IV KA 253/24

Sąd Okręgowy w Radomsku rozpoznał apelacje wniesione przez prokuratora oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 7 lutego 2024 roku, który uniewinnił oskarżonych od zarzutu popełnienia przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 Kodeksu karnego. Apelujący zarzucali sądowi pierwszej instancji obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 kpk (przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i odmówienie wiarygodności zeznaniom świadków) oraz art. 193 § 1 kpk (pominięcie oceny opinii biegłego psychologa i samodzielne ustalanie faktów wymagających wiadomości specjalnych). Podnoszono również błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy uznał oba zarzuty za niezasadne. W uzasadnieniu podkreślono, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, w tym zeznania świadków i wyjaśnienia oskarżonych, wywodząc logiczne wnioski. Sąd odwoławczy podzielił stanowisko sądu rejonowego, że zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, aby oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim i kierunkowym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, zwłaszcza przez wyzyskanie jego niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Wyjaśnienia oskarżonych uznano za szczegółowe, konsekwentne i logiczne. Zeznania świadków, na które powoływali się apelujący, zostały ocenione jako niewiarygodne lub niemiarodajne w kontekście znamion oszustwa. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na fakt, że czynność podpisania aktu notarialnego odbyła się w obecności notariusza, który pouczył strony, a gdyby powziął wątpliwości co do świadomości pokrzywdzonego, do aktu by nie doszło. Podkreślono również, że pokrzywdzony brał udział w innych postępowaniach sądowych, gdzie nie zgłaszano uwag co do jego zachowania. Sąd odwoławczy zauważył także motyw zachowania pokrzywdzonego, który mógł być związany z bliskimi relacjami z sąsiadami i brakiem kontaktu z rodzeństwem. Ostatecznie, sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok uniewinniający sądu pierwszej instancji, uznając brak podstaw do przypisania oskarżonym popełnienia zarzucanego im przestępstwa. Jednocześnie, sąd odwoławczy negatywnie ocenił postawę oskarżonych z perspektywy moralnej, wskazując na brak pomocy w utrzymaniu domu pokrzywdzonego czy niepodjęcie decyzji o ponownym zapisie prawa dożywotniego zamieszkania.

Zagadnienia prawne (2)