IV KA 166/24

Sąd Okręgowy rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego K. T. od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 23 stycznia 2024 roku (sygn. akt II K 24/23), którym oskarżony został skazany za przestępstwo niealimentacji z art. 209 § 1a Kodeksu karnego. Obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 366 § 1 i 410 kpk, poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, co miało doprowadzić do nieprawidłowych ustaleń faktycznych, zwłaszcza w zakresie strony podmiotowej czynu i kwalifikacji prawnej. Sąd odwoławczy analizując całokształt zebranych dowodów uznał, że sąd pierwszej instancji zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i należycie ocenił, co pozwoliło na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd szczegółowo omówił znamiona przestępstwa niealimentacji, podkreślając, że czynność sprawcza polega na uporczywym uchylaniu się od wykonania obowiązku alimentacyjnego, który jest możliwy do wykonania. Wskazał, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka istnieje niezależnie od orzeczenia sądu i trwa do chwili osiągnięcia przez dziecko zdolności do samodzielnego utrzymywania się. Podkreślono, że możliwości zarobkowe zobowiązanego określa się nie według faktycznie osiąganych dochodów, ale według tego, jakie dochody może osiągać przy pełnym wykorzystaniu swoich sił i zdolności. Sąd odwoławczy stwierdził, że oskarżony, mimo trudnej sytuacji osobistej, nie wykazywał wystarczającej aktywności w poszukiwaniu pracy i nie przekazywał środków na utrzymanie córki, co nosi znamiona uporczywości. Sąd odniósł się również do kwalifikacji czynu z art. 209 § 1a kk, wskazując, że narażenie na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych obejmuje nie tylko potrzeby biologiczne, ale także wyższego rzędu, niezbędne do funkcjonowania w społeczeństwie. W ocenie sądu, sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił sprawstwo i winę oskarżonego oraz wymierzył adekwatną karę. W związku z tym apelacja obrońcy została uznana za niezasadną, a wyrok sądu pierwszej instancji utrzymano w mocy. Sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Zagadnienia prawne (3)