia, że w danych okolicznościach mamy do czynienia z niezachowaniem ostrożności wymaganej od sprawcy (por. G. Łabuda, Komentarz do art. 291, art. 292, art. 293 Kodeksu karnego, LEX nr 168459). Przenosząc powyższe na kanwę analizowanej sprawy wskazać należy, że uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji podkreślił, iż okoliczności sprawy przemawiały za uznaniem, iż oskarżonemu nie można przypisać w tym zakresie działania umyślnego. Jednakże, jak słusznie podniósł Sąd I instancji oskarżony, jako osoba zajmująca się tego typu transakcjami powinien był i mógł przypuszczać, że samochody pochodziły z przestępstwa. Tym bardziej, że jako sprzedawca zapewniał o legalności pochodzenia pojazdów, co wymagało odpowiednio wcześniejszego dokładnego sprawdzenia takiego samochodu. Sąd Odwoławczy zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd I instancji, iż staranne zachowanie polegające na dokładnym sprawdzeniu przedmiotowych samochodów przed dokonaniem transakcji doprowadziłoby do ustalenia, iż pochodzą one z przestępstwa. Oskarżony pomimo tego, iż miał możliwość zorientowania się o nielegalnym pochodzeniu samochodów, o czym świadczą protokoły oględzin a także opinii biegłego R. S. , którym Sąd dał pełną wiarę, jako sporządzonym przez osoby dysponujące odpowiednią wiedzą oraz poprzedzonych niezbędną analizą i badaniami, zaniechał dokonania takich sprawdzeń. Tym samym, w ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd I instancji trafnie przyjął, iż przy zachowaniu należytej staranności oskarżony mógł uzyskać odpowiednią wiedzę o pochodzeniu przedmiotowych samochodów z przestępstwa, a więc zarzuty apelującego w w.w. zakresie również okazały się niezasadne. Nie znalazł także potwierdzenia zarzut apelującego obrońcy oskarżonego P. O. błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż szkodliwość społeczna przypisanego mu czynu z art. 270 § 1 k.k. jest wyższa niż znikoma. W pkt IV wyroku Sąd uznał, że oskarżony wyczerpał znamiona występku opisanego w art. 270 § 1 k.k. , wymierzając mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Z analizy materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżony dopuścił się zachowania polegającego na podpisaniu się za inną osobę na sporządzonym dokumencie w postaci upoważnienia do odbioru stałego dowodu samochodu, nakreślając własnoręcznie podpis o treści (...) , zachowując pozory, że pochodzi on od innej osoby, po czym użył go jako autentyczny w Urzędzie Miasta K. (t. II k. 150, t. VIII k. 39-43, częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. O. i A. K. ). Nie sposób stwierdzić, iż działanie oskarżonego polegające na podrobieniu podpisu innej osoby na dokumencie - upoważnieniu - i późniejszym wykorzystaniu tego dokumentu w Urzędzie Miasta K. do odbioru stałego dowodu pojazdu S. (...) , nie spowodowało żadnych ujemnych następstw. W orzecznictwie dominuje pogląd, podzielony przez Sąd Odwoławczy, iż przez podrobienie dokumentu należy rozumieć sporządzenie dokumentu polegające na zachowaniu pozorów, że dokument pochodzi od innej osoby. Dla realizacji znamion podrobienia (czy przerobienia) dokumentu nie ma znaczenia, czy jego treść odpowiada stwierdzonemu w nim stanowi faktycznemu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05.03.2003 r., sygn. III KKN 165/01, LEX nr 77003). Czynności wykonawcze podjęte przez oskarżonego polegały na podrobieniu dokumentu w celu użycia go za autentyczny oraz użyciu go jako autentycznego. Każda z tych czynności podjęta samodzielnie stanowiłaby przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. , natomiast w niniejszej sprawie obie te czynności składają się na jedno przestępstwo. Charakter sfałszowanego dokumentu oraz okoliczności jego podrobienia i użycia wykluczają przyjęcie znikomego stopnia społecznej szkodliwości, jak chciałby apelujący, czy też wypadku mniejszej wagi. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, a co Sąd Okręgowy w pełni aprobuje, w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności łagodzące winę oskarżonego P. O. . Jako osoba dorosła oraz w pełni poczytalna zdawał sobie sprawę z konsekwencji swojego nagannego zachowania przejawiającego się brakiem poszanowania do powszechnie obowiązujących norm prawnych. Sąd I instancji bacząc jednakże, iż oskarżony nie był uprzednio karany, wymierzył mu karę bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za tego rodzaju przestępstwo, uznając przy tym, iż będzie ona adekwatna do stopnia winy oskarżonego, a także spełni cele prewencji ogólnej i indywidualnej. Wbrew twierdzeniom apelującego obrońcy oskarżonego P. O. , Sąd I instancji nie naruszył prawa materialnego, a to art. 60 § 3 k.k. poprzez jego niezasadne niezastosowanie odnośnie czynu dotyczącego samochodu V. (...) , opisanego w pkt VI zaskarżonego wyroku, jak zarzuca tenże. W myśl powołanego przepis Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić jej wykonanie w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, jeżeli ujawni on wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia. W literaturze prawniczej instytucję przewidzianą w tym przepisie określa się jako „mały świadek koronny”, „kodeksowy świadek koronny” czy „świadek koronny in sua causa”. Warunkiem stosowania obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, przewidzianego w art. 60 § 3 k.k. , jest przekazanie organowi powołanemu do ścigania przestępstw, przez sprawcę przestępstwa popełnionego we współdziałaniu (w rozumieniu przepisów zawartych w rozdziale II kodeksu karnego ) z co najmniej dwiema osobami, wszystkich istotnych w sprawie, posiadanych przez niego informacji o osobach współdziałających z nim w popełnieniu tego przestępstwa oraz okolicznościach jego popełnienia, niezależnie od tego, czy informacje te były już organowi ścigania znane, a także od tego, na jakim etapie postępowania przygotowawczego - prowadzonego w tej sprawie - nastąpiło przekazanie takich informacji (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25.02.1999 r., sygn. I KZP 38/98, LEX nr 35091). Sąd Odwoławczy w pełni podziela argumenty, przedstawione w uzasadnieniu powyższej uchwały „Nie można więc podzielić wątpliwości (…..) co do tego, czy może być mowa o "ujawnieniu" okoliczności już znanych organowi ścigania, wyrażonych w nawiązaniu do treści orzeczeń Sądu Najwyższego wydanych na gruncie art. 57 § 1 pkt 2 k.k. z 1969 r. (wymagającego "przyczynienia się" przez sprawcę do ujawnienia przestępstwa jako przesłanki ewentualnego stosowania wobec niego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary), czy też wątpliwości wynikających ze spostrzeżenia, iż nowa instytucja obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary stawia sprawcę przestępstwa współdziałającego z innymi osobami w korzystniejszej sytuacji niż sprawcę, który działa sam lub popełnia przestępstwo we współdziałaniu z jedną tylko osobą, a ponadto może być instrumentalnie wykorzystywana przez członków grup przestępczych, dla których udział w zorganizowanej przestępczości może okazać się "opłacalny". Nie do zaakceptowania jest zatem wymóg, aby sprawca, ujawniając swoją wiedzę o okolicznościach i osobach określonych w tym przepisie, dostarczył takich wiadomości w tym zakresie, jakimi organy ścigania nie dysponowały [nie znajduje zatem oparcia w treści art. 60 § 3 k.k. pogląd wyrażony w tej kwestii przez J. Wojciechowskiego (w:) Kodeks karny . Komentarz i orzecznictwo, Warszawa 1997, s. 130]. Regulacja zawarta w art. 60 § 3 wprowadzona została do kodeksu karnego , na etapie prac parlamentarnych nad jego projektem, jako mechanizm mający służyć rozbiciu solidarności w grupie przestępczej (por. Nowe kodeksy karne z 1997 r. z uzasadnieniami, Warszawa 1997, s. 155; A. Zoll: Założenia polityczno-kryminalne kodeksu karnego w świetle wyzwań współczesności, PiP 1998, z. 9-10, s. 45). Również w literaturze zwraca się uwagę na fakt, że przewidziane m.in. w tym przepisie szczególne podstawy i sposób łagodzenia kary ukierunkowane zostały na zwiększenie skuteczności zwalczania przestępczości przez skłonienie niektórych sprawców do współpracy z organami ścigania i sądem [por. L. Gardocki: Prawo karne, Warszawa 1998, s. 184; K. Daszkiewicz: Nowa kodyfikacja karna. Kodeks karny . Krótkie komentarze, z. 7, Warszawa 1998, s. 83]. W piśmiennictwie daje się jednak również wyraz podobnym, jak przedstawione w postanowieniu Sądu Apelacyjnego, zastrzeżeniom wobec kryminalnopolitycznego sensu wprowadzenia do kodeksu karnego regulacji przewidującej daleko posunięte uprzywilejowanie sprawców działających w zorganizowanych grupach, kierujących czynami podległych sobie uczestników grup lub zlecających im popełnienie najcięższych przestępstw, a w szczególności zbrodni, bez sformułowania wymogu, by przekazywane przez sprawcę informacje przyczyniały się do skuteczniejszego działania organów ścigania, a zwłaszcza umożliwiały zapobieganie przestępstwom (K. Daszkiewicz: op. cit., s. 83-84). Na fakt, że przepis nie zawiera żadnych, poza wyraźnie w nim wymienionymi przesłankami nadzwyczajnego obligatoryjnego złagodzenia kary, warunków, jakie powinien spełniać akt "ujawnienia", zwraca także uwagę K. Buchała [K. Buchała (w:) K. Buchała, A. Zoll: Kodeks karny , część ogólna, 1998, s. 445-446]. "Ujawnienie", o jakim mowa w art. 60 § 3 k.k. , przez sprawcę danego przestępstwa (pojęcie sprawca odnosi się tu do każdej postaci sprawczego współdziałania przewidzianego w art. 18 k.k. , a także do podżegacza i pomocnika, którzy są sprawcami realizowanych przez siebie postaci zjawiskowych przestępstwa) może nastąpić na dowolnym etapie postępowania przygotowawczego. Nie wydaje się natomiast słuszny pogląd, że ujawnienie to powinno nastąpić nie później niż przed zakończeniem rozprawy głównej (K. Buchała: op. cit., s. 446). Nie sposób bowiem wskazać racji uznających skuteczność ujawnienia przez sprawcę przestępstwa informacji, w postaci przewidzianej w art. 60 § 3 k.k. , przed sądem I instancji, którego do "organów powołanych do ścigania przestępstw" zaliczyć nie można. Przewidziany przez ustawodawcę wymóg ujawnienia określonych okoliczności organowi ścigania łączyć należy z koniecznością sprawdzenia w toku postępowania przygotowawczego podanych przez sprawcę informacji i dokonania wszystkich niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń, w tym także dotyczących ewentualnych podstaw stosowania instytucji przewidzianej w art. 60 § 3 k.k. Przepis nie określa, w jakiej formie powinno nastąpić "ujawnienie" okoliczności wymienionych w art. 60 § 3 k.k. Niesłuszne byłoby jednak uznanie za wystarczającą inną formę przekazania przez sprawcę informacji niż w postaci wyjaśnień, tzn. przewidzianego w ustawie procesowej trybu, w jakim przeprowadza się dowód, mający na celu uzyskanie od sprawcy przestępstwa informacji przydatnych w postępowaniu karnym. Czynny żal, wyrażony w postaci wymaganej przez art. 60 § 3 k.k. , powinien bez wątpienia polegać na ujawnieniu przez sprawcę "istotnych" okoliczności popełnienia przestępstwa. Pojęcie "istotne" okoliczności czynu było niejednokrotnie przedmiotem wykładni dokonywanej przez Sąd Najwyższy oraz wypowiedzi przedstawicieli doktryny. W orzecznictwie Sądu Najwyższego do istotnych okoliczności zalicza się nie tylko stanowiące "ustawowe znamiona przestępstwa, ale również jego rozmiary, sposób działania, wielkość wyrządzonej szkody oraz osoby, które w nim brały udział" (wyrok z dnia 13 września 1976 r. III KR 177/76, OSNKW 1976, z. 1-2, poz. 10). Obowiązek ujawnienia "istotnych" okoliczności popełnienia przestępstwa zawiera więc wymóg podania przez sprawcę wszystkich znanych mu okoliczności, w jakich doszło do przestępstwa, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Chodzi nie tylko o podanie okoliczności prawdziwych, ale także niezatajanie przez sprawcę żadnych znanych mu okoliczności. Nie jest wystarczające zrelacjonowanie przez sprawcę tylko niektórych okoliczności bądź fragmentów zdarzeń, np. korzystnych dla sprawcy lub osób z nim współdziałających, a zatajenie innych, jeżeli dysponował wiedzą w tym zakresie. Ze względu na oczekiwania ustawodawcy związane z wprowadzeniem do kodeksu karnego instytucji przewidzianej w art. 60 § 3 (tzn. skuteczniejszą walkę z przestępczością zorganizowaną) nie może więc być mowy o stosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary w wypadku ustalenia, że sprawca "dozuje" posiadane informacje, mając np. na względzie interesy tych członków grupy przestępczej, których zachowanie polegało na współdziałaniu ze sprawcą w popełnieniu danego przestępstwa. Treść przepisu wskazuje na konieczność ujawnienia informacji dotyczących wszystkich osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa, w tym także samego sprawcy ujawniającego informacje. Użycie w ustawie zwrotu "uczestniczących w popełnieniu" może wprawdzie wywoływać nieporozumienia natury terminologicznej, czy nie chodzi o wymóg podania informacji dotyczących nie tylko osób współdziałających ze sprawcą w popełnieniu przestępstwa, ale także osób, które odegrały jakąkolwiek rolę w związku z przestępstwem zarzucanym sprawcy (np. dopuściły się innego przestępstwa, są członkami zorganizowanej grupy albo związku mającego na celu przestępstwo itp.). W świetle analizy treści art. 60 § 3 k.k. brak jednak podstaw do wni

[... tekst skrócony ...]