IV Ka 198 / 15

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Radomsku uznał oskarżonego W. W. (1) winnym spowodowania wypadku drogowego w dniu 31 maja 2013 r. poprzez nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co doprowadziło do zderzenia z innym pojazdem i obrażeń pasażerki K. H. Na podstawie art. 177 § 1 kk orzeczono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszono jej wykonanie na okres próby 2 lat (art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk), wymierzono grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 15 zł, a także zasądzono opłatę i zwrot wydatków na rzecz Skarbu Państwa. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w całości, podnosząc zarzuty obrazy prawa materialnego (art. 177 § 1 kk) i procesowego (art. 2 § 1 pkt 1, art. 4, art. 5 § 2 kpk), błędu w ustaleniach faktycznych (art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk) oraz błędnej oceny dowodów, argumentując, że faktycznym kierowcą koparko-ładowarki był M. D., a nie oskarżony. Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną. Sąd odwoławczy uznał, że zarzuty obrońcy nie były skuteczne do podważenia ustaleń Sądu I instancji. Podkreślono, że zachowanie oskarżonego bezpośrednio po wypadku, jego przyznanie się do uczestnictwa w zdarzeniu, protokoły z badania trzeźwości i oględzin pojazdu, a także zeznania świadków (w tym funkcjonariuszy policji) przemawiały za tym, że to W. W. (1) kierował koparko-ładowarką. Sąd odwoławczy odrzucił wersję obrony, zgodnie z którą M. D. miał być faktycznym kierowcą, a oskarżony jedynie przyjął rolę sprawcy na prośbę M. D., wskazując na brak logicznych motywów takiego działania ze strony oskarżonego oraz sprzeczności w relacjach M. D. i oskarżonego. Sąd odwoławczy uznał zeznania świadków D. K. i D. M., zgłoszonych w postępowaniu apelacyjnym, za niewiarygodne i fałszywe, a także zeznania M. D. z późniejszego etapu postępowania za mniej wiarygodne niż jego pierwsze zeznania. Uznano, że opinia biegłego nie wykluczała sprawstwa oskarżonego, a jedynie wskazywała na brak możliwości ustalenia kierowcy na podstawie materiału rzeczowego. Sąd Okręgowy utrzymał wyrok w mocy, uznając kwalifikację prawną czynu i wymierzoną karę za prawidłowe.

Zagadnienia prawne (3)