IV Ka 241 / 18

Sąd Apelacyjny rozpatrywał apelację prokuratora skierowaną przeciwko wyrokowi sądu I instancji. Głównym zarzutem apelacji była obraza art. 7 Kodeksu postępowania karnego, dotyczącego swobodnej oceny dowodów, oraz błędy w ustaleniach faktycznych. Sąd odwoławczy przypomniał, że aby apelacja w tym zakresie była skuteczna, skarżący musi precyzyjnie wykazać, jakie konkretne uchybienia popełnił sąd orzekający, odwołując się do wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Podkreślono, że zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może ograniczać się do zwykłej polemiki z ustaleniami sądu czy przedstawiania własnego, odmiennego poglądu na materiał dowodowy. Ustalenia faktyczne mogą być kwestionowane tylko wtedy, gdy ocena sądu jest nielogiczna, pomija istotne dowody lub opiera się na dowodach nieujawnionych. Sąd odwoławczy stwierdził, że apelacja prokuratora nie spełnia tych wymogów. Zarzuty dotyczące braku zapewnienia środków bezpieczeństwa przez oskarżoną (instruktorkę jazdy konnej) oraz sprawowania nienależytego nadzoru nad zwierzęciem były zbyt ogólnikowe i nieprecyzyjne. Nie wskazano, jakie konkretnie środki bezpieczeństwa zostały zaniedbane ani w jakiej sferze nadzór był nienależyty. Sąd odwoławczy zwrócił uwagę, że ocena zachowania oskarżonej została przeprowadzona przez biegłego z zakresu hodowli koni i jeździectwa, który nie dopatrzył się nieprawidłowości, a jego opinia stanowiła podstawę orzeczenia sądu I instancji. Ponieważ sąd odwoławczy nie znalazł powodów do zakwestionowania toku rozumowania sądu I instancji, zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.

Zagadnienia prawne (2)